Η διάσωση του Κυπριακού κράτους και η Ευρω-μεσογειακή Συμμαχία

Το κείμενο αυτό είναι το τελικό της Στέλλας Ευαγγελίδου, μέρος του οποίου δημοσιεύεται από αύριο στην εφημερίδα ΕΝΩΣΙΣ. Επειδή το κείμενο προσφέρεται για ευρύτερο προβληματισμό, το αναδημοσιεύουμε στην τελική του μορφή ώστε να μην το αδικήσουμε όπως κάναμε στην εφ. ΕΝΩΣΙΣ.

Βάσος Φτωχόπουλλος

guernica 

Η παγκοσμιοποιημένη κοινωνία ζει σήμερα κάτω από την Αυτοκρατορία[1] των τραπεζών και των πολυεθνικών εταιρειών οι οποίες έχουν θέσει τους λαούς σε μια κατάσταση διαρκούς πολέμου που διενεργείται μέσω μιας ανηλεούς πολιτικής. Ως Κύπρος, είμαστε μέρος μιας Ευρώπης που διοικείται από αυτή την Αυτοκρατορία και τις πολιτικές της. Είναι μια Ευρώπη όπου ο πολιτισμός και οι αξίες έχουν ήδη καταρρεύσει και που επιβάλλεται με οικονομικούς πολέμους βασισμένους σε ναζιστικές μεθόδους: από το επίπεδο της προπαγάνδας μέχρι του ηθικού εξευτελισμού, της ανθρώπινης εξαθλίωσης και της γενοκτονίας των ‘συμμαχικών’ λαών.

Δεν υπάρχει ούτε συμμαχία, ούτε αλληλεγγύη, ούτε ενωμένη Ευρώπη. Αυτή τη στιγμή υπάρχει μόνο ένας κοινοτικός πόλεμος. Σ’ αυτόν τον πόλεμο δεν χρησιμοποιούνται όπλα και δεν χύνεται αίμα, αφού στους αδύναμους επιβάλλεται μια διαδικασία αργής αυτοκτονίας.

 

Αναβίωση πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων και ταυτότητας

Είναι πλέον εμφανές ότι της οικονομικής κρίσης στη Κύπρο προηγήθηκε μια πολιτισμική κρίση. Επομένως, για τη διάσωση του κυπριακού κράτους χρειάζεται  κατ’ αρχήν μια κοινωνική αναδιάρθρωση. Είναι σημαντικό να θυμηθούμε τις πολιτισμικές μας ιδιαιτερότητες και αξίες που έχουν αλλοιωθεί από τις τακτικές του ύστερου καπιταλισμού, ο οποίος διείσδυσε στις τοπικές κουλτούρες και κατάφερε να τις καταστρέψει με τα υλιστικά θέλγητρα του.

Η Κύπρος δεν διαφέρει από καμιά άλλη αναπτυσσόμενη χώρα που από αγροτική κοινωνία -που ήταν μέχρι την απελευθέρωση της από τους Άγγλους αλλά κυρίως και μετά την καταστροφή της οικονομικής και παραγωγικής της δομής το ’74- περιέπεσε με γοργό ρυθμό σε ένα καταναλωτικό παραλήρημα.

Είναι απαραίτητο, προτού περιπέσουμε στον αυτο-εξευτελισμό να αναλύσουμε τους λόγους που συνέβαλαν:

i) στη διάβρωση και πτώση των πολιτισμικών μας αξιών

ii) στην υποτίμηση του πολιτισμού και της εθνικής αξιοπρέπειας από εμάς τους ίδιους

iii)στις συμπεριφορές υπερκαταναλωτισμού, διαφθοράς, ξετσίπωτου νεοπλουτισμού της σημερινής μας κοινωνίας και τη σχέση αυτών με πολιτικές μεθοδεύσεις

iv) στην ανάγκη ανάκτησης της χαμένης μας ταυτότητας, η οποία βρίσκεται σε κρίση τα τελευταία, τουλάχιστον, 30 χρόνια.

Ως δεδομένο γεγονός, που χρειάζεται να ληφθεί υπόψη σ’ αυτή την ανάλυση, αποτελεί το ότι η Ελλάδα και η Κύπρος (όπως κι άλλες ευρωπαϊκές χώρες) που ήταν κάτω από την τουρκοκρατία και τον αποικιοκρατικό ιμπεριαλισμό για αιώνες, δεν πέρασαν στη σύγχρονη εποχή μέσα από μια φυσιολογική διαδικασία σταδιακής εξέλιξης όπως οι χώρες που έζησαν την αναγέννηση, τη βιομηχανική επανάσταση και τη ανέλιξη της αστικής τάξης.

Όλα αυτά χρήζουν κοινωνιολογικής και ανθρωπολογικής μελέτης, η οποία αναμένεται να αναπτυχθεί από τα πανεπιστήμια μας και ιδιαίτερα από το πανεπιστήμιο Κύπρου.

Ο εκσυγχρονισμός του Κυπριακού κράτους

Ενόσω αυτές οι μελέτες θα προχωρούν, είναι δουλειά των οικονομολόγων και των πολιτικών να μελετήσουν τη σημερινή πολιτικο-οικονομική κατάσταση άμεσα, καθώς η Κύπρος ήδη βουλιάζει. Όπως φάνηκε ήταν αδύνατον, παρά τις προειδοποιήσεις κάποιων πολιτικών, να αποφευχθεί η πορεία προς την κατάρρευση του κράτους. Οι ‘ρίζες του κακού’ φαίνεται να’ ναι πολύ βαθιές όταν μια κρίση τέτοιων διαστάσεων γίνεται απαραίτητη προϋπόθεση για την αναθεώρηση ενός δημοσιονομικού και τραπεζικού συστήματος και όχι μόνο.

Βρισκόμαστε τώρα ως κοινωνία, σε μια θέση κρίσιμων επιλογών. Από εμάς εξαρτάται αν θα δούμε την παρούσα κατάσταση ως μια ευκαιρία για ένα ουσιαστικό εκσυγχρονισμό του κράτους, που δεν αφορά μόνο τα οικονομικά αλλά και τις ανθρώπινες αντιλήψεις και νοοτροπίες. Διότι, ενώ η Κύπρος είχε καταφέρει ένα ‘οικονομικό θαύμα’, οι νοοτροπίες παρέμεναν στο παρελθόν και σ’ ένα επίπεδο αρχοντο-χωριατισμού και κουτοπονηριάς. Είναι αυτές οι νοοτροπίες που υπόσκαπταν  το ‘θαύμα’ που δημιουργήθηκε.

Παρ’ όλες τις εμψυχωτικές ρητορικές των πολιτικών και διαφόρων ηθικολόγων δεν είναι καθόλου σίγουρο αν θα σωθούμε! Δεν είναι καθόλου σίγουρο αν «θα βγούμε από την κρίση πιο δυνατοί» και αν «θα τα καταφέρουμε όπως και το ‘74», αν και σίγουρα, εξαρτάται από εμάς. Να μην ξεχνούμε ότι το ’74 ο κόσμος της Κύπρου ήταν ακόμα αθώος και φιλότιμος και η δημοκρατία στην οποία ζούσε πολύ νεαρή. Κι ας μην ξεχνούμε πόσα λεφτά έπεσαν τότε και από πού, για να εξαγοραστεί τόσο η αθωότητα και το φιλότιμο του όσο και η νεαρή του δημοκρατία.

Σήμερα, βρίσκεται ξανά υπό δοκιμασία το φιλότιμο όσων εξακολουθούν να το έχουν ή βγήκε πάλι στην επιφάνεια από μια ψυχή, που φαίνεται δεν χάθηκε εντελώς…«Ξέρετε πόσοι είναι έτοιμοι να δώσουν και τα χρυσά τους δακτυλίδια;» ακούμε τους πολιτικούς να λένε στα τηλεοπτικά κανάλια, προκαλώντας έτσι τα αισθήματα των πολιτών. Ακόμα μια χειραγώγηση που θυμίζει ραδιομαραθώνιο και την εκμετάλλευση των πολιτών από το ίδιο τους το κράτος, που επιμένει να παραμένει ανεύθυνο στις υποχρεώσεις του.

Αλληλεγγύη βέβαια, αλλά πως και πότε; Κάτω από ποιες συνθήκες;

Το κυπριακό κράτος είχε την ευχέρεια, ενόσω ευημερούσε, να παρέχει μια καλή στήριξη στις ευάλωτες ομάδες, ένα καλό σύστημα παιδείας, υγείας, υποδομές και υπηρεσίες προς όλους τους πολίτες. Όμως, καμιά κυβέρνηση δεν το φρόντισε. Το ‘Κυπριακό θαύμα’ δεν δημιούργησε ποτέ ένα κράτος προνοίας, παρά μόνο για μεμονωμένες ομάδες και με πολλές διακρίσεις εις βάρος άλλων που εξακολουθούν να είναι και οι πιο ευάλωτες κάτω από τις σημερινές συνθήκες[2].

Σίγουρα θα επιβιώσουμε αλλά όχι κατ’ ανάγκη σαν πολιτισμός ή σαν ελεύθεροι πολίτες. Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε τον ρόλο των δουλοπαροίκων της ευρωπαϊκής περιφέρειας[3]; Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε να ξαναζήσουμε την αποικιοκρατία και την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και του πλούτου που μας ανήκει; Να αποποιηθούμε των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας; Αν θέλουμε να επιβιώσουμε σαν Ανθρωποι και σαν Πολιτισμός, μού φαίνεται πως πρέπει πρώτα να ανορθωθούμε σαν κοινωνία, κάνοντας αυστηρή αυτοκριτική και αναλαμβάνοντας τις ευθύνες του ο κάθε πολίτης ξεχωριστά. 

Είναι φυσικό να διερωτάται σήμερα ο ιδιωτικός υπάλληλος που έχασε τη δουλειά του και ο μικρο-επιχειρηματίας που υποφέρει ήδη από την οικονομική κρίση τα τελευταία δύο χρόνια, γιατί πρέπει να λυπηθεί τον τραπεζικό και το δημόσιο υπάλληλο που τόσα χρόνια ζούσε εις βάρος του και που έκανε επιπλέον και δεύτερη δουλειά. Μήπως δεν ήταν η λογική του βολέματος που μας έφερε σ’ αυτή την κατάσταση;

Μαζί τα φάγαμε’ είχε πει κάποτε ο Πάγκαλος και θυμώσαμε για το θράσος.

Κι όμως, θα πρέπει να αναλογιστούμε την ευθύνη τόσο των τραπεζικών και των δημοσίων υπαλλήλων όσο και της ηγεσίας των συντεχνιών τους, για την άρνηση να συμβάλουν στη σωτηρία του κράτους ενόσω μπορούσαν. Αυτών, που με τον λαϊκισμό και την κατάχρηση της εξουσίας που έκαναν, συνέβαλαν στο να αμφισβητείται σήμερα ο ίδιος ο θεσμός(συνδικαλισμός) τον οποίο δήθεν εξυπηρετούν[4].

Για ποιο λόγο, διερωτάται ο απλός πολίτης, να ζημιώσει από τις ιδιωτικοποιήσεις κρατικών και ημικρατικών οργανισμών που οφείλονται σε δυσλειτουργία λόγω ανικανότητας του προσωπικού, αναξιοκρατίας και κατάχρησης θεσμών που οδήγησαν στη δημιουργία του δημοσιονομικού ελλείμματος;

Γιατί ο απλός πολίτης να πληρώσει με τις καταθέσεις ή ‘τα δακτυλίδια του’ τα golden boys, που ακόμα και αυτή τη στιγμή πληρώνονται εκατομμύρια, ή αυτόν που ακόμα φορά τις χρυσές μασέλες του;

Ποια είναι η ευθύνη εκείνων των πολιτικών, που αντί διαχείρισης του κράτους, ενθάρρυναν και άππωναν αυτούς που βόλεψαν με αντάλλαγμα μια ψήφο;

Ποια η ευθύνη των όσων βολεμένων ποδοπάτησαν κάποιον άλλο, με περισσότερα προσόντα και που ακόμα και σήμερα μιλούν ή πάνε σε διαμαρτυρίες μόνο όταν το ‘κόμμα’ τούς δώσει την εντολή;

Γιατί, διερωτάται ο έντιμος πολίτης, να συμβάλει ξανά στην ανασυγκρότηση ενός κράτους που θα τον καταστρέψει;

Γιατί ο σκεπτόμενος πολίτης που ψηφίζει με κριτήριο το συλλογικό καλό να λυπηθεί εκείνον που εθελοτυφλεί και ψηφίζει βάση του προσωπικού του συμφέροντος;

Γιατί ο έντιμος πολίτης να βοηθήσει εκείνον που αύριο θα ξαναπάει στο κόμμα επιζητώντας μια χάρη και το εύκολο κέρδος;

Μέσα σ’αυτό το πλαίσιο, όπου τα πάντα ελέγχονται και παρακωλύονται, κανείς δεν τιμωρείται, αφού τόσο η αστυνομία όσο και η δικαστική εξουσία, που είναι μέρος του συστήματος, κι επομένως δεν είναι σε θέση να επιβάλουν τον νόμο. Κι όπου υπάρχει ανομία, βασικά, δεν υπάρχει κράτος.

Το ‘μαζί τα φάγαμε’ ισχύει αδιάκριτα και για την κυπριακή κοινωνία. Ενόσω η ψήφος των πολιτών βασίζεται σε αυτή τη λογική, δεν πρόκειται να υπάρξει ούτε εκσυγχρονισμός ούτε πρόοδος.

Τα σύγχρονα κράτη βασίζονται στην αξιοκρατία, στους θεσμούς, στην υπευθυνότητα και στον αυτοσεβασμό και όχι στο ποιος θα εξαγοράσει ποιόν, δηλαδή, στον εξευτελισμό της ίδιας της ζωής. Ενόσω η κρατική μηχανή δεν μπορεί να λειτουργήσει λόγω των εμποδίων που προκαλεί η κομματοκρατία και ενόσω δεν υπάρχει συνειδητοποιημένη αφύπνιση εκ μέρους της κοινωνίας, η Κύπρος δεν πρόκειται να πάει μπροστά. Η δε νοοτροπία της κομματοκρατίας (με τις πελατειακές της σχέσεις και όχι μόνο) πέρασε και σε άλλες ‘φατρίες’, σε όλα τα επαγγελματικά πεδία. Οι διάφορες ‘κλίκες’ εντός επιχειρήσεων και οργανισμών λειτουργούν με τις ίδιες μαφιόζικες τακτικές των κομμάτων και σε όλες τις βαθμίδες: από τα καφενεία μέχρι τα πανεπιστήμια.

 

Ενωμένοι στον τόπο μας

Είναι επομένως απαραίτητο, η συνειδητή βούληση και απαίτηση των πολιτών για τη εξάλειψη της κομματοκρατίας και για την ανάληψη ευθυνών από τους πολιτικούς-φερέφωνα των ξένων δυνάμεων, που προδοτικά διέλυσαν τον τόπο. Στις τελευταίες προεκλογικές διεργασίες διεφάνη ότι, εκτός από τους καριερίστες πολιτικούς, υπάρχουν και αρκετοί άλλοι που παρέμειναν πιστοί στις αρχές τους. Είναι σήμερα ζωτικής σημασίας για τον τόπο, η συνεργασία αυτών των πολιτικών μεταξύ τους και με τους πολίτες για τη δημιουργία ενός μαζικού κινήματος που θα εργαστεί συλλογικά για τον εκσυγχρονισμό του κράτους και για τη επιβίωση της κυπριακής δημοκρατίας ενάντια στον κοινοτικό πόλεμο.

Λόγω της περιορισμένης δύναμης της Κύπρου, είναι δύσκολο ο πόλεμος αυτός να αντιμετωπισθεί μόνο σε τοπικό και εθνικό επίπεδο. Θέτοντας το τοπικό μας πρόβλημα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο βλέπουμε ότι η ίδια η έννοια της Ευρώπης απειλείται αυτή τη στιγμή, ενώ και άλλοι λαοί υποφέρουν από την Αυτοκρατορία (των τραπεζών και εταιρειών).  Επομένως, πέραν της ενότητας σε τοπικό επίπεδο, χρειάζεται και επαφή με τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου και όχι μόνο λόγω των όμοιων οικονομικών προβλημάτων, αλλά και λόγω της πολιτισμικής μας συγγένειας[5].

           

Συμμαχίες αντίστασης στον κοινοτικό πόλεμο

Σήμερα, η ισοπέδωση των πολιτισμών είναι παγκόσμιο φαινόμενο και οι μικροί λαοί είναι πιο ευάλωτοι στην εξαφάνιση. Τα πολιτικο-οικονομικά συστήματα (κομμουνισμός, σοσιαλισμός, καπιταλισμός) δεν υπάρχουν πλέον με την παλιά τους μορφή και βρίσκονται επίσης σε κρίση. Όσο η δημοκρατία καταπατείται άλλο τόσο αυξάνονται οι κινητοποιήσεις και οι εξεγέρσεις των λαών. Όσο ο καπιταλισμός όπως τον ξέραμε καταρρέει, άλλο τόσο υπάρχει η ανάγκη για μια νέα μορφή πολιτικο-οικονομικού συστήματος.

Οι νέες πολιτικές δυνάμεις που είναι ανάγκη να δημιουργηθούν στην Κύπρο οφείλουν να ενωθούν με τις φωνές των Κυπρίων πολιτών και μ’ εκείνες του ευρωπαϊκού νότου. Χρειάζεται άμεσα η υγιής αντιπολίτευση αυτών των χωρών να έρθει σε επαφή, καθώς τίποτε δεν αναμένεται από τις κυβερνήσεις τους, που είναι υποτελείς στις κυβερνήσεις της βόρειας Ευρώπης και των τραπεζών.

Για τη διάσωση της Κύπρου και των χωρών του νότου είναι σημαντική η δημιουργία μιας ένωσης μεσογειακών ευρωπαϊκών χωρών, όπου με πραγματική αλληλεγγύη θα καταφέρουν να απεξαρτηθούν από τις πιο πλούσιες ευρωπαϊκές χώρες. Οι νότιες χώρες διαθέτουν όλο το δυναμικό -επιστήμονες, διανοούμενους, ακόμα και άξιους πολιτικούς- που μπορούν να βγάλουν τις χώρες τους από την οικονομική και πολιτισμική κρίση. Πρωταρχικής σημασίας είναι η διερεύνηση της νομιμότητας των δανείων και των όρων που τους επιβλήθηκαν, καθώς ακούμε ήδη από τους ειδικούς ότι μεγάλο ποσό των ελλειμμάτων οφείλεται σε αποφάσεις της ίδιας της ευρωπαϊκής ένωσης, ενώ τόσο το Euro group όσο και το ELA συχνά παραβιάζουν τους ίδιους τους κανονισμούς τους.

Ενώνοντας τις δυνάμεις και εμπειρίες τους, οι χώρες του νότου[6], θα μπορέσουν να πάρουν κοινές αποφάσεις και να δημιουργήσουν ένα λόμπυ για άσκηση πίεσης μέσα στην Ε.Ε. που, ας μην ξεχνούμε, επίσης εξαρτάται από αυτές[7]. Δεν είναι διόλου αλαζονικό να πούμε ότι αυτές οι χώρες που δημιούργησαν τον πολιτισμό και που εξακολουθούν να διατηρούν στοιχεία του, έχουν μάλιστα υποχρέωση να αναλάβουν την πρωτοβουλία για την επαναφορά της Ευρώπης στις αρχές του δικαίου, της δημοκρατίας και της ειρήνης μεταξύ των λαών της, αρχές πάνω στις οποίες δημιουργήθηκε η Ε.Ε.

Μέσα από τη σύσταση νέων συμμαχιών είναι δυνατόν να προκύψουν νέα πολιτικο-οικονομικά μοντέλα, που θα συμπαρασύρουν και την υπόλοιπη ανθρωπότητα έξω από τα δεινά του ύστερου καπιταλισμού. Είναι αναμενόμενο ότι μια συμμαχία αυτής της κλίμακας μπορεί να προκαλέσει μια νέα δυναμική και αλυσιδωτές αντιδράσεις υπέρ της, που αυτή τη στιγμή ίσως δεν μπορούμε καν να φανταστούμε[8].

Οι καιροί δείχνουν πως ήρθε η ώρα για την ανάδυση νέων οικονομικο-πολιτικών συστημάτων και μιας νέας συλλογικής συνείδησης, θέματα τα οποία συζητούν από χρόνια αρκετοί προοδευτικοί οικονομολόγοι, πολιτικοί και άλλοι θεωρητικοί. Οι περιστάσεις δε υποδεικνύουν και αυτούς που θα αναλάβουν το εγχείρημα και δεν είναι άλλοι από τους λαούς της μεσογειακής Ευρώπης, περιλαμβανομένης και της Κύπρου που ήδη φαίνεται να παίζει ένα σημαντικά καταλυτικό ρόλο.

Οι καιροί επιβάλλουν στους συνειδητοποιημένους πολίτες του ευρωπαϊκού νότου να αναλάβουν την πρωτοβουλία, μαζί με επιστήμονες, ανθρώπους από το χώρο της διανόησης και του πολιτισμού και όσους έντιμους πολιτικούς απέμειναν, για ένα νέο πιο ανθρώπινο σύστημα. Αλλιώς θα μιλάμε για μια ταχεία επιστροφή στον σκοταδισμό και -καθόλου απίθανο- το τέλος του πολιτισμού όπως τον ξέραμε μέχρι τώρα.

Στέλλα Ευαγγελίδου

    αρχιτέκτονας

30.3.2013


[1] A. Negri & M. Hardt ,’Πλήθος. Πόλεμος και Δημοκρατία στην εποχή της Αυτοκρατορίας’, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2011(Multitude. War and Democracy in the Age of the Empire, Penguin Press,2004)

[2] Οι διαχρονικές διακρίσεις στα δικαιώματα των Κυπρίων πολιτών από το ίδιο το κράτος αναπόφευκτα προκαλούν σήμερα ένα ξέσπασμα και μια αντιπαλότητα που θέτει σε κίνδυνο την ενότητα των πολιτών ενάντια στα μεγαλύτερα κοινά δεινά.

[3] Σε αυτή δε την περιφέρεια προσπαθούν, μεταξύ άλλων , να κατακρατήσουν και όλα τα προβλήματα της μετανάστευσης από χώρες του τρίτου κόσμου, των οποίων οι πολιτισμοί έχουν ήδη καταστραφεί από τον καπιταλισμό. (βλ. Ζ. Μπάουμαν, Ρευστοί καιροί – Η ζωή την εποχή της αβεβαιότητας, Εκδόσεις Μεταίχμιο 2008/ από Z.Bauman, Liquid TimesLiving in an Age of Uncertainty, Polity Press, 2007)

[4] Ο συνδικαλισμός που αποτελεί ίσως ένα από πιο σημαντικά επιτεύγματα των τελευταίων 150 χρόνων, μετά από αγώνες για δίκαιες συνθήκες εργασίας, είναι στο στόχαστρο του ύστερου καπιταλισμού. Η κατάχρηση του θεσμού εκ των έσω, δεν μπορεί παρά να διευκολύνει το έργο των εχθρών του.  

[5] Η δε ταμπέλα που προσπαθούν να βάλουν οι βόρειοι Γερμανοί στους νότιους λαούς, ότι δηλαδή είναι τεμπέληδες, ουδόλως δεν πρέπει να φοβίζει. Εκτός του ότι αποτελεί μέρος μιας ρατσιστικής προπαγάνδας, πρόκειται περί διαφορετικής νοοτροπίας ως προς τη ζωή, την οποία οι μεσογειακοί λαοί θέλουν και ξέρουν να χαίρονται με ανοικτοσύνη και γενναιοδωρία. Η πειθαρχία και οργάνωση που κάποτε ήταν επίσης χαρακτηριστικό τους, εξαφανίζεται σιγά-σιγά με την καταστροφή του πολιτισμού τους και από τις τακτικές του υπερ-καταναλωτισμού ο οποίος εισέβαλε από την Αμερική ιδιαίτερα μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, γεγονός για το οποίο μιλούν αρκετοί θεωρητικοί από το 1950.

[6] Δυστυχώς, η αναφορά σε βόρεια και νότια Ευρώπη είναι δημιούργημα της τωρινής (ρατσιστικής) τάξης πραγμάτων η οποία, με τη συνεργασία των λαών και την εξέλιξη της συλλογικής τους συνείδησης, αναμένεται να εξαλειφθεί.

[7]Η αλληλεξάρτηση αφορά πολλά επίπεδα, από τον πολιτισμό μέχρι το εμπόριο. Οσο δε αφορά τους κανόνες εμπορίου προϊόντων, που διεξάγονταν για αιώνες μεταξύ των χωρών, δεν υφίστανται πλέον στην Ε.Ε. Τα διευρυμένα σύνορα των πλούσιων βορειο-κεντρικών  χωρών, αντιμετωπίζουν τις πτωχότερες χώρες ως περιφέρεια, στην οποία εξάγουν τα βιομηχανοποιημένα προϊόντα τους και από την οποία ‘εισπράττουν’ -ως να’ ταν  φόροι σε φεουδαρχικές κοινωνίες- τα προϊόντα του φυσικού της πλούτου.

[8] Μεταξύ άλλων, και ο γνωστός ανθρωπολόγος  David Harvey, θεωρεί ότι ένα νέο οικονομικο-πολιτικό σύστημα μπορεί να πάρει δεκαετίες να διαμορφωθεί, αν και οι αντι-νεοφιλελεύθερες και δημοκρατικές βάσεις του πρέπει να τεθούν από τώρα.(π.χ. Βλ. http://www.youtube.com/watch?v=YtyZY9sKv2w)

Advertisements

Εκ Βρυξελλών εισαγόμενοι…(φιλοξενώ)

Angela-Merkel-495x371

«…κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις
με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις…»

Τις τελευταίες μέρες γίνονται πολλές αναλύσεις για τους φταίχτες της κατάντιας της Κύπρου. Άλλοι φταίνε την κυβέρνηση Χριστόφια, άλλοι την κυβέρνηση Αναστασιάδη, άλλοι μόνο τους ξένους τοκογλύφους, άλλοι τους ψηφοφόρους του ΔΗΣΑΚΕΛ κι εμείς ΟΛΟΥΣ τους πιο πάνω.

Ξαφνικά, σήμερα το πρωί στην ραδιοφωνική εκπομπή του Λάζαρου Μαύρου και χθες το βράδυ σε μια εκδήλωση της δικής μας Α.Φ. Έπαλξης στη Δημοσιογραφική Εστία, ακούσαμε και μια άλλη άποψη. Ο Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Γιάννος Χαραλαμπίδης, αποφάσισε να θέσει τον εαυτό του άμοιρο ευθυνών και να επιρρίψει ευθύνες εξ ολοκλήρου στονκυπριακό λαό, αθωώνοντας μάλιστα την κυρία Μέρκελ και τη Γερμανία αφού σημείωσε ότι αυτοί κάνουν τις πολιτικές τους κι εμείς είμαστε τα λαμόγια. Άραγε, ο Χαραλαμπίδης δεν ενημερώθηκε τόσο καιρό για την πολιτική της Μέρκελ στην Ελλάδα; Ή εν τέλει δεν ενδιαφερόμαστε για τη μάνα μας;

Υποστήριξε, σήμερα το πρωί δε, πως όλοι αυτοί που μιλούν για τηνύπαρξη τέταρτου ράιχ είναι οι λαϊκιστές και οι αριστεροί που διέλυσαν την Ελλάδα, όπως π.χ. ο Γιώργος Δελαστίκ που μιλούσε πριν από τον ίδιο στην εκπομπή του Λάζαρου Μαύρου ή άλλοι «αριστεριστές», όπως τον Γιώργο Καραμπελιά που θα μας οδηγήσουν στη σοσιαλιστική επανάσταση, όπως δήλωσε. Και έσκιζε τα ιμάτια του ξανά υπέρ της κυρίας Μέρκελ και των Γερμανών. Αν είναι δυνατόν.

Ο κύριος Χαραλαμπίδης αποκάλεσε τον Δελαστίκ, τον Καραμπελιά και όσους μιλούν από την Ελλάδα στην εκπομπή του ράδιου Πρώτου «εξ Ελλάδος εισαγόμενους» και μάλιστα όταν τον ρώτησε ο ΛάζαροςΜαύρος αν τελικά είμαστε ένα έθνος άρχισε να ουρλιάζει και να λέει πωςδεν δέχεται μαθήματα πατριωτισμού. Εμείς απορούμε πώς τελικά γίνεται αντιληπτός ο πατριωτισμός στην Κύπρο, όταν ένας άνθρωπος που αποκαλεί Ελλαδίτες συγγραφείς που πάλεψαν διαχρονικά για το νησί μας, που ήταν παρόντες στον αγώνα ενάντια στο σχέδιο Ανάν, «εισαγόμενους» και «λαϊκιστές» δεν δέχεται μαθήματα από ένα μεγαλύτερο του δημοσιογράφο με τόση μάλιστα προσφορά.

Εν πάση περιπτώσει, ίσως να είμαστε «μικροί» για να κρίνουμε τον «μεγάλο» Γιάννο Χαραλαμπίδη, αλλά εμείς, ακόμα κι αν δεν σπουδάσαμε πολιτικές επιστήμες, θέτουμε κόκκινες ανεξίτηλες γραμμές. Όταν ένας άνθρωπος με τόσο έρεισμα ρίχνει ευθύνες στο λαό του τόπου του και βγάζει αγίους την Μέρκελ, τον Σόιμπλε, την Τρόικα, όλους αυτούς τους αλήτες που έχουν ως επάγγελμα τον οικονομικό πόλεμο, δεν μπορούμε να σωπάσουμε. Όταν η αλαζονεία φτάνει τα όρια της αγένειας και της πολιτικής μωρίας, τότε καλό θα είναι να αποφασίσουμε όλοι με ποια πλευρά είμαστε… Αν θα είμαστε με τους πολιτικάντηδες των εκ Βρυξελλών εισαγόμενων θα είμαστε όντως άξιοι της μοίρας μας.

Εμείς πάντως θα ρίξουμε ευθύνες και στη Γερμανία, στη Βρετανία και σε όλους τους ΞΕΝΟΥΣ που επιχειρούν να επιβάλουν δεύτερη κατοχή στην Κύπρο και που έφεραν την Ελλάδα μας σ’ αυτή την κατάντια, θα κατσαδιάσουμε τις εθελόδουλες πολιτικές ηγεσίες που δεν έχουν ανάστημα, τον Χριστόφια και τον Αναστασιάδη, θα βρίσουμε και τους ψηφοφόρους του ΔΗΣΑΚΕΛ, του ΔΗΚΟ και όλης της φάρας που διέλυσαν τον τόπο. Αν συνεχίσουν κάποιοι να μιλούν μ’ αυτό το μοτίβο της ενοχοποίησης του λαού, τότε σε 30 χρόνια θα μιλάμε ξανά για αφορμές και δίδυμα εγκλήματα και θα αθωώνουμε την Τρόικα και τη Γερμανία, λέγοντας «εκάμαμεν τζι εμείς πολλά». Ε λοιπόν εμείς, όπως λέμε την Τουρκία Τουρκία και την εισβολή εισβολή, θα λέμε την Μέρκελ καγκελάριο του Δ’ Ράιχ και θα μιλάμε για οικονομικούς πολέμους… κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει.

Αλ.Μιχ.

(antistasitwra.wordpress.com)

Δήλωση του Μανώλη Γλέζου για την κυπριακή κρίση

glezos

Το μήνυμα της κυπριακής κρίσης είναι ξεκάθαρο: Όποιος αντιστέκεται να καταστραφεί! Με όποιον τρόπο! Με κάθε μέσο!

Οι γκαουλάιτερ της Ευρώπης πέταξαν τις μάσκες. Η υποκρισία των Ευρωπαίων εταίρων αποκαλύφθηκε με τον πιο ελεεινό τρόπο.

Οι δυνάμεις που στήριξαν το 2004 το εμβληματικό «ΟΧΙ» του ελληνισμού της Κύπρου καλούνται και τώρα να δώσουν τη μάχη. Γιατί οι Ευρωπαίοι ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ και ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΝ όποιον αντιστέκεται. Και οι Κύπριοι αδελφοί μας αντιστάθηκαν. Μονόδρομος αυτό που έχουν να πράξουν και σήμερα. Να συνεχίσουν να αντιστέκονται!

Γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να συνεχίσουν να υπάρχουν.

Αθήνα, 18 Μαρτίου 2013

Νίκος Ορφανίδης: Αποχαιρετώντας τον Ανδρέα Παστελλά

Untitled

Έτσι απροσδοκήτως και ταχέως έφυγε από τον κόσμο τούτο ο ποιητής Ανδρέας Παστελλάς. Αυτός ο κορυφαίος ποιητής της Κύπρου, καθώς και του μείζονος, του οικουμενικού και θάλλοντος στον τόπο της ιστορίας ελληνισμού. Πριν προλάβουμε να αποδεχτούμε ή να κατανοήσουμε και να αφομοιώσουμε την επελαύνουσα ραγδαίως εκδημία και αποδημία του, πήρε τους δρόμους του ουρανού. Τους δρόμους του θανάτου. Τους δρόμους του άλλου φωτός. Έτσι τον πήρε ο καιρός, έτσι έφυγε ο Ανδρέας, εκεί που στεκόταν όρθιος, ευθυτενής, σταθερός και γενναίος,  υπερασπιζόμενος, μέχρι τέλους, την ευπρέπεια και την εντιμότητα και τη δικαιοσύνη, πολεμώντας πεισματικά με τα όπλα του και προασπίζοντας τη δοκιμαζόμενη πατρίδα μας, αυτήν της εξορίας και του καημού και της νέας,  επελαύνουσας τουρκοκρατίας. Υπερασπιζόμενος τον δοκιμαζόμενο  ελληνισμό. Προασπίζοντας πεισματικά τη γλώσσα και την ιστορία του και την ελληνική  φωνή του.

Ο Ανδρέας Παστελλάς υπήρξε μαχητής ανυποχώρητος, ώς τό τέλος. Χωρίς εκπτώσεις. Χωρίς επιείκεια. Χωρίς συμβιβασμούς. Γόνος εκείνης της υπέροχης γενεάς των αγωνιστών, αποσύρθηκε και αυτός τελικά, καθώς εξέλιπε ο χρόνος γι’ αυτόν. Ως ωραίος έφηβος στεκόταν όρθιος ο Ανδρέας, κι ας είχε εισέλθει στην περιοχή του γήρατος, ακάματος και πείσμων. Όπως εκείνος ο σκαντζόχοιρος του αλληγορικού ποιήματός του της συλλογής Μεταθανατίως Αποσχηματισθείς, που επέζησε μέσα από τους κατατρεγμούς, τους διώγμούς, την αδικία.

Σκεφτομαι, λοιπόν, τώρα, πως τό ποιητικό αριστούργημά του «Ο σκαντζόχορος που επέζησε», συνιστά μιαν άλλη βιογραφία ή μια αυτοβιογραφία του ελληνισμού της εξόριστης Κύπρο, ενός ελληνισμού που παραμένει πεισμόνως όρθιος και υπερήφανος, όταν γύρω του όλα καταρρέουν και χάνονται:

 

«Εκεί που όλοι τον εχαν ξεγραμμένο

τον εύχονταν για ξεγραμμένο

ερχόταν μόνος.

Μέσα από λοιμούς, λυγμούς

ισοπεδώσεις

εκχερσώσεις

επιχωματώσεις

αργά διέσχιζε το δρόμο κουτσαίνοντας.

Λάτρεις κρανοφόροι του μετάλλου τον παραμόνευαν.

Μελανηφοροι πεφυσιωμένοι επιβήτορες των μηχανών

επίβουλοι τον περίμεναν

βαθιά μέσα τους πονώντας για τη χαμένη ηδονή

―Νάτον θα πέσει!

Μέσα σε πανδαιμόνιο χαρούμενων κλάξον τον
περίμεναν.

Εκείνος προχωρούσε ανέγγιχτος

με χείλι μισάνοιχτο

γκριμάτσα πόνου ή χαμόγελο

κάπνιζε το τσιγάρο του

φρενοβλαβής, ίσως, και περήφανος.»

«Ο σκαντζόχοιρος που επέζησε»

 

Έτσι  πικρά και στυφά αποτυπώνει  ο Ανδρέας Παστελλάς  τον καημό και την πίκρα του εξόριστου ελληνισμού της Κυπρου. Τον διωγμό και τον κατατρεγμό, που βιώσαμε.

Ο Παστελλάς υπήρξε ποιητής του οράματος. Αλλά και της δοκιμασίας και των παθών και της ιστορικής ματαίωσης. Ποιητής ακαριαίος, κατα τον καβαφικό τρόπο, ολιγογράφος, με μια πικρή κι όμως διάχυτη ειρωνεία, καθίσταται ποιητής εξόχως εθνικός. Διαβάζουμε, έτσι, στο Χώρο Διασποράς, μαζί με το σπουδαίο ποίημα «Άδεια Θρανία» της εθνικής ανάτασης και υπερηφάνειας και εκείνο το πικρό με τίτλο «Εμπορεία Φοινικικά», που συνιστούν τον άξονα και το μέτρο της αυτοσυνειδησίας μας, αλλά και μια επώδυνη καταθεση του αλλοτριωμένου ελληνισμού, τον οποίο ο ποιητής επιχειρεί να αφυπνίσει:

 

«Στην πατρίδα μου πλήθυναν οι Φοίνικες

την πατρίδα μου πουλούν καθημερινά μεσοτιμής οι
Φοίνικες

σε κάθε γωνιά εμπορείο φοινικικό

εκεί που άλλοτε βλάσταινε  μονάχα

η δάφνη η ελληνική

για τους γενναίους»

 

Με την αναχώρηση του Ανδρέα Παστελλά, αισθανόμαστε πως έφυγε ακόμα ένας μεγάλος ποιητής. Μαζί με όλους τους μεγάλους ποιητές του έθνους, που έφυγαν εσχάτως. Και που τους μνημονεύουμε περίλυποι. Με τον θάνατο του Ανδρέα Παστελλά έχει σιγήσει μια κορυφαία ποιητική φωνή της ελληνικής περιφέρειας, μια ελληνική φωνή της εξορίας, πεισμόνως και επιμόνως Ελλάδος φθόγγον χέουσα.

Ήδη πιά ο Ανδρέας ευρίσκεται στο δικό του «Χώρο διασποράς», αυτός που υπήρξε ένας «ωραίος Ἕλλην», εγκαταλείποντας τα μάταια, αλλά και τη δοκιμασία του κόσμου τούτου. Εμείς τον αποχαιρετούμε, υποκλινόμενοι στο ποιητικό ύψος και μεγαλείο του.

ΝΙΚΟΣ ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ

Οι Τουρκοκύπριοι ιδρύουν κόμμα στις ελεύθερες περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας

Φιλοξενούμε το κείμενο του Ανδρέα Σταυρίδη, ταξίαρχου ε.α., για το κόμμα που πρόκειται να ιδρύσουν οι Τουρκοκύπριοι στις ελεύθερες περιοχές. Σύντομα θα γράψουμε και τη δική μας άποψη.

pentadaktylos-big-leveled

του Ανδρέα Σταυρίδη*

Η είδηση έσκασε μεν σαν βόμβα, αλλά ήταν αναμενόμενη. Οι λόγοι, δε, δύο και απλοί:

1. Η πολιτικά καταστροφική επιλογή της μονόδρομης επαναπροσέγγισης, χωρίς προαπαιτούμενα την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων και

2. Η διαχρονική έλλειψη εθνικής στρατηγικής και συναίνεσης, η οποία υποβοηθά, από το 1960, την εκπόνηση και εφαρμογή των δόλιων βρετανο-τουρκικών σχεδίων. Προκύπτουν, λόγω αυτής της ενέργειας των Τουρκοκυπρίων, πελώρια ερωτήματα που βασανίζουν τον κάθε εθνικά υγιή νου ‒ και εξηγούμαι:

1. Ποίοι τους κατευθύνουν και τους χρηματοδοτούν; Μήπως τα μαγειρεία των βρετανο-τουρκικών μυστικών υπηρεσιών;

2. Γιατί τώρα, μετά από σαράντα χρόνια; Μήπως επειδή:

I. Το κυπριακό, με τις συγκλίσεις και τις γενναιόδωρες προτάσεις και με την ανύπαρκτη οικονομία (μνημονιακοί όροι, κίνδυνος στάσης πληρωμών), βρίσκεται σε αποτελμάτωση και το εσωτερικό μέτωπο υπό διάλυση (ελέω εκλογών);

II. Τώρα, που βρισκόμαστε ως κράτος στη δυσχερέστερη θέση, από την ίδρυσή του, και δεν διαθέτουμε ούτε τα αυτονόητα, οι Τουρκοβρετανοί έθεσαν σε εφαρμογή τα σχέδιά τους, για

δημιουργία ερεισμάτων, πολιτικής (νόμιμης) παρουσίας των τ/κ (αποστατών) και απαίτησης οικονομικών και γεωστρατηγικών ωφελημάτων, λόγω της ενεργειακής, γεωστρατηγικής και οικονομικής αναβάθμισης που αποδεδειγμένα διαφαίνεται για την Κύπρο;

III. Μέσω της μονόδρομης επαναπροσέγγισης (των δικών μας λαθών) και των δρομολογημένων άνομων σχεδίων των Τουρκοβρετανών, αυτοί θα επιχειρήσουν την επιβολή (με νέα δεδομένα, κατοχικά στρατεύματα, έποικους στον βορρά και Τουρκοκύπριους νόμιμους/παράνομους στον νότο) της διχοτόμησης. Θα επιτύχουν, έτσι, κυριαρχία στον βορρά και επικυριαρχία στον νότο. Αυτό μαρτυρούν οι δηλώσεις Νταβούτογλου για «τουρκικό οδικό χάρτη», τα ξεσπάσματα Μπαγίς και η όχι τυχαία δήλωση εκπροσώπου του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ για διαμοιρασμό των οικονομικών και άλλων ωφελημάτων εκ των υδρογονανθράκων με το παράνομο ψευδοκράτος, προ της λύσης.

Η κατάσταση είναι επικίνδυνη, επί ξυρού ακμής, σε ό,τι αφορά τον τρόπο χειρισμού. Χρειάζεται άμεση σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου και μελέτη των νέων δεδομένων που προκύπτουν. Επιβάλλεται η αποφυγή πρόχειρων και βεβιασμένων χειρισμών και κυρίως η αποφυγή άμεσης ικανοποίησης του συγκεκριμένου «αθώου» και δημοκρατικού δικαιώματος και αιτήματος. Χρειάζεται χρόνος και σφαιρική μελέτη των παραμέτρων που δημιουργεί και μελλοντικά θα επιφέρει η όποια επιπόλαια αντιμετώπιση του αιτήματος.

Η μελέτη πρέπει να εξετάσει θέματα, εθνικής ασφάλειας, πολιτικά, οικονομι-κά, γεωστρατηγικά, νομικά, διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου, συνταγματολογικά και κοινωνικά.

Υπό την κάλυψη της παρουσίας μιας «νόμιμης» πολιτικής δύναμης Τουρκοκυπρίων, εντός ενός ημικατεχόμενου από τη «μητέρα» Τουρκία, κράτους, εκτιμάται ότι, μελλοντικά, θα διεκδικήσουν συμμετοχή στα θεσμικά όργανά του, στη νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία. Η ιστορία και η πείρα μάς διδάσκει ότι θα επιχειρήσουν να επιβάλουν τα πιο πάνω, με ή χωρίς συνολική λύση, ανεξάρτητα του τι περιλαμβάνει τώρα το «αθώο» καταστατικό ίδρυσης και λειτουργίας του υπό σύσταση κόμματος.

Επίσης, η πιθανότητα δημιουργίας παράνομων δραστηριοτήτων και ανωμαλιών εις βάρος των Ε/Κ και της κρατικής ασφάλειας, υπό την κάλυψη του «κόμματος», πρέπει να εξεταστεί ενδελεχώς και με κάθε σοβαρότητα και τίποτε δεν πρέπει να αφεθεί στην τύχη. Επιβάλλεται, προ της δημιουργίας νέων τετελεσμένων, εθνική ενότητα, σε βάθος μελέτη όλων των παραμέτρων και των κινδύνων που ελλοχεύουν και λήψη αποφάσεων με συλλογικότητα. Στην πολιτική τίποτε δεν είναι τυχαίο, γι’ αυτό προβάλλει σαν εθνική αναγκαιότητα:

1. Η μελέτη του όλου θέματος από το Εθνικό Συμβούλιο και η αποτροπή λήψης απόφασης από την παρούσα κυβέρνηση.

2. Η σε βάθος μελέτη όλων των πιο πάνω παραμέτρων, από την παρούσα και τη νέα κυβέρνηση και η λήψη απόφασης από το Εθνικό Συμβούλιο.

3. Με την έναρξη νέων διαδικασιών συνομιλιών υπό τον ΟΗΕ, εντός του 2013, να ζητηθεί επιτακτικά η συμπερίληψη στην ημερήσια διάταξη του αιτήματος των Τουρκοκυπρίων υπό τους εξής όρους:

I. Να επιτραπεί στους εκτοπισθέντες Ελληνοκυπρίους η επιστροφή στις περιουσίες τους, οι οποίοι θα απολαμβάνουν όλων των δικαιωμάτων που απολαμβάνουν και οι Τ/Κ στις ελεύθερες περιοχές. Σε ποσόστωση, κατά τα 2/5 από κάθε κοινότητα εκτοπισθέντων, δηλαδή, 20 χιλ. Τ/Κ, 50 χιλιάδες Ε/Κ, με προτεραιότητα επιστροφής Κερύνεια, Μόρφου, Αμμόχωστος, ή άλλως πως, όπως ήθελε αποφασιστεί. Στην πρώτη αυτή φάση να κατοχυρωθεί η ελεύθερη δημιουργία πολιτικών, κοινωνικών και θρησκευτικών φορέων εντός του ψευδοκράτους.

II. Να αναγνωριστεί η Κυπριακή Δημοκρατία από την Τουρκία.

III. Να αποχωρήσει το 50% του κατοχικού στρατού και το 50% των εποίκων, σε πρώτη φάση, σε τακτή προθεσμία και όχι σε βάθος χρόνου ή με ασαφείς πρόνοιες και διπλές ερμηνείες.

IV. Να τεθεί πρόνοια από τον ΟΗΕ ώστε στις διαπραγματεύσεις με την Κυπριακή Δημοκρατία να συμμετέχει και η Τουρκία, ως κατοχική δύναμη, για την επίλυση θεμάτων διεθνούς πτυχής. Στα υπό συζήτηση θέματα να περιληφθούν η αποχώρηση όλων των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων, η αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η αποκατάσταση της κυριαρχίας σ’ όλη την επικράτειά της.

V. Με την ολοκλήρωση των πιο πάνω συμφωνιών, σύγκληση διεθνούς διάσκεψης υπό τον ΟΗΕ, συζήτηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων και θέσπιση νέου καθεστώτος εγγυήσεων, στα πλαίσια του ΟΗΕ και της Ε.Ε., χωρίς επεμβατικά δικαιώματα από την Τουρκία, την Ελλάδα, τη Βρετανία ή οποιοδήποτε άλλο κράτος μονομερώς.

VI. Με την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων, της εσωτερικής πτυχής και της διεθνούς πτυχής, πλήρης αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων. Κατοχύρωση του δικαιώματος για ελεύθερη επιστροφή Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στις περιουσίες τους, με ελεγχόμενους μηχανισμούς από ΟΗΕ και Ε.Ε. Τα πιο πάνω θα εξυπηρετήσουν τον σκοπό δημιουργίας υποδομών, ασφάλειας και πλήρους εφαρμογής και λειτουργίας των συμφωνιών.

VII. Εξυπακούεται ότι για τη μορφή λύσης για την εσωτερική πτυχή, οι δύο κοινότητες πρέπει να αφεθούν ελεύθερες, χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις από Τουρκία, Βρετανία, Ελλάδα κ.ά. και να διαπραγματευτούν με βάση τον χάρτη του ΟΗΕ, το διεθνές και το ευρωπαϊκό δίκαιο. Η λύση να περιλαμβάνει ένα και μόνο ενιαίο κράτος σε όλους τους θεσμούς, την οικονομία, μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια και μία ενιαία δύναμη ασφάλειας και την πλήρη αποκατάσταση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για όλους τους νόμιμους κατοίκους της.

VIII. Για σκοπούς ασφάλειας των Τουρκοκυπρίων, με την τελική αποχώρηση των κατοχικών τουρκικών στρατευμάτων, να παραμένουν η ΕΛΔΥΚ και η ΤΟΥΡΔΥΚ, υπό μεικτή (Ευρωπαϊκή-ΟΗΕ) διοίκηση και επιχειρησιακό έλεγχο, ξεχωριστά, μέχρι την τελική διευθέτηση και εφαρμογή των συμφωνιών, μετά δε αποχώρησή τους. Για την Εθνική Φρουρά δύναται να συσταθεί ομάδα επιχειρησιακού έλεγχου υπό τον ΟΗΕ και την Ε.Ε., με συμμετοχή Τουρκοκυπρίων (ανώτερων και ανώτατων αξιωματικών). Επισημαίνεται ότι απαιτείται προσεκτική μελέτη για τη σύνθεση και τους όρους εντολής για όλες τις ομάδες και τους μηχανισμούς ελέγχου που θα συσταθούν. Εκτιμάται ότι, με τον τρόπο αυτό, θα δοκιμαστεί η βούληση της Άγκυρας, του ψευδοκράτους, των «αθώων» Τουρκοκυπρίων που θα ζητήσουν, με την ίδρυση κόμματος, δικαιώματα συγκυβέρνησης στις ελεύθερες περιοχές, στο εγγύς μέλλον (προ της λύσης), και των γνωστών δυνάμεων που διαχρονικά στηρίζουν την επεκτατική πολιτική της Άγκυρας. Ας αναδειχθούμε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς, έστω και μετά από μισό αιώνα.

 

* Ταξίαρχος ε.α. από την κατεχόμενη Κερύνεια (από το 1974 προσωρινά στον Στρόβολο).

Σαν τους πελλούς μες στες στράτες…

Euskadi Ta Askatasuna Ιανουαρίου

once-upon-a-time-in-america

[…] Ποιοι είσαστε εσείς

που τα λόγια μας

τα κάνετε μπροσούρες

ωτοβλεψίες, κρυπτομούρες

μ’ ένα καλάμι στα μπαλκόνια

για άνοιξης λέτε χελιδόνια

Ποιοι είσαστε εσείς […]

ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

Τα τελευταία πέντε χρόνια ομολογούμε ότι δεν πάμε καλά. Κυκλοφορούμε στη Λευκωσία σαν βρικόλακες, σαν τους πελλούς μες στες στράτες, βρίζοντας και ρίχνοντας κατάρες συνεχώς στον Χριστόφια. Αν σκεφτεί ο καθένας τον εαυτό του, θα συμφωνήσει μαζί μας. Προσπαθήσαμε να τον ρίξουμε, προσπαθήσαμε να τον κάνουμε να φύγει νύχτα, αλλά, δυστυχώς, δεν τα καταφέραμε. Συνεχίσαμε να περπατάμε και να μιλάμε και να βρίζουμε μόνοι μας στο άκουσμα μιας είδηση ή μιας δήλωσης του ανίκανου που αυτοαποκαλείται Πρόεδρος της Κ.Δ.

Δεν είμαστε εξουσιαστές, πρόεδροι ή ηγέτες για να κάνουμε απολογισμούς. Ο απολογισμός για εμάς δεν είναι ένα δακρύβρεχτο άρθρο, απαισιόδοξο και ηττοπαθές, αλλά μια υπόσχεση. Υπόσχεση ότι την 18η Φεβρουαρίου εμείς θα είμαστε εκείνοι που ήμασταν πάντα. Μια πληγή στα σχέδια των ταγών του τόπου για τη διάλυση της αξιοπρέπειας του Ελληνισμού της Κύπρου. Η σπίθα, ας πούμε, για τη φωτιά που θα βάλουμε στα σχέδια των «δυνατών» για τον πνιγμό του νησιού μας.

Αυτά τα πέντε χρόνια, λοιπόν, εμείς, που δεν είμαστε περαστικοί, είδαμε πολλά νέα φρούτα να ξεφυτρώνουν. Ας μην τα ονοματίσουμε. Άλλωστε τα νέα μαζί με τα παλιά δημιούργησαν έναν αχταρμά ηλιθίων πολύ μεγάλο και επικίνδυνο. Εμείς, σε αντίθεση με τα νέα και τα παλιά φρούτα, περάσαμε το καλοκαίρι του 2011 έξω απ’ το Προεδρικό, κάποτε σε γεμάτη πλατεία και κάποτε σε άδεια. Δεν σταματήσαμε να φωνάζουμε, έστω και μόνοι μας. Έστω και σιωπηλά, μέσα μας, κοιτώντας ο ένας τον άλλον, γνωρίζαμε πως ό,τι κάναμε το κάναμε γι’ αυτούς που χάθηκαν κι όχι για τους εαυτούς μας. Δεν απαιτήσαμε ποτέ πιστοποιητικά πατριωτισμού ή αγώνα. Και προπαντός δεν είπαμε ποτέ ότι αγωνιστήκαμε όσο μπορούσαμε και όσο απαιτούσαν οι συνθήκες και οι καιροί. Δεν κάναμε παντιέρα την υποχρέωσή μας. Δεν κατεβήκαμε ξαφνικά στον δρόμο με ελληνικές σημαίες γιατί πήραμε εντολές. Δεν χρησιμοποιήσαμε ιδέες των παππούδων μας για ορισμένες ψήφους…

Σε είκοσι μέρες μπορεί ο Χριστόφιας να πάει ταξίδι χωρίς επιστροφή στον αγύριστο, αλλά δεν έχει τελειώσει ΤΙΠΟΤΑ. Έχουμε να δώσουμε πολλές μάχες για να εξουδετερώσουμε τους αντιπάλους μας. Έχουμε να βρίσουμε αρκετά, να μιλήσουμε μόνοι μας σαν τους πελλούς και να περάσουμε μήνες ολόκληρους σε μια άδεια πλατεία προκειμένου να νικήσουμε. Δυστυχώς, οι καιροί έχουν αποδείξει ότι όσοι βρίσκονται με το ένα πόδι στον τάφο, είναι πολύ ζωντανοί για να τους υποτιμήσουμε.

Για τις εκλογές έχουν γραφτεί πολλά, και μέσα σ’ αυτήν την εφημερίδα. Το ζήτημα είναι τι κάνουμε μετά τις εκλογές. Αν κρατήσουμε την αξιοπρέπειά μας, σαν Έλληνες αυτού του τόπου, θα καταφέρουμε πολλά. Οι καημοί μας δεν θα σταματήσουν ποτέ. Στους έρωτες μας, στους αγώνες, στη ζωή μας ως Ενωτικοί απομονωμένοι, «ονειροπόλοι» και ξεροκέφαλοι. Δίκιο έχει ο Μ.Σ. όταν τραγουδάει «Καθένας έχει και τον καημό του, έτσι είμαστε όλοι εμείς οι γριβικοί…». Τουλάχιστον εμείς παραδεχτήκαμε ότι είμαστε τρελοί. ΚΑΠΟΙΟΙ άλλοι νομίζουν ότι έχουν σώας τας φρένας…

Αλ. Μιχ.