AKEL, συνέπεια στην προδοσία

japan-earthquake-tsunami-nuclear-unforgettable-pictures-wave_33291_600x450

Εθνικωλογικόν Εκδοτικόν Σημείωμα (ΕΝΩΣΙΣ Οκτωβρίου)

Οι ΑΚΕΛικοί, ως οι κατ’ εξοχήν προδότες του αγώνα του λαού μας για ελευθερία από τον αποικιακό και νεοαποικιακό ζυγό, έπρεπε από το 1943 να ζουν μ’ αυτήν την ιδιότητα και να δυσκολεύουν τη ζωή τους χωρίς ποτέ να φτάνουν στη λύτρωση από τον χαρακτηρισμό του προδότη. Τους δόθηκαν άπειρες ευκαιρίες για να φύγει το μίασμα από πάνω τους. Ίσως η καλύτερη να ήταν μετά το 1974 και την τουρκική εισβολή, όπου και η δεξιά πια άρπαξε και δικαίως τον χαρακτηρισμό του προδότη με το πραξικόπημα. Αντί, όμως, το ΑΚΕΛ να μπει στην πρωτοπορία ενός κινήματος εναντίον της κατοχής, προτίμησε την προσφιλή του τακτική: Να συμβαδίζει με την εξουσία και τους ξένους κατακτητές, βάζοντας μάλιστα φρένο σε οποιανδήποτε αντικατοχική προοπτική. Ακολουθώντας την τακτική της αργής αλλά σταθερής επιδίωξης της μοιρασιάς της εξουσίας και σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, το ΑΚΕΛ συγκυβέρνησε, είτε άμεσα είτε έμμεσα, για πάρα πολλά χρόνια, μέχρι που με την αφέλεια του Τάσσου Παπαδόπουλου και τη συνεργασία του ΔΗΣΥ κατάφερε και πήρε την εξουσία μπαίνοντας στα χειμερινά ανάκτορα χωρίς να σπάσει μύτη το 2008.

Τα πέντε χρόνια της εξουσίας του ΑΚΕΛ ήσαν για την Κύπρο καταστροφικά. Κανένας δεν κυβέρνησε με τόση ατζαμοσύνη, ασχετοσύνη και, συν τοις άλλοις, έπαρση, όσο ο ακατανόμαστος. Τα πέντε αυτά χρόνια έδειξαν ακόμη και στους πιο σκληροπυρηνικούς ΑΚΕΛικούς πως οι δικοί τους είναι εξίσου ανίκανοι με τους άλλους, εξίσου κλέφτες και εξίσου μουσαμάδες, ίσως και περισσότερο από τους άλλους. Όμως κανείς δεν αντέδρασε, παρά μόνο ακούστηκαν μερικά μουρμουρητά από τους απλούς ψηφοφόρους. Κάποιοι μεμψιμοιρούσαν, κάποιοι κιόλας ύψωσαν το ανάστημά τους και παραδέχτηκαν πως η διακυβέρνηση δεν είναι τέλεια και οφείλει να υπερασπιστεί περισσότερο τα συμφέροντα του απλού ΑΚΕΛικού απ’ ότι έκανε τόσα χρόνια το κόμμα. Αυτά, φυσικά, αναμεταξύ τους. Μπροστά στον υπόλοιπο λαό το κόμμα και η κυβέρνηση ήταν αλάνθαστη και, αν έκανε κάποια λάθη, οφείλεται στο γεγονός ότι η ΚΑΚΙΑ δεξιά έχει παντού πλοκάμια και δεν αφήνει τον Χριστόφια να κυβερνήσει όπως θέλει.

Με την τραγωδία στο Μαρί δόθηκε η ευκαιρία στο ΑΚΕΛ να αποδείξει πως στους κόλπους του υπάρχουν τίμιοι άνθρωποι που αναγνωρίζουν ένα φρικτό έγκλημα όταν το δουν μπροστά στα μάτια τους. Οι ΑΚΕΛικοί, όμως, αντί να ταυτιστούν με τον υπόλοιπο κόσμο που σοκαρίστηκε από την ανευθυνότητα της κυβέρνησης, βγήκαν στους δρόμους ως ρεβανσιστές, για να υποστηρίξουν τον άθλιο Πρόεδρό τους. Εάν έστω και ένας βουλευτής ή υπουργός του ΑΚΕΛ ή δύο ανώτερα στελέχη απαιτούσαν, όπως όλος ο κόσμος, να παραιτηθούν οι υπαίτιοι και αν ο ΔΗΣΥ δεν έδινε την κρυφή του συμπαράσταση προς τον Χριστόφια και απαιτούσε την παραίτησή του, δεν θα φτάναμε ούτε στα σημερινά χάλια ούτε και το ΑΚΕΛ θα έμενε για πάντα στιγματισμένο. Μετά το Μαρί, το ΑΚΕΛ έδωσε ρεσιτάλ αυταρχισμού, βλακείας, ανευθυνότητας, σταλινισμού, ξεροκεφαλιάς και προσήλωσης στο κομματικό συμφέρον, έστω και αν ο τόπος βυθιζόταν στο χάος. Με την κατάρρευση της οικονομίας, που, χωρίς να διαγράφονται οι ευθύνες όλης της κοινωνίας, χρεώνεται κατά κύριο λόγο στο ΑΚΕΛ και στον πρόεδρο Χριστόφια, έπρεπε τουλάχιστον κάποιοι ΑΚΕΛικοί να κλωτσούσαν λιγάκι. Τίποτα δεν έγινε και προσωπικά ούτε που περίμενα κάτι τέτοιο. Οι εξελίξεις επιβεβαίωσαν τη θεωρία μου για το ΑΚΕΛ και για το γεγονός ότι είναι ένα ξενοκίνητο κόμμα και για το γεγονός ότι είναι ένα συστημικό κόμμα, για να χρησιμοποιήσουμε κι εμείς μια λέξη της μόδας, δηλαδή είναι ένα κόμμα που ΠΟΤΕ δεν θα θέσει τον τόπο υπεράνω του κομματικού συμφέροντος.

Το ΑΚΕΛ έχασε την εξουσία και θα δυσκολευτεί να την επανακτήσει. Όμως κράτησε το ΚΟΜΜΑ, όπως κάθε λίγο και λιγάκι απαιτούσαν όλα τα μεγάλα στελέχη. Κρατώντας το κόμμα αλώβητο, μπορούν πια να παίζουν τον ρόλο του ρυθμιστή και να καθορίζουν τα συμφέροντα των μελών του. Χωρίς το κόμμα, οι ΑΚΕΛικοί είναι ορφανοί και από μάνα και από πατέρα και από αδέλφια. Γι’ αυτό άλλωστε και προτίμησαν τώρα με τις κλεψιές, αντί να υποστηρίξουν τη δικαιοσύνη, να υποστηρίξουν τα στελέχη τους που κατηγορούνται για τις υποθέσεις των οικοπέδων. Είδαμε, δηλαδή, τη Χρυσή Χαραυγή να κατεβαίνει στους δρόμους, για να υπερασπιστεί δυο τρία και μόνο άτομα που ο υπόλοιπος κόσμος θεωρεί ένοχους για μια σοβαρή υπόθεση που μαστίζει όχι μόνο το ΑΚΕΛ, αλλά και την παρούσα κυβέρνηση του Αναστασιάδη. Αντί, λοιπόν, να ξεπλύνουν τη διαχρονική ντροπή τους, προτίμησαν ξανά να υποστηρίξουν δυο τρία μέλη του κόμματος, δηλαδή τον Δημήτρη Χριστόφια. Ένας και μόνο υψηλόβαθμος ΑΚΕΛικός να έβγαινε και όχι να καταδικάσει τους ΑΚΕΛικούς που κατηγορούνται, αλλά να πει ότι εάν είναι ένοχοι οι απατεώνες να πάνε φυλακή, θα σωζόταν κάπως το όποιο κύρος του ΑΚΕΛ. Ούτε αυτό δεν έκαναν. Έχασαν και αυτήν τη χρυσή ευκαιρία να ξεκάνουν τον Χριστόφια και την ηγετική ομάδα γύρω του. Έχασαν τη μεγάλη ευκαιρία να διώξουν τα φασιστοειδή από το κόμμα και να δώσουν την ελπίδα στον δικό τους κόσμο, τουλάχιστον ότι δεν θα συνεχίσουμε στους αιώνες τους άπαντες να τους αποκαλούμε ΠΡΟΔΟΤΕΣ. Εμείς θα συνεχίσουμε όμως να το κάνουμε όσο ζούμε και όσο το ΑΚΕΛ παραμένει η πέμπτη φάλαγγα στους κόλπους του κυπριακού λαού.

Advertisements