Η δική μας ανάκαμψη…

bound-with-chains-of-the-spirit-and-of-men11

Εθνικωλογικόν Εκδοτικόν Σημείωμα Απριλίου…

Η όλη φιλολογία και παραφιλολογία γύρω από την οικονομία και την κρίση άρχισε να βρομάει πτωμαΐλα. Εκατοντάδες ειδικοί –οικονομολόγοι, τραπεζικοί, καθηγητάδες και specialists όλων των ειδών–, όλοι τους δεινοί προφήτες, καθημερινώς μας φλομώνουν με τις αναλύσεις τους, σε σημείο που όλοι πια έχουμε με τη σειρά μας γίνει σαΐνια του οικονομικού συστήματος και των βαρύγδουπων αναλύσεων. Όλοι πια γνωρίζουμε τους νέους όρους και τους χρησιμοποιούμε σαν να τους γνωρίζαμε και χθες, σαν να τους έχουμε εμπεδώσει εδώ και χρόνια. Τόσες και τόσες είναι οι αναλύσεις με τις οποίες βομβαρδιζόμαστε καθημερνώς, που κανένας λογικός άνθρωπος, έστω και αν έχει ψηλή νοημοσύνη, δεν μπορεί να βγάλει κανένα λογικό συμπέρασμα. Η σύγχυση φέρνει περισσότερη σύγχυση και η αδυναμία ολωνών να αρθρώσουν έναν άλλο λόγο οδηγεί σταδιακώς τον κόσμο στην κατάθλιψη ή, ακόμη χειρότερα, στην απαξίωση και στον ζαμανφουτισμό.

Ζούμε σαν να μην έχουμε κατανοήσει σε τι βαθύ βόθρο πέσαμε. Ζούμε ο καθένας την τραγωδία του ατομικά, χωρίς να υπάρχει από πουθενά μια εναλλακτική πρόταση, ένα άλλο μοντέλο αντιμετώπισης της κρίσης. Όλοι φυσικά κατανοούμε πως κάπου κοντά καραδοκεί και ο κίνδυνος να χάσουμε και το φυσικό αέριο, κάποιοι ορθώς έχουν κατανοήσει ότι δίπλα μας βρίσκεται και ο μεγαλύτερος κίνδυνος: η επιστροφή ενός σχεδίου που θα μας απαλλάξει, στην καλύτερη περίπτωση, από την Κυπριακή Δημοκρατία και, στη χειρότερη, θα μας καταστήσει μία από τις μειονότητες του νησιού, που αύριο οπωσδήποτε θα έχει άλλο όνομα. Όλα αυτά, για να μπορούμε να πληρώνουμε το χρέος μας, είτε σε ευρώ, είτε σε λίρες, είτε σε τούρκικες λίρες. Θα ήταν καλά να θυμηθούμε ότι, όταν οι Τούρκοι μάς πούλησαν στους Εγγλέζους, το συμφωνηθέν ποσό οι Εγγλέζοι το έπαιρναν από εμάς μέσω ειδικού φόρου ‒ κι έτσι πλήρωναν τους Οθωμανούς. Αγόρασαν εκείνοι, πληρώναμε εμείς.

Η σωτηρία από το χρέος ΔΕΝ μπορεί να είναι ούτε ευρωπαϊκή, ούτε αμερικανική, ούτε ισραηλιτική, ούτε του φυσικού αερίου. Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι πώς να εφαρμόσουμε τις οδηγίες της Τρόικας ή του ΑΚΕΛ ή της κυβέρνησης. Κυβέρνηση, ΑΚΕΛ και Τρόικα είναι περίπου το ίδιο νόμισμα. Είναι οι δυνάμεις της κατοχής, είναι οι δυνάμεις της υποτέλειάς μας και της συρρίκνωσης της εθνικής μας κυριαρχίας. Το ζητούμενο σήμερα είναι μια λύση ΕΛΛΗΝΙΚΗ, μια λύση που εμείς θα ορίσουμε για το καλό της ΔΙΚΗΣ μας πατρίδας και όχι της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή της Τουρκίας ή του Ισραήλ ή των δικών μας κομμάτων σε Κύπρο και Ελλάδα. Το ζητούμενο σήμερα είναι η συνένωση των ελληνικών δυνάμεων σε Κύπρο και Ελλάδα, προκειμένου με δικούς μας όρους να βγούμε από την κρίση και να προκόψουμε όπως εμείς θέλουμε και όχι με τα μέτρα τα δικά τους.

Τι νόημα έχει η περιβόητη ανάκαμψη, αν αύριο πάλι σκλάβοι θα είμαστε, κάποιων άλλων τραπεζιτών, κάποιων άλλων πολιτικών; Τι νόημα έχει αν ξαναγίνουμε ευρωκαταναλωτές και κυκλοφορούμε πάλι αύριο με είκοσι πιστωτικές κάρτες, αν τα παιδιά μας θα πάθουν τα ίδια και πιθανόν χειρότερα ή αν τα εγγόνια μας θα είναι οι τελευταίοι Έλληνες που θα αποχωρούν από τα λιμάνια της Λίμασολ και του Ετσεβίτκιοϊ;

Οι σημερινές προτάσεις για άρση της κρίσης μάς οδηγούν σε πιο βαθιά κρίση. Μόνο αν αλλάξουμε μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης και εθνικού βίου μπορούμε να έχουμε ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο. Το μοντέλο αυτό πρέπει να είναι στα μέτρα μας κι εμείς να το ορίζουμε, πρέπει να αναγνωρίζει τις ιδιομορφίες του έθνους μας και να στηρίζεται στις δυνάμεις εκείνων των ανθρώπων που θέλουν να ζήσουν στις ιδιαίτερες ελληνικές τους πατρίδες ως Έλληνες και ως ελεύθεροι πολίτες. Τι σημαίνει αυτό; Μα είναι απλό. Θέλει ΘΥΣΙΕΣ αντάξιες των ηρώων μας, θέλει αρετήν και τόλμην, θέλει να σπρώχνουν και οι νεκροί, θέλει να δίνουν και το αίμα τους οι ζωντανοί, θέλει ΛΟΓΟΝ ελληνικό και πράξεις ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ.

Το άμεσο μέλημά μας, κι εδώ και στην Ελλάδα, είναι να μην αφήσουμε τις σημερινές ηγεσίες να βαθύ- νουν την κρίση και να μας δεσμεύσουν ακόμη περισσότερο. Ταυτοχρόνως, πρέπει να πιέζουμε για να απαλλαγούμε από τις κυβερνήσεις μας και να πιέζουμε τις άλλες δυνάμεις –που, εν δυνάμει, μπορούν να κυβερνήσουν τις χώρες μας– να υιοθετήσουν, κάτω από τη λαϊκή πίεση, θέσεις ριζοσπαστικές και ελληνικές, όπως είναι αρχικώς η ενοποίηση του στρατού, της παιδείας και της οικονομίας. Έτσι θα δείξουμε και σε φίλους και σε εχθρούς ότι είμαστε αποφασισμένοι να παλέψουμε για τα δίκαιά μας και πως δεν πρόκειται να δεχτούμε την αποικιοποίησή μας.

Από τώρα ας αρχίσουν τα πανεπιστήμιά μας, οι διανοούμενοί μας, οι Έλληνες με τον κοινόν νουν να σκέφτονται τρόπους υλοποίησης των κοινών μας προγραμμάτων. ΔΕΝ αρκεί να φωνάζουμε για ομαδοποιήσεις κάτω από τις κρατικές ομπρέλες. Οι κρατικές ομπρέλες σήμερα και των δύο κρατιδίων είναι με μυαλά αποικιοκρατούμενα. Ας αυτονομηθούμε, λοιπόν, και ας σταματήσουμε το αυτομαστίγωμα. Ας αρχίσουμε όλοι μια καμπάνια εθνικής υπερηφάνειας, μια στρατευμένη απόπειρα να δώσουμε στον λαό μας την ελπίδα που του αξίζει.

Σκοτώστε τη μιζέρια που προσπαθούν να μας υποβάλουν και όπου μπορούμε ας ενώσουμε δυνάμεις για να ορίσουμε το μέλλον μας χωρίς πείνα, χωρίς φιλανθρωπίες, χωρίς συμβιβασμούς. Εμείς, ως πρώτο βήμα, καλούμε τους συναγωνιστές μας στην Ελλάδα να ενωθούν μαζί μας για έναν κοινό αγώνα ενάντια στην κατοχή, την αποικιοκρατία και το μοντέλο που μας έχει φέρει στα πρόθυρα της γενικής κατάρρευσης. Καλούμε κι όλες τις επαγγελματικές οργανώσεις, έστω αρχικώς συμβολικά, να κάνουν το ίδιο. Η ελευθερία μας είναι ζήτημα δικό μας, κανενός άλλου.

Η Ρωμιοσύνη εν να χαθεί όντας ο κόσμος λείψει, γιατί… σιέπει την που τ’ άψη ο Θεός μου.

Β.Φ.

Advertisements