Γιώργος Ιωάννου και Κύπρος (ΕΝΩΣΙΣ Απριλίου)

a_ioannoy_10384

Κατά καιρούς αναδημοσιεύω αυτό το άρθρο του Γιώργου Ιωάννου. Το πρωτοδημοσίευσε στην Καθημερινή το 1983 –πάνε τώρα τριάντα χρόνια– και μοιάζει σαν να το ’γραψε χθες. Το αναδημοσιεύω ξανά και στην εφ. ΕΝΩΣΙΣ επ’ ευκαιρία της έκδοσης του βιβλίου ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΟΥ από τις Εκδόσεις Αιγαίον, σε επιμέλεια του Δημήτρη Κόκορη. Στο βιβλίο αυτό ανθολογούνται τα πιο σημαντικά κείμενα που γράφτηκαν για τον μεγάλο μας λογοτέχνη συν –και εντελώς αυθαίρετα– το κείμενο αυτό. Δεν είναι δυνατόν να κυκλοφορήσει βιβλίο για τον Ιωάννου, και μάλιστα από κυπριακό εκδοτικό οίκο, και να μη συμπεριλαμβάνεται αυτό το κείμενο- κραυγή ενός σεμνού πατριώτη και διανοουμένου.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΣΚΕΙΤΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΓΝΩΜΟΝΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

Εάν πιστεύουμε ότι η Κύπρος είναι Ελλάδα, τότε η Ελλάδα αυτές τις μέρες, στο κυπριακό τμήμα της, κατακρεουργείται. Και κατακρεουργείται με προοπτική. Προοπτική κοντινή και προοπτική μακρινή. Και κάθε άλλου είδους… Δεν πρόκειται δηλαδή να σταματήσει το πράγμα εδώ. Ούτε στην Κύπρο, ούτε στο Αιγαίο. Επομένως έστω και τώρα να αντιδράσουμε σκληρά σ’ αυτή την απόσπαση. Να ματαιωθεί αυτή η απόσπαση, γιατί αλλιώς θα μείνει ως τραύμα στο κορμί της Ελλάδας και στην ψυχή της Ελλάδας. Και σίγουρα κάποτε θα κακοφορμίσει. Αντίθετα, στην ψυχή των εχθρών θα αποτελεί συνεχώς πηγή γαυριασμού και απληστίας.

Ότι οι Τούρκοι είναι προαιώνιος εχθρός, είναι μια σκληρή πραγματικότητα. Κι αυτό δεν μπορεί καμιά μπροσούρα οσοδήποτε σοροπιαστή και μαλακυντική να το αλλάξει. Οι Τούρκοι θέλουν αντιμετώπιση προαιώνιου εχθρού κι εμείς αυτό το έχουμε ξεχάσει. Και είναι ανθρώπινο. Αλλά δυστυχώς, χίλιες φορές δυστυχώς, πρέπει να το έχουμε πάντοτε στη συνείδησή μας και γνώμονα στις ενέργειές μας.

Για την τωρινή κατάσταση φταίμε κυρίως εμείς. Και βέβαια είναι ανακατεμένες οι διπρόσωπες ξένες δυνάμεις. Ασκούν την πολιτική τη δική τους. Και βέβαια οι Τούρκοι είναι ιμπεριαλιστές και φασίστες. Ασκούν την πολιτική τους. Αλλά εμείς; Τι έχουμε κάνει και πόσο έχουμε αντισταθεί εμείς; Αντισταθήκαμε τουλάχιστο ως δημοκρατική μεταπολίτευση το 1974; Χίλιες φορές όχι! Δεν έφταναν, λέει, τα αεροπλάνα ως εκεί! Για φαντάσου! Και τα υποβρύχιά μας που έφταναν, τι έκαναν τα υποβρύχιά μας;

Ο Κανάρης στην Επανάσταση πήγε με τις φελούκες ως την Αλεξάνδρεια και παρ’ ολίγο να κάψει μέσα εκεί τον τουρκο αιγυπτιακό στόλο κι εμείς συζητάμε για αεροπλάνα που δεν έφταναν και για υποβρύχια που δεν μπορούσαν; Δεν έφτανε η ψυχή μας ως εκεί, το ραχάτι μας. Ναι, το ραχάτι μας! Αυτή η λέξη μάς αξίζει.

Και βολευτήκαμε, κι εμείς και οι Κύπριοι, με την πληγή ανοιχτή. Κάποτε κάποιος διεθνής οργανισμός, κάποιος κύριος Κουεγιάρ, θα ερύθμιζε ως διά μαγείας και πάλι την κατάσταση και θα απόδιωχνε σαν κακό όνειρο τα όσα τετελεσμένα. Και ιδού η κατάληξη που δεν είναι κατάληξη. Και ιδού η εξέλιξη!

Το πικρό αυτό ποτήριο δεν παρέρχεται αν δεν του δώσουμε μια δυνατή κλωτσιά να περιλούσει αυτούς που μας το προτείνουν. Ξαφνικά και αναπάντεχα και τώρα γρήγορα να αρχίσουμε κι εμείς τα τετελεσμένα. Όσο κι αν είναι σκληρό, πρέπει να αρχίσουμε. Ο εχθρός εκτιμά ιδιαίτερα τα τετελεσμένα. Και τον έχουμε σε πολλά στο χέρι. Πολλά μπορούμε να του δημιουργήσουμε και αντί να μας κλονίσει να τον κλονίσουμε εμείς με την αέναη και πολυσχιδή επιθετικότητά μας.

Και κάτι ακόμα: Είναι βλακώδες και εγκληματικά αντιπατριωτικό να τα βάζουμε, και μάλιστα στις κρίσιμες αυτές στιγμές, με αυτούς που πιθανότατα βρίσκονται πίσω από τους Τούρκους. Μ’ αυτούς θα λογαριαστούμε αργότερα, σε στιγμή προσφορότερη για μας. Η πολιτική δεν είναι ούτε συναίσθημα ούτε κατανυκτική εξομολόγηση. Η πολιτική ασκείται μόνον με γνώμονα την πατρίδα και τα μεγάλα συμφέροντά της.

Advertisements