Τα δικά μας ριάλιτυ | ΕΝΩΣΙΣ Ιουνίου

apognwsh

Λένε πολλοί πως τα ριάλιτυ που βλέπουμε από τηλεοράσεως με τους τραγουδιστές, μεγάλους και μικρούς, ΔΕΝ πρέπει να τα κρίνουμε πολύ αυστηρά. Κάποιοι λένε, μάλιστα, πως βοηθούν πολύ στην ανάδειξη νέων ΚΑΛΩΝ καλλιτεχνών που αύριο θα μας ψυχαγωγούν και θα μας απαλύνουν τα βάσανά μας με τις σπουδαίες φωνές τους. Τέτοια ριάλιτυ έχουν περίπου όλοι οι σταθμοί σε Ελλάδα και Κύπρο. Τέτοια ριάλιτυ βλέπει ο λαός μας πια και αγαλλιάζεται. Λοιπόν, ας το πούμε για τελευταία φορά. Τέτοια ριάλιτυ είναι άχρηστα. Ανοίγουν τον τάφο του πολιτισμού μας και σταθεροποιούν το παγκοσμιοποιημένο άτομο, το λεγόμενο VIDIOT, όπως λέμε ΙDIOT, δηλαδή ΤΙΒΙ ΙΔΙΩΤΗΣ. Οι μεγάλες φωνές, αν είναι όντως μεγάλες, κάποια στιγμή θα βρουν τρόπο να φτάσουν στ’ αυτιά μας. Όμως, για να υπάρξουν μεγάλες φωνές, πρέπει να υπάρχουν και μεγάλα τραγούδια, μεγάλοι συνθέτες και μεγάλοι στιχουργοί. Τίποτε απ’ αυτούς δεν βλέπουμε στα ριάλιτυ. Βλέπουμε μονάχα τα light persona, τους χαζοχαρούμενους γκέυ και κάποιους υποτιθέμενους σοβαρούς να αμολούν αρλούμπες και να βαθμολογούν, μαζί με το κοινό φυσικά, τους επίδοξους νέους σταρ της τηλεοπτικής μας ζωής. Έλα όμως που η ζωή δεν είναι τηλεοπτική, το είπε κι ο Πανούσης με τον στίχο για τον Βαμβακάρη και τον Τσιτσάνη « ». Παρακολουθώντας αυτά τα λεγόμενα σόου, καταλαβαίνει κανείς ότι δεν έχουν καμία σχέση με την κοινωνία. Ούτε που καταλαβαίνει κανείς πως έξω από τα στούντιο υπάρχει κόσμος που πεθαίνει από την πείνα, κόσμος που αυτοκτονεί, κόσμος με ένα ρούχο από πάνω του και όχι ντυμένος με στρας και με φορέματα διάσημων σχεδιαστών. Υπάρχει και ένας κόσμος εκεί έξω που ακούει πραγματικά τραγούδια που βγήκαν μέσα από μια άλλη φτώχεια, εξίσου φρικτή, κι όμως ακόμη μας συγκινούν και μας συνοδεύουν στα γλέντια μας, τις χαρές μας και τις λύπες μας. Αλλά και αυτά τα τραγούδια, τα ριάλιτυ, όπως και τα προγράμματα τύπου «ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑ», προσπαθούν με κάθε τρόπο να τα μετατρέψουν σε μαζικό θέαμα για ψευτόμαγκες και κάθε λογής «διανοουμένους» που θέλουν το λαϊκό τραγούδι μουσειακό είδος ή, ακόμη χειρότερα, διασκεδαστικό είδος για τηλεοπτικά γκομενάκια και κομπλεξικούς καλλιτέχνες.

Σβήστε, λοιπόν, τα δικά τους ριάλιτυ και ελάτε στη δική μας σκληρή πραγματικότητα. Την πραγματικότητα που γεννά τα τραγούδια του πόνου μας, τα τραγούδια της αντίστασής μας, τα τραγούδια μιας πραγματικής αγάπης.

Τα ματόκλαδά σου λάμπουν
σαν τα λούλουδα του κάμπου,
σαν τα λούλουδα του κάμπου
τα ματόκλαδά σου λάμπουν.

Τα ματάκια σου αδερφούλα
μου ραγίζουν την καρδούλα,
μου ραγίζουν την καρδούλα
τα ματάκια σου αδερφούλα.

Τα ματόκλαδά σου γέρνεις
νου και λογισμό μου παίρνεις,
νου και λογισμό μου παίρνεις
τα ματόκλαδά σου γέρνεις.

Τα ματάκια σου να βγούνε
σαν και μένα δεν θα βρούνε,
σαν και μένα δεν θα βρούνε
τα ματάκια σου να βγούνε.

Β.Φ.

Advertisements