Πανεθνική Εισήγηση: Το Ελληνικό Πρόταγμα 2016

Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι το τελικό. Το δημοσιεύουμε όμως από τώρα, ώστε οι συναγωνιστές μας, οι συντρόφοι μας και οι φίλοι μας να μπορέσουν να επισημάνουν τις ελλείψεις, τις παραλείψεις ακόμη και τα λάθη ώστε στο εγγύς μέλλον να έχετε όλοι στα χέρια σας ένα πιο ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ πρόταγμα. Προς το παρών, υπογράφουμε αυτό το κείμενο συμβολικά, μόνο τρία άτομα. Όταν θα ξαναδημοσιευτεί σε σχήμα μπροσούρας, θα είναι το αποτέλεσμα πολλών ανθρώπων από Κύπρο και Ελλάδα, με στόχο να διευρύνουμε και τα θέματα του προτάγματος αλλά και την ομάδα που θα αναλάβει να συντάξει τα κείμενα, αλλά και να βάλει μπρος την δημιουργία μιας πανεθνικής κίνησης που θα δώσει σ’ ένα πρώτο στάδιο τις θεωρητικές βάσεις του όλου εγχειρήματος. Αναμένουμε γραπτώς τις εισηγήσεις σας και της παρατηρήσεις σας.

Β.Φ.

5-cebcceb1ce90cebfcf85-1821-e1bca1-e1bc90cf80ceb1cebdceaccf83cf84ceb1cf83ceb9cf82-cebeceb5cebaceb9cebde1beb6-cf83cf84e1bdb4cebd-cf83ceb1

Για μια νέα πορεία

Εδώ και δεκαετίες πάμε στις κάλπες με το ζόρι. Πάμε να ψηφίσουμε (ή δεν πάμε καθόλου) για να αναδείξουμε τους άρχοντές μας, όχι αυτούς που πραγματικά θα θέλαμε, αλλά αυτούς που θεωρούμε λιγότερο επικίνδυνους, λιγότερο διεφθαρμένους. Δεν ψηφίσαμε ποτέ με την όρεξή μας, με τα είκοσί μας νύχια, που λέει ο λαός μας, ούτε ψηφίσαμε ποτέ για τα ιδανικά μας. Πάντα ψηφίζουμε είτε το μη χείρον βέλτιστον είτε για να μη βγει ο μεγαλύτερος εχθρός ή ο πιο επικίνδυνος είτε ψηφίζουμε στην τύχη μέσα στην απελπισία και τα αδιέξοδά μας. Από το 1974 και μετά, ψηφίζουμε τους εκπροσώπους της μιας ή της άλλης ομοσπονδίας ή της «σωστής ομοσπονδίας». Ουσιαστικά, δηλαδή, είμαστε τα θύματα ενός πολιτικού παιχνιδιού που δεν λέει να σταματήσει. Ακόμη και όταν εμφανίζονται μικρότερα κόμματα ή κινήσεις, δεν εκφράζουν μιαν άλλην πολιτική τοποθέτηση, αλλά τη δυσαρέσκειά τους για τα μεγάλα κόμματα και τις κυρίαρχες ιδεολογίες του ομόσταυλου ΔΗΣΑΚΕΛ.

Ψήφος με βάση την ομοσπονδία ή την ελευθερία;

Κάθε διετία περίπου, ψάχνουμε απεγνωσμένα να δικαιολογήσουμε την ψήφο μας, έτσι για να μη νιώθουμε εντελώς άχρηστοι. Ψάχνουμε τις πιο αντικατοχικές δυνάμεις, ενώ στην ουσία γνωρίζουμε ότι οι φωνασκίες τους δεν είναι για την ανατροπή της κατοχής ή την ανάδειξή της σε παντιέρα του αγώνα μας, αλλά για τη θέση τους στο νέο πολίτευμα που θα διαμορφωθεί με βάση την «ήττα» του 1974. Η ομοσπονδία με το σωστό ή όχι περιεχόμενο δεν είναι τίποτε άλλο παρά η διαπραγμάτευση με τον εισβολέα για το ποιο ψίχουλο θα μας δώσει από την πίτα των κατοχικών δεδομένων. Ακόμη και αυτοί που καταφέρονται εναντίον της ΔΔΟ στον νου τους δεν έχουν κάτι άλλο παρά ξανά την ομοσπονδία, δηλαδή έναν διακανονισμό που αφήνει έξω την πιο βασική μας θέση, που είναι προφανώς η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, η απελευθέρωσή μας από τους Τούρκους.

Με τα χρόνια, η εμμονή μας στα εθελούσια μειωμένα δικαιώματα μας οδηγεί σιγά σιγά σε μια νάρκωση του εγκεφάλου, υπερβολικά επικίνδυνη. Φτάσαμε στο σημείο να θεωρούμε εμείς οι ίδιοι ακόμη και τη ρητορεία περί ελευθερίας και απελευθέρωσης ως κάποιου είδους ονείρωξης και σωβινισμού. Φτάσαμε εμείς οι ίδιοι να θεωρούμε τη διεκδίκηση της Κερύνειας έναν εξτρεμισμό και μιαν εκτός τόπου και χρόνου απαίτηση. Ακόμη κι εμείς πέφτουμε στο λούκι που παρουσιάζει την ελευθερία ως κάτι ανέφικτο και μαξιμαλιστικό.

Βουλευτικές εκλογές 2016 εν μέσω διλήμματος

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, αποκλείοντας το ΔΗΣΑΚΕΛ από τις επιλογές μας, μένουμε με το ΔΗΚΟ, την ΕΔΕΚ και τα άλλα μικρά κόμματα ή κινήσεις. Τη Συμμαχία Πολιτών, το Κίνημα Οικολόγων, την Αλληλεγγύη και το ΕΥΡΩΚΟ. Μένουμε, δηλαδή, στις φραστικά αντικατοχικές δυνάμεις με πρόσωπα που έχουν δείξει ήδη δείγματα γραφής, χωρίς προφανώς να περάσουν ούτε τις εξετάσεις ούτε τα όρια της μετριότητας, τουλάχιστον στην πλειοψηφία τους. Το δίλημμα είναι φυσικά υπαρκτό: Είτε με τους προδότες του ΔΗΣΑΚΕΛ είτε τουλάχιστον με τις δυνάμεις που δεν θέλουν την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή τα μικρά και νερόβραστα κόμματα.

Από αυτό το δίλημμα αρχίζουν κάθε φορά που έχουμε εκλογές και οι δικές μας αλχημείες. Ο καθένας από εμάς γίνεται γελοίος για να δικαιολογήσει την επιλογή του. Ψηφίζουμε και ύστερα μας πιάνει η κατάθλιψη. Ψηφίζουμε για να επιβεβαιώσουμε τον κανόνα πως η ψήφος μας πάει χαμένη και οριοθετεί την απογοήτευσή μας. Εγκλωβιζόμαστε στη λογική των κυρίαρχων ιδεολογιών και παραμένουμε πιόνια, έστω κι αν θεωρούμε τους εαυτούς μας πιο προχωρημένους ή πιο σώφρονες από τους άλλους. Ακόμη και αυτοί που απαξιούν και δεν ψηφίζουν ή αυτοί που ρίχνουν λευκό στην ίδια μοίρα βρίσκονται. Αδυνατούν να είναι ΠΟΛΙΤΕΣ, αδυνατούν να παίξουν έναν θετικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας άλλης πολιτικής πρότασης. Αυτοί μπορεί να δικαιολογούνται, διότι μπορεί και να μην έχουν άλλην πολιτική πρόταση, εμείς όμως δεν έχουμε καμιά δικαιολογία, διότι και πρόταση έχουμε και την ιστορία με το μέρος μας.

1821-holevas

Η δική μας ευθύνη

Αυτή φυσικά είναι και μία από τις μεγάλες μας αποτυχίες. Δηλαδή, το γεγονός ότι εδώ και δεκάδες χρόνια δεν έχουμε καταφέρει να διαμορφώσουμε έναν πόλο συσπείρωσης του κόσμου, όχι γύρω από τις θέσεις μας (αυτό το έχουμε καταφέρει), αλλά έναν πόλο που να μπορεί να επεμβαίνει στην κοινωνία ακόμη και σε εκλογικές αναμετρήσεις. Αντ’ αυτού, κάθε φορά καλούμε τα μικρά κόμματα να συνενωθούν για να αντιμετωπίσουν το ΔΗΣΑΚΕΛ και να χαράξουν μιαν άλλην πορεία, ενώ είναι γνωστό ότι η άλλη πορεία που μπορεί να οραματίζονται τα μικρά κόμματα δεν είναι επί της ουσίας διαφορετική από αυτήν του αμαρτωλού ΔΗΣΑΚΕΛ. Καλούμε, δηλαδή, τους εαυτούς μας να συμμετάσχουν σε μιαν ψευδαίσθηση κάποιας αλλαγής που ίσως γεννήσει κάποιες άλλες λογικές, ενώ γνωρίζουμε πολύ καλά πως αμαρτωλό υπήρξε και το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ και όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις. Τόσα χρόνια αυτοί βρίσκονται στην εξουσία, αυτοί έχουν φέρει τον λαό στα χάλια που είναι, αυτοί δημιούργησαν αυτήν την ασπόνδυλη κοινωνία των καθησυχασμένων ναινέκων και των πατριωτών της πολυθρόνας και της αισχροκέρδειας.

Επειδή ήμασταν πάντα εναντίον της ίδρυσης κομμάτων, θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Δεν υποστηρίζουμε την ίδρυση κόμματος ούτε καν κάποιας οργάνωσης. Απλώς σημειώνουμε πως έφτασε ο καιρός να αλλάξουμε πορεία, να δούμε τους εαυτούς μας κατάματα και να κάνουμε αυτό που λέει ο νους και η ψυχή μας. Δεν γίνεται πια το πιο προχωρημένο κομμάτι της κοινωνίας μας να πλέει στον ίδιο βούρκο με τους υπόλοιπους νεο-νεοκύπριους. Είμαστε Έλληνες και ως Έλληνες θα πρέπει να συμπεριφερθούμε.

Η σημερινή κατάσταση

Σήμερα, το έθνος των Ελλήνων δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο το πρόβλημα της κατοχής των Τούρκων (ούτε μόνο τις απειλές τους), τις απειλές των Αλβανών, των Σκοπιανών, των υπόλοιπων γειτόνων ή τους κινδύνους που προκύπτουν από τη μεγάλη συσσώρευση των προσφύγων και των μεταναστών. Σήμερα, το έθνος είναι υπόδουλο οικονομικά και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Οικονομικά δεν σημαίνει μόνο οικονομικά. Σημαίνει πως η κυριαρχία μας είναι περιορισμένη, με αποτέλεσμα να απωλέσουμε και την εθνική μας κυριαρχία και πολλά άλλα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Σήμερα, το έθνος μας τελεί υπό την κατοχή και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των τραπεζών. Με τις διαστάσεις που παίρνει το μεταναστευτικό δε κινδυνεύουμε να μετατραπούμε σε μουσουλμανικό κρατίδιο ή σε πέρασμα των τζιχαντιστών για την Ευρώπη, αν όχι σήμερα τις επόμενες δεκαετίες και, ως γνωστόν, οι δεκαετίες είναι ζήτημα δευτερολέπτου μέσα στην ιστορία.

Η Τουρκία, που είναι και ο μεγάλος μας εχθρός, δεν κατέχει μόνο τη μισή Κύπρο και τη Μικρά Ασία, κατέχει και το μισό Αιγαίο ουσιαστικά, μιας και εμείς δεν μπορούμε να το υπερασπιστούμε. Ό,τι δεν κατέχει, όπως είναι η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα, παλεύει σθεναρά να το αποκτήσει, είτε με ειρηνικούς τρόπους είτε διά της διπλωματίας, κάποτε και με τη γνωστή της μέθοδο, το «μπούλιινγκ». Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα οι Κούρδοι, αλλιώς οι Τούρκοι μπορεί να τέλειωναν με την Κύπρο υπογράφοντας τη ΔΔΟ και να άρχιζαν με μικροεπεμβάσεις στο Αιγαίο (Καστελόριζο, ξερονήσια, βραχονησίδες) και στη Θράκη. Όπως και να έχουν τα πράγματα στη Μέση Ανατολή, εμείς δεν δικαιούμαστε να μην επαγρυπνούμε και να μην ετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα. Ήδη οι Τούρκοι θεωρούν πως το μισό Αιγαίο είναι δικό τους και με χάρτες προς το ΝΑΤΟ διεκδικούν τα νησιά μας, οι ανεκδιήγητοι. Αν η Ελλάδα θελήσει να υπερασπιστεί την εθνική της ανεξαρτησία, τότε οι συρράξεις με τους Τούρκους θα είναι αναπόφευκτες και τότε πώς θα περιοριστεί η διαμάχη μόνο στα νησιά και δεν θα φτάσει στην Κύπρο; Προφανώς και θα φτάσει και προφανώς εμείς θα καταργούμε την Εθνική Φρουρά και προφανώς τα παιδιά μας θα είναι ικανοποιημένα που θα κάνουν 14 μήνες θητεία. Όποιος δεν κατανοεί την ανάγκη ενίσχυσης της άμυνας ΤΩΡΑ και σημαντικά και ουσιαστικά είτε είναι βλάκας είτε συνειδητός προδότης. Τώρα έφτασε η στιγμή, όχι μόνο για ένα νέο ενιαίο αμυντικό δόγμα, το οποίο δυστυχώς δεν υπάρχει, αλλά και για κοινούς σχεδιασμούς αντίστασης σε περίπτωση που η Τουρκία μας επιτεθεί ή με άλλους τρόπους υφαρπάξει εδάφη και νησιά ή σε περίπτωση που συνεχίσει να εξάγει τις εσωτερικές της αντιθέσεις σε εμάς, όπως κάνει με τη δουλεμπορία, με τους μετανάστες, είτε αν προβεί σε νέες εισβολές σε περίπτωση που υποστεί ήττες στη Μέση Ανατολή και χάσει εδάφη από τους Κούρδους.

Αναζήτηση συμμαχιών;

Έως τώρα, είδαμε ότι κανείς δεν μπορεί να μας προστατεύσει – ούτε τα Ηνωμένα Έθνη ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση. Τόσα χρόνια εμμονής στα Ηνωμένα Έθνη και το μόνο που μας έφεραν ήταν το κατάπτυστο σχέδιο Ανάν. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Η ένταξή μας στην ΕΕ δεν τη σταμάτησε από το να θέλει τη συνέχιση και την επαναφορά του σχεδίου Ανάν ούτε τη σταμάτησε από το να υποδουλώσει οικονομικά Ελλάδα και Κύπρο. Είναι σαφέστατο ότι είμαστε ΜΟΝΟΙ μας. Ελλάδα και Κύπρος έχουν ουσιαστικά ο ένας τον άλλον, αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Παρά τα μαύρα της τα χάλια, η Ελλάδα είναι ο μόνος ουσιαστικός σύμμαχός μας. Χωρίς την ύπαρξη της Ελλάδας, την Κύπρο θα την είχε καταβροχθίσει όχι μόνο η Τουρκία, αλλά και άλλες «συμμαχικές» δυνάμεις, όπως το Ισραήλ, η Αίγυπτος, ο Λίβανος και τώρα η Βουλγαρία. Η Κύπρος χωρίς την Ελλάδα δεν μπορεί να τα βάλει με την Τουρκία και όσοι πιστεύουν το αντίθετο αιθεροβατούν στην καλύτερη περίπτωση. Εδώ, μαζί με την Ελλάδα, θα πρέπει να αναπτύξουμε τις σωστές συμμαχίες ούτως ώστε να υπάρξουν θετικές συγκυρίες για να έχουμε ελπίδες νίκης, αφού πρώτα κάνουμε τεράστιες θυσίες για να προετοιμαστούμε.

Όλη αυτή η αντικατοχική φιλολογία δεν είναι τίποτε άλλο από το αδιέξοδό μας. Φωνάζουμε για τα κατεχόμενα χωριά μας, για τους ιερούς τόπους μας, περιμένοντας από τους ισχυρούς του κόσμου να μας λυπηθούν και να μας βοηθήσουν να επιστρέψουμε στον «χαμένο παράδεισό» μας. Οι ισχυροί, όμως, δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα ούτε σωματεία δικαιοσύνης, γι’ αυτό και όλοι συμφωνούν με τη ΔΔΟ, επειδή θα δώσει σε εμάς την ψευδαίσθηση ότι κάτι παίρνουμε και θα δώσει και στην Τουρκία αυτό που ήθελε επίσημα από το 1974: τον έλεγχο όλης της Κύπρου και την κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ελευθερία και ΕΝΩΣΙΣ

Η αντικατοχική ρητορεία, όπως και η λογική κατάληξή της στην ομοσπονδία με το «σωστό» ή όχι περιεχόμενο, είναι το μέγιστο πολιτικό ζητούμενο της εποχής. Εμείς δεν μπορούμε να είμαστε συνοδοιπόροι σε αυτήν την αθλιότητα. Ως αναπόσπαστο κομμάτι του έθνους, ζητάμε την εθνική μας απελευθέρωση, την εθνική μας αποκατάσταση. Θέση μας, δηλαδή, είναι η ΕΝΩΣΙΣ, το ιστορικό αίτημα του λαού μας, το αίτημα για το οποίο χύσαμε το αίμα μας, το αίτημα που λάμπει στις καρδιές μας, με τους ήρωές μας πρωτοπόρους σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Θέση μας, λοιπόν, είναι η απελευθέρωση των κατεχόμενων εδαφών, όχι για να μοιραστούμε το νησί με τους Τούρκους, αλλά για να φύγουν ΟΛΑ τα τουρκικά στρατεύματα. Μαζί τους να φύγουν και όσοι Τούρκοι δεν θέλουν να ζήσουν σε μία δημοκρατική, ορθόδοξη, ελληνική Κύπρο.

Γι’ αυτό και είναι αναγκαία η οργάνωσή μας σε πανελλήνιο πια επίπεδο. Μια κίνηση, δηλαδή, που θα έχει έδρες και τη Λευκωσία και την Αθήνα, μια κοινή οργάνωση για την απελευθέρωση του έθνους. Μια οργάνωση που θα δρα αυτόνομα αλλά και συντονισμένα στους δύο πόλους του Ελληνισμού. Δεν θα μπούμε στη λογική να λογοδοτήσουμε για το ακραίο των θέσεών μας. Οι θέσεις μας δεν είναι ούτε ακραίες ούτε εξτρεμιστικές. Είναι η δική μας αλήθεια, η αλήθεια της ψυχής και της καρδιάς μας. Εμείς δεν ζητούμε να υποδουλώσουμε κανέναν λαό, καμιά ομάδα, κοινωνική ή εθνική, εμείς διεκδικούμε το αυτονόητο, την ελευθερία του λαού μας. Τώρα αν ο λαός μας θεωρεί ότι είναι κάτι ξεχωριστό από τον υπόλοιπο ελληνικό λαό, αυτό είναι δικό του πρόβλημα και δική του αλλοτρίωση και ας την αποβάλει όσο πιο γρήγορα γίνεται, πριν η άποψή του για ένα νέο κυπριακό έθνος τον εξαφανίσει από αυτό το νησί.

«Ενδιάμεσος χώρος»

Όσο και να ριζοσπαστικοποιηθεί ο λεγόμενος ενδιάμεσος χώρος, δεν μπορεί να ξεπεράσει τα νεοκυπριακά ιδεολογήματά του ούτε τις καταβολές του. Γι’ αυτό, άλλωστε, όλες αυτές οι δυνάμεις επιμένουν στη συμμαχία με τους Τουρκοκύπριους για μία παραδεισένια Κύπρο που υποτίθεται είχαμε πριν εισβάλουν οι Τούρκοι. Το γεγονός ότι οι Τουρκοκύπριοι, στην τεράστια πλειοψηφία τους, θέλουν δικό τους τον βορρά (τα λάφυρα του 1974) και συνέταιρο τον νότο ΔΕΝ προβληματίζει κανέναν. Ούτε προβληματίζει κανέναν ότι οι Τ/κ έχουν πια ενσωματώσει την τουρκική ιδεολογία, έστω κι αν κάποτε κάποιοι από αυτούς κλωτσούν εναντίον των ηγεμονικών θεωριών του νεοοθωμανισμού και του κεμαλισμού. Ούτε προβληματίζει κανέναν ότι ακόμη και αυτοί οι Τουρκοκύπριοι που αγωνίζονται σθεναρά για τη διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και για μία «κυπριακή λύση» είναι επαίσχυντα ανθέλληνες.

Ο «ενδιάμεσος» αυτός χώρος, καθαρά κυπροκεντρικός, αρνείται να έχει οποιανδήποτε επαφή με την Ελλάδα. Θεωρεί την Ελλάδα ως μιαν άλλη χώρα, κάπως φιλική μεν, αλλά ξένη δε, ανεξαρτήτως αν κάπως συνδεόμαστε με τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα έθιμα κτλ. Ακόμα και μ’ αυτά που συνδεόμαστε υπάρχει πρόβλημα, γι’ αυτό και ιδεολογικά τουλάχιστον ο χώρος αυτός δεν διαφέρει από το ΔΗΣΑΚΕΛ και προσπαθεί να βρει και να τονίσει τις κυπριακές ιδιαιτερότητες, σε αντίθεση πάντα με την ελληνική μας παράδοση. Αποτέλεσμα αυτής της σχιζοφρένειας είναι και το γεγονός πως ενώ μιλάμε για διαφώτιση στο εξωτερικό, αγνοούμε πάντα την Ελλάδα και προσπαθούμε, με κάθε τρόπο, να «ρίξουμε» το εθνικό κέντρο, για να φανούμε εμείς έξυπνοι. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαία όλη αυτή η απόπειρα να μοιραστούμε τον πολιτισμό μας με τους Τουρκοκύπριους. Με την παρότρυνση, μάλιστα, ξένων πρεσβειών, ξεφυτρώνουν κοινές ομάδες τραγουδιστών, χορευτών κτλ. Φυσικά, οι χοροί και τα τραγούδια είναι ελληνικά, αλλά σιγά σιγά έχουν υιοθετηθεί και από τους Τουρκοκύπριους, με αποτέλεσμα πια να παρουσιάζονται ως δική τους δημοτική παράδοση, ούτε καν
«ελληνοκυπριακή». Ακόμη και «τουρκοκυπριακό λεξικό» έχει κυκλοφορήσει με τουρκικές λέξεις που χρησιμοποιούμε στην κυπριακή διάλεκτο, την οποίαν προσπαθούν απεγνωσμένα να μετατρέψουν σε ΓΛΩΣΣΑ.

Αυτό που θέλουμε να τονίσουμε είναι το ότι ο λεγόμενος ενδιάμεσος χώρος δεν έχει όραμα διαφορετικό από το ΔΗΣΑΚΕΛ (πλην της ΔΔΟ), άρα δεν έχει και άλλην προοπτική. Και στην εξουσία να βγει, το μέγιστο που μπορεί να κερδίσει είναι η προσωρινή απόρριψη της ΔΔΟ, χωρίς όμως να θέτει θεμέλια για μια νέα πορεία.

Μπορούμε

Αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνο εμείς, οι εθνικά σκεπτόμενοι Έλληνες, η ριζοσπαστικοποιημένη νεολαία μας, οι πρόσφυγες, τα φτωχά στρώματα των αγροτών και των εργατών. Γενικά, ο κόσμος που παραμένει πιστός στην ελληνικότητα και στην ορθοδοξία. Δεν είμαστε λίγοι και ούτε έχουμε μείνει προσκολλημένοι σε άλλες εποχές. Έχουμε τις πιο ξεκάθαρες θέσεις, όχι μόνο στο εθνικό ζήτημα, αλλά σε όλα τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα του έθνους. Έχουμε όραμα για το έθνος μας, έχουμε όραμα για την κοινωνία μας, που δεν ταυτίζεται με τα οράματα του ΔΗΣΑΚΕΛ ή του ενδιάμεσου χώρου. Έχουμε όραμα για την Ελλάδα, μιαν Ελλάδα μακριά από την παγκοσμιοποίηση, μιαν Ελλάδα του πολιτισμού και της προκοπής, μιαν Ελλάδα που δεν θα είναι ούτε αμερικανοκρατούμενη ούτε αγγλοκρατούμενη ούτε ευρωκρατούμενη ούτε φυσικά δορυφόρος των νεοσουλτάνων της Τουρκίας.

Θέλουμε, λοιπόν, μιαν Ελλάδα ανεξάρτητη, που θα παράγει και δεν θα είναι παράσιτο της κεφαλαιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού. Θέλουμε μιαν Ελλάδα που θα απορρίψει το σημερινό οικονομικό μοντέλο και θα παράξει μιαν ντόπια ιδεολογία για τις ανάγκες του έθνους και του λαού μας. Θέλουμε μιαν Ελλάδα που δεν θα καταναλώνει σαν τρελή όλα τα αχρείαστα σκουπίδια των μητροπόλεων, μιαν Ελλάδα που θα ταΐζει και θα περιθάλπει τα παιδιά της, που θα τα αναγιώνει για να γίνουν δημοκρατικοί και δημιουργικοί πολίτες.

Θέλουμε μιαν Ελλάδα που θα μυρίζει Ελλάδα, με ελληνικές οικουμενικές αρχές και αξίες, μιαν Ελλάδα μοντέρνα αλλά όχι ξιπασμένη, μιαν Ελλάδα ζωντανή και όχι στο κυνήγι του λάιφσταϊλ, μιαν Ελλάδα στα όρια μιας ανθρώπινης ζωής, στα μέτρα και στα γούστα μας.

ΕΝΩΣΙΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Δεν τρέφουμε αυταπάτες. Για να φτάσουμε στην Ένωση θέλει δουλειά πολλή, θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους, όμως δεν είναι ανάγκη να περιμένουμε την πολυπόθητη στιγμή. Μπορούμε από τώρα, ως δύο ελληνικά κράτη και κυρίως ως δύο λαϊκά κινήματα, να αρχίσουμε να διεκδικούμε, να βάλουμε σε τροχιά βούλησης τα οράματά μας. Είναι απαράδεκτο που δεν υπάρχει, αλλά είναι και αρκετά εύκολο να θέσουμε ένα πλαίσιο κοινής ελληνικής παιδείας, σε Ελλάδα και Κύπρο, καθώς και ένα κοινό πολιτιστικό πρόγραμμα. Το ίδιο ισχύει και με τον στρατό, όπου ήδη υπάρχει ένα νομικό πλαίσιο, ήδη η Ελλάδα είναι εδώ, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Επίσης, σε επίπεδο υγείας και οικονομίας, είναι απαράδεκτο που δεν εκμεταλλευόμαστε την Κύπρο με τις διαφορετικές της καιρικές συνθήκες για να ταΐζουμε ολόκληρο τον Ελληνισμό. Χρειάζεται να δουλέψουν τα πανεπιστήμιά μας για να είμαστε αυτάρκεις σε τρόφιμα, να μην αναγκαζόμαστε να εισάγουμε ακόμη και φρούτα. Είναι επίσης απαράδεκτο που ξοδεύουμε τόσα χρήματα για να θεραπεύονται οι ασθενείς μας στο Ισραήλ και στην Αγγλία, όταν η ιατρική της Ελλάδας είναι παγκοσμίως γνωστή και πολύ πιο φτηνή. Οι κοινοπραξίες σε πολλά επίπεδα μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, ακόμα και κάτω από τις σημερινές συνθήκες, μπορούν να αποδώσουν τα μέγιστα, φτάνει εμείς να πιέσουμε τις κυβερνήσεις μας, ούτως ώστε να πάψουν να είναι υποτελείς και να δουν το συμφέρον του λαού. Ας αρχίσουμε με ένα κοινό τηλεοπτικό κανάλι, εκφραστή του ελληνικού πολιτισμού, εκφραστή αυτής της νέας Ελλάδας.

Εμπρός να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα

Είμαστε πολλοί. Θα εκπλαγείτε. Ας αρχίσουμε να στήνουμε ομάδες συζήτησης, πρώτα ας έλθουμε σε επαφή με ανάλογες ομάδες στην Ελλάδα και επιτέλους ας δράσουμε μαζί, ενωμένοι, μονιασμένοι και έτοιμοι για μεγάλες μάχες και θυσίες. Μπορούμε. Είναι μαζί μας οι αγωνιστές του ’21, είναι μαζί μας ολόκληρο το κίνημα αντίστασης του μεσοπολέμου, είναι μαζί μας οι ήρωες του ’55, είναι μαζί μας η Παναγιά. Όχι τα «χασαμπουλιά» ούτε οι καταληψίες ούτε τα λαμόγια, αλλά η αφρόκρεμα του έθνους μας.

Βάσος Φτωχόπουλλος
Ελενίτσα Ευτυχίου
Αλέκος Μιχαηλίδης

Advertisements