Ένα ποίημα: Τώρα να φέρω κερί, Σάββα Παύλου

efyge-apo-ti-zoi-o-syngrafeas-savvas-paylou

«Είδα τον ουρανό σιδερένιο», είπες
«μές στις αχυροθημωνιές ανοίγαν τρύπες
στόματα του θανάτου ρουφήχτρες της ψυχής.
Στον ύπνο δεν χωρούν σχέδια ανακωχής, 

των phantoms η κοιλιά, ακόμη χύνει κόλαση».
Είχες δεξιά τον Όμηρο και την Γραφή.
Και την φωνή σου γάργαρη, για να ταφεί
Το άδικο που σου θόλωνε την όραση.

Παραδίδεσαι τάφω, σκότει κατοικίζεσαι,
άνθη κι αρώματα πουλιών υφαίνουν τον Απρίλη.
Μ΄ ελληνικούς φθόγγους φωτός, που μού ’χες
στείλει
 

Άντρας της αφοβιάς, το βλέμμα σου καντήλι,
ασβέστωσε τον κήπο του θανάτου κι άκουσέ με:
Με τους συντρόφους, στο Τραπέζι της Χαράς
περίμενέ με.

Δημήτρης Κοσμόπουλος

5η προς 6η Απριλίου 2016

Advertisements