Η χωριάτικη αντίστασή μας (ΕΝΩΣΙΣ)

ethnikologikon

Εθνικωλογικόν Εκδοτικόν Σημείωμα Σεπτεμβρίου

Η κοινωνία της Κύπρου, εν πολλοίς, καθορίζεται από τον ΤΟΥΡΚΟ. Ο Τούρκος, κατέχοντας το μισό νησί, δεν αφήνει περιθώρια στις πολιτικές δυνάμεις να αναπτύξουν αυτόνομες πολιτικές ιδέες και πρακτικές. Ακόμη και όταν παριστάνουμε πως δεν βλέπουμε τον Τούρκο απέναντι, ακόμη και όταν τον εξωραΐζουμε επισκεπτόμενοι τα εδάφη που κατέχει, δηλαδή όταν αρνούμαστε την ύπαρξή του ως κατακτητή και μάλιστα των δικών μας εδαφών, αυτός είναι εκεί, κυρίαρχος του όλου παιχνιδιού και στα κατεχόμενα και εδώ στις λεγόμενες ελεύθερες περιοχές.

Η πολιτική του κράτους και των πολιτικών κομμάτων εδώ και σαράντα χρόνια, ενώ δεν μπορεί να ξεφύγει από την «τουρκολογία», δεν μπορεί όμως και να δράσει για τον περιορισμό της επίδρασης των ιδεολογιών του τουρκικού ιμπεριαλισμού. ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ π.χ., που αποτελούν τα δύο μεγάλα κόμματα, αντί να είχαν στήσει γραφεία μελέτης της τουρκικής πολιτικής και του τουρκικού εθνικισμού, ανταγωνίζονται το ένα το άλλο αφ’ ενός να δείξουν πως ΔΕΝ πάσχουν από αντιτουρκισμό και αφ’ ετέρου για το ποιος είναι ο καλύτερος φίλος του Τούρκου. Αυτή η νοοτροπία, με ελάχιστες αλλαγές, διαχέεται και στα υπόλοιπα κόμματα. Φυσικά ο Τούρκος γελάει, όπως γελάει και το παρδαλό κατσίκι. Κανείς δεν ζορίζει τον Τούρκο και προφανώς δεν εννοώ στρατιωτικά και δυναμικά. Αντιθέτως, η όλη πολιτική των κομμάτων, ακόμη και στις εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού, υπάρχει για να ενισχύει την άποψη πως πρέπει να αποδεχτούμε την ήττα του ’74 και επιτέλους να βρούμε μια λύση στο Κυπριακό και όχι να απελευθερώσουμε τα κατεχόμενα εδάφη μας. Η αποεθνικοποίηση της κοινωνίας με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, η καταιγίδα υπέρ της κυπριακής διαλέκτου ως επίσημης γλώσσας, οι ανθελληνικές επιθέσεις στην παιδεία και στην κοινωνία, ο αφελληνισμός των θεσμών και η επίθεση εναντίον της εκκλησίας και του ελληνικού πολιτισμού μας αυτόν τον ρόλο παίζουν. Ενισχύουν τους Τούρκους, για να μπορέσουν να αντέξουν μέχρι να αποδεχτεί ΚΑΙ ο λαός την τουρκική λύση του κυπριακού προβλήματος.

Ο λαός καταφέρνει ακόμη και κλωτσά στα ξεπουλήματα. Ο ραγδαίος, όμως, εξευρωπαϊσμός και εκσυγχρονισμός μας λειτουργεί εις βάρος της ελληνικής μας ταυτότητας που είναι η μόνη που μπορεί ουσιαστικά να αντισταθεί στους Τούρκους και στους ντόπιους ραγιάδες. Δεν γνωρίζουμε για πόσο ακόμα θα μπορεί ν’ αντέχει όλες αυτές τις επιθέσεις του ευρωπαϊκού πολιτισμού και του ευρωπαϊκού λάιφσταϊλ. Άλλωστε, για αυτόν τον λόγο και σχεδόν όλοι πανηγυρίζουν για την πρόσφατη μεγάλη ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ. Η κρίση βολεύει και την κρατική εξουσία και τα κόμματα και μάλιστα τα προχωρημένα στελέχη του νεοκυπριακού ιδεολογήματος ανοιχτά πανηγυρίζουν πια. Ούτε που ντρέπονται. Γνωρίζουν πως η κρίση μπορεί να φέρει τον λαό στον ΠΑΤΟ, ώστε να δεχτεί την οποιανδήποτε απαράδεκτη λύση. Μερικοί θα έκαναν και διαδηλώσεις υπέρ του μνημονίου και της τρόικας, άλλοι, όπως οι χυδαίοι του ΑΚΕΛ, κρατάνε το δίπορτο το λεκτικό, δηλαδή πότε με το μνημόνιο πότε εναντίον του. Στην ουσία, όμως, όλοι επιθυμούν το πακέτο ΚΥΠΡΙΑΚΟ – ΜΝΗΜΟΝΙΟ – ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ να φέρει την πολυπόθητη ομοσπονδοποίηση-τουρκοποίηση της νήσου, ώστε να δικαιωθεί το διαχρονικό σύνθημα του ΑΚΕΛ για ένα ΥΨΗΛΟ ΒΙΟΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ, ακριβώς τη στιγμή που ο λαός θα το έχει πραγματικά ανάγκη.

Σ’ αυτήν τη σκληρή πραγματικότητα καλούμαστε ν’ αρθρώσουμε έναν άλλον εθνικοαπελευθερωτικό λόγο. Οι αντικατοχικές σκόρπιες δυνάμεις του κυπριακού Ελληνισμού καλούνται μέσα σε αυτές τις πολύ δύσκολες συνθήκες να δώσουν τον λόγο της ελπίδας και της προοπτικής. Σ’ αυτό το χάος θα περίμενε κανείς ότι θα ξεφύτρωναν νέοι αγωνιστές ή, τέλος πάντων, θα ξεφύτρωναν εναλλακτικές πολιτικές δυνάμεις. Δυνάμεις ελληνικές, με άλλου είδους προτεραιότητες και άλλου είδους λογικές και νοοτροπίες. Δυστυχώς τίποτα. Σ’ αυτήν την ξηρασία δεν βλαστά τίποτα. Αν επιζούμε ακόμη, οφείλεται σε αυτά που μας χρωστά ο Θεός που αναγιώσαμεν τον γιο του και τον κάναμε Θεάνθρωπο. Οφείλεται και στο γεγονός ότι κατά βάθος είμαστε ακόμη χωριάτες χωρίς αστική τάξη. Δηλαδή, είμαστε θετικά καθυστερημένοι, παρ’ ότι ζούσαμε στη χλιδή και κάναμε αποτρίχωση στους ώμους και στις πλάτες μας. Όσο και αν προσπαθήσει ο Κύπριος, ακόμη και οι πολύ πλούσιοι, δεν καταφέρνει να ξεφύγει από το χωριάτικο παρελθόν του. Αυτό το χωριάτικο παρελθόν έχει πολλές θετικές ιδιότητες. Καταρχήν είναι ΕΛΛΗΝΙΚΟ και έχει ρίζες, ιστορία και ταυτότητα. Ξέρει να βάζει τον σταυρό του, ξέρει να τρώει, ξέρει να διασκεδάζει και όχι να ψυχαγωγείται, ξέρει να μιλά με την καρδιά του και όχι μόνο με τον κώλο του, ξέρει τη σημασία της σιωπής και προπαντός ξέρει να κοροϊδεύει ακόμη και τον Χάροντα. Αυτός ο χωριάτης Έλλην κράτησε αυτόν τον τόπο ελληνικό, αυτός τον απελευθέρωνε και αυτός είναι ο μόνος που μπορεί ξανά ν’ αντισταθεί στους βαρβάρους.

Την αντίσταση αυτήν δεν μπορεί να την κάνουν τα κόμματα ούτε κάποια Χρυσή Αυγή. Η Χρυσή Αυγή δεν μπορεί να ευδοκιμήσει στην Κύπρο, διότι πρώτον ο Τούρκος δεν αστειεύεται και δεν είναι σαν την ελλαδική αριστερά που δημιουργεί Χρυσές Αυγές. Δεύτερον οι Κυπραίοι δεν αρέσκονται σ’ αυτού του τύπου τους εξευρωπαϊσμούς. Ως χωριάτες, δεν μπορούν να αποδεχτούν τον αυταρχισμό και τον μιλιταρισμό μιας οποιασδήποτε Χρυσής Αυγής, όσο και αν αυτές μιλούν για ελληνικά ιδεώδη και άλλα εθνικιστικά. Οι κυπραίοι χωριάτες μισούν κατά βάθος και τους Γερμανούς και τους Άγγλους και τους Ολλανδούς, όσο και αν κάποιοι προσπαθούν να τους μετατρέψουν σε κακέκτυπα τέτοιων. Η Κύπρος δεν έχει παράδοση φασιστικών κινημάτων και όσοι νομίζουν πως η ΕΟΚΑ ΒΗΤΑ ήταν φασιστικό ή μιλιταριστικό κίνημα ή κίνημα με δομές ναζιστικές, πέφτουν έξω οικτρά. Η Κύπρος δεν αγκάλιασε ποτέ τέτοια κινήματα ούτε καν στον μεσοπόλεμο, όταν οι Γερμανοί έπαιξαν με τα αντιβρετανικά μας αισθήματα και μας καλούσαν να τους υποστηρίξουμε για να δούμε άσπρη μέρα. Οι ελάχιστοι Χίτες του Τακτακαλά ήσαν και γελοίοι και αστοί, χωρίς να έχουν καμμία σχέση με τον λαϊκό ορθόδοξο χωριάτη της κυπριακής υπαίθρου.

Μόνον ο χωριάτης εαυτός μας μπορεί να μας σώσει. Αυτός μας έσωσε και το ’55, αυτός και το ’64 και αυτός αντιστάθηκε στον Τούρκο το ’74 και αυτός μας έσωσε το 2004 και ας φορούσε γραβάτες και κοστούμια. Καμμία Χρυσή Αυγή δεν μπορεί να μας σώσει, όπως και καμμία αριστερά και δεξιά και κέντρο. Αυτά είναι κατασκευάσματα ενός άλλου Θεού, ενός άλλου πολιτισμού – του ευρωπαϊκού. Δεν υπάρχει πατριωτική αριστερά, παρ’ ότι υπάρχουν πολλές εκδοχές της αριστεράς. Το γράφω αυτό, όχι σε αντιπαράθεση με το αν υπάρχει πατριωτική δεξιά –που πάλι δεν υπάρχει– αλλά επειδή στις μέρες τα ιδεολογικά τιμόνια τα κρατάει η αριστερά. Αυτή η ανθελληνική και «διεθνιστική» και απάτριδη αριστερά έσπρωξε τον κόσμο στη Χρυσή Αυγή. Όλοι αυτοί οι εθνομηδενιστές και απάτριδες που έσκιζαν και έκαιγαν τις ελληνικές σημαίες και άλλα σύμβολα, όλοι αυτοί που παραχάραξαν την ιστορία και έκαναν τους Έλληνες να ντρέπονται για την ελληνικότητά τους και τον πολιτισμό τους, όλοι αυτοί που εισήγαγαν όλες τις ξένες κοσμοθεωρίες χωρίς κανένα ξεσκόνισμα, όλοι αυτοί που έκαναν τον κόσμο να μισήσει κάθε τι το ελληνικό και ορθόδοξο, έχουν ΤΗΝ μεγάλη ευθύνη γιατί ο κόσμος στράφηκε στον δήθεν «πατριωτισμό» της Χρυσής Αυγής.

Το πρόβλημα του Ελληνισμού σήμερα δεν είναι η Χρυσή Αυγή, αλλά εάν αυτός ο λαός μπορεί να γεννήσει αυτές τις δυνάμεις που θα αντισταθούν στην επέλαση της Ανατολής και της Δύσης στον ιστορικό μας χώρο. Χωρίς μια ΕΛΛΗΝΙΚΗ θεωρία χωρίς ένα ελληνικό πρόγραμμα, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Χρειαζόμαστε επειγόντως το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΠΕ ΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ, ένα πρόγραμμα που ΔΕΝ θα απευθύνεται στους αριστερούς ή δεξιούς ψηφοφόρους, αλλά στην καρδιά και στον νου όλων των Ελλήνων, ένα πρόγραμμα που θα απευθύνεται στα εσώψυχα του άλλοτε αντιστασιακού Έλληνα που θέλει να ζήσει αφέντης στον τόπο του με τη δική του ελευθερία, τη δική του γλώσσα, τη δική του εκκλησία και τον δικό του πολιτισμό, έστω και αν θα ζει πιο «φτωχικά».

Αυτό είναι το ζητούμενο, συναγωνιστές και σύντροφοι. Αν δεν μπορούμε να πούμε ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑΝ ΘΕΛΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΣ ΤΡΩΓΟΜΕΝ ΠΕΤΡΕΣ, με ό,τι συμπεριλαμβάνει αυτό το σύνθημα, θα τουρκέψουμε ή θα παραμείνουμε κακέκτυποι φραγκολεβαντίνοι του χείριστου είδους μάλιστα.

Β.Φ.

Advertisements