MOXAMEΝT AΛI

Muhammad Ali v Sonny Liston

Ένας ήρωας της γενιάς μου, νέος σχετικά, πέθανε τις προάλλες για ν’ αφήσει πίσω του μία απίστευτη κληρονομιά, όχι μόνο για τους μαύρους της Αμερικής, αλλά για όλο τον κόσμο, o Μοχάμεντ Αλί ή Κάσιους Κλέυ, όπως ήταν γνωστός όταν άρχισε την καριέρα του ως πυγμάχος. Πολλοί μαύροι εκείνην την εποχή, όπως και ο Μοχάμεντ Αλί, επέλεξαν να αλλαξοπιστήσουν και να γίνουν μέλη του Nation of Islam, υιοθετώντας μάλιστα ισλαμικά ονόματα. Ήταν τότε που η τεράστια πλειοψηφία των μαύρων ήταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, τότε που ελάχιστοι μαύροι ήταν μέρος του συστήματος και μέρος της παγκόσμιας ελίτ αφαίμαξης των λαών του κόσμου.

Είχα την τύχη να δω από την τηλεόραση αρκετές μάχες του Αλί. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ήταν ένας πολύ σπουδαίος πυγμάχος και αθλητής. Αυτό, όμως, δεν του ήταν αρκετό. Ήξερε ότι το σύστημα δεν είχε πρόβλημα με τους νέγρους αθλητές, φτάνει να έμεναν οι υπόλοιποι μαύροι nigers, δηλαδή σκυλοαραπάδες που λέμε στην αργκό. Ο Αλί, όμως, δεν τους έκανε το χατίρι. Όσο εκρηκτικός ήταν εντός του ρινγκ, άλλο τόσο ήταν και εκτός. Κατέβαζε γλώσσα προς τους λευκούς τόσο πολύ που εάν δεν ήταν μαύρος, ακόμα και οι λευκοί θα τον αντιπαθούσαν. Όμως ασκούσε σε όλους μας μία απίστευτη γοητεία. Μιλούσε εγωιστικά, έλεγε ότι ήταν ο καλύτερος και προέβαλλε τον εαυτό του σαν κάτι εξωγήινο, όμως όλοι τον λατρεύαμε. Ο λόγος απλός. Ήταν μαύρος, ένα παιδί του λαού που κατάφερε να γίνει πρώτο θέμα σε ολόκληρο τον κόσμο, ένας αθλητής που πήγε κόντρα στο σύστημα και αρνήθηκε να καταταχθεί στον αμερικανικό στρατό για να υπηρετήσει στο Βιετνάμ και πλήρωσε το τίμημα. Θα μπορούσε να δεχτεί να μην πάρει όπλο, αλλά να καταταχθεί στον στρατό και να υπηρετήσει ως entertainer, αλλά αρνήθηκε να γίνει το πιθηκάκι των Αμερικανών.

Τότε οι Αλί μιλούσαν στις καρδιές μας. Ήταν το Βιετνάμ, οι διαδηλώσεις, το κίνημα των νέγρων και των Αφρικανών, ήταν οι αθυρόστομοι Μαύροι Πάνθηρες με τις περιβόητες γροθιές τους στους Ολυμπιακούς του ’68, ήταν και οι Ρόλλινγκ Στόουνς, οι Μπιτλς, ο Ντύλαν, οι Κινκς, η μαριχουάνα και το κίνημα των χίππις. Δεν μας πείραζε η «γλώσσα» του Αλί όπως σήμερα μας πειράζει η γλώσσα και το στυλάκι του Ρονάλντο, διότι ο Αλί έμπαινε μέσα από το σύστημα στο σύστημα και έδινε κουράγιο σε εκατομμύρια ανθρώπους. Ο αππωμένος Ρονάλντο είναι λευκός και μέρος του συστήματος. Όσο κι αν θαυμάζει κανείς το ταλέντο του, άλλο τόσο μισεί την εικόνα του. Άσε που δεν είναι «the greatest».

Καταθέτω και το προσωπικό μου πάθος για το Αλί, παρ’ ότι αρχικώς στενοχωρήθηκα όταν ασπάστηκε το Ισλάμ. Κατανοούσα όμως τη λογική του, γι’ αυτό και δεν κράτησα κακία. Λοιπόν, ο Αλί έκανε κόσκινο το λαμπρό αστέρι των Εγγλέζων, τον Μπράιαν Λάντον. Του έριξε μέσα σε τρία δευτερόλεπτα καμιά δεκαριά ππουνιές και ο Λάντον έπεσε σαν το λέσιιν. Ήταν σαν να έβλεπα τον Χάρντινγκ και τα άλλα σκυλιά της αποικιοκρατίας να κείτονται στο έδαφος. Μία άλλη φορά, πάλι με Άγγλο πυγμάχο, τον Χένρυ Κούπερ, λίγο ήταν να πάθω καρδιακό επεισόδιο. Ο Κούπερ έριξε τον Αλί στο έδαφος με ένα ισχυρό λεφτ χουκ και ολόκληρη η παμπ σηκώθηκε όρθια ζητωκραυγάζοντας. Ευτυχώς, σηκώθηκε και ο Αλί και μετά από λίγα λεπτά σωριάστηκε κάτω και το είδωλο των Άγγλων κι έτσι ανάσανα κι εγώ. Τέτοιο ήταν το μίσος μας για τους Άγγλους. Τότε ακόμα κι εμείς οι Κυπραίοι ήμασταν «μαύροι».

Κύριε Αλί, σ’ ευχαριστώ για όλες τις ωραίες στιγμές της καριέρας σου.

Υ.Γ.: Με ένα λεφτ χουκ σαν αυτό του Χένρυ Κούπερ σώριασα κι εγώ τον Αλέκο Μιχαηλίδη όταν ήταν 14 χρόνων στο σπίτι του. Mου έκανε μαγκιές και προκαλούσε. Eγώ, χοροπηδώντας σαν πεταλούδα και τσιμπώντας σαν σφήκουας, του αμόλησα την φημισμένη μου λεφτ χουκ. Δυστυχώς, δεν υπήρχαν κάμερες για να απαθανατίσουν το γεγονός. Ευτυχώς, το παραδέχεται.

Advertisements