Δείξε μου τον Υπουργό σου να σου πω ποιος είσαι!

Untitled

Καμιά φορά, ίσως και δικαίως, κάποιοι με κατηγορούν ότι δεν κάνω σοβαρές αναλύσεις και δεν ασχολούμαι με τα σοβαρά ζητήματα του τόπου με σοβαρό και εποικοδομητικό τρόπο. Μου είναι όμως πολύ δύσκολο, ειδικά με την κατάσταση του νευρικού μου συστήματος, να βλέπω το Υπουργικό Συμβούλιο όπως είναι σήμερα και να κάνω σοβαρές αναλύσεις και κουραφέξαλα. Τι να πω δηλαδή; Πως ο Πρόεδρος Αναστασιάδης κατάφερε να συνδυάσει την εμπειρία με την ανανέωση και διάφορα τέτοια τρελά που γράφουν οι σοβαροφανείς αναλυτές μας; Το Υπουργικό Συμβούλιο, με όλο το σέβας προς τους θεσμούς, είναι η τρανταχτή απόδειξη ότι ο Αναστασιάδης έχει σκοπό, όχι μόνο να μας πηδήξει, αλλά και να μας πείσει πως, διαρκούντος του πηδήματος, πρέπει να τρώμε τουρκικό λουκούμι και να φωνάζουμε «Τι ωραίο το λουκούμι, πάρτε κι εσείς, γειτόνοι».

Το γεγονός ότι απ’ όλα τα στελέχη του διάλεξε για υπουργούς υποστηρικτές του ΝΑΙ και μάλιστα απ’ αυτούς που βγάζουν σπυράκια όταν βλέπουν το συναγερμικό πόπολο να ηδονίζεται με τις ελληνικές σημαίες, δείχνει και πού το πάει όσον αφορά  το εθνικό μας πρόβλημα. Η απειλή του Ιωάννη Κασουλίδη, του νυν υπουργού Εξωτερικών, πως μια νέα Μικρασιατική καταστροφή θα μας πλάκωνε αν καταψηφίζαμε το σχέδιο Ανάν, δεν ήταν αρκετό, λόγω εγκυρότητας δηλαδή, για να πάει ο άνθρωπος σπίτι του να παίζει με τα εγγονούθκια του; Δηλαδή, όταν πέφτει κάνεις τόσο έξω στις προβλέψεις του, εγώ πρέπει να του έχω εμπιστοσύνη, επειδή είναι τάχατες «έμπειρος»; Και επειδή, λόγω ηλικίας, μπορεί όντως να είναι έμπειρος στο «ΓΙΕΣ, ΣΕΡ», πρέπει η Κύπρος να πανηγυρίζει; Επειδή δεν πρόκειται όλοι να πανηγυρίζουμε, ο κύριος Πρόεδρος διάλεξε κι άλλον ναινέκο, κι άλλον γενίτσαρο, τον Δρασίτη που μεταλλάχτηκε σε Αναστασιαδικό, τον αυταρχικό και δογματικό Σωκράτη Χάσικο, άνθρωπο με πολλές διαπλεκόμενες σχέσεις, για να στελεχώσει το Υπουργικό του Συμβούλιο. Ως υπουργός Εσωτερικών, ο Χάσικος θα ετοιμάσει τα ΤΑΓΜΑΤΑ ΕΦΟΔΟΥ, που θα μας κλείνουν το στόμα και οτιδήποτε άλλο θελήσει, μιας και είναι γνωστές οι αυταρχικές του αντιλήψεις.

Δεν του έφταναν μόνο αυτά τα δύο ισχυρά υπουργεία του κύριου Αναστασιάδη και, ως έξυπνος πολιτικός που είναι, μας επανέφερε τον Μιχαλάκη Σαρρή ως υπουργό Οικονομικών, για να μην μπορεί κανείς να αμφισβητήσει τις ικανότητές του. Ο Σαρρής, ο οποίος διετέλεσε και υπουργός του Τάσσου Παπαδόπουλου και συνεργάτης του Χριστόφια, τώρα θα είναι ο απόλυτος άρχων, χωρίς να τολμήσει κανείς να τον αμφισβητήσει. Το ότι είναι συμμέτοχος στα σκατά που έκαναν οι τράπεζες και το γεγονός πως το οικονομικό του όραμα δεν ξεφεύγει από τα όρια ενός μνημονίου δεν προβληματίζει κανέναν. Ούτε ιδρώνει τ’ αυτί κανενός για το γεγονός ότι είναι ευάλωτος σε πιέσεις, λόγω των επισκέψεών του στα κατεχόμενα. Η παρουσία του οικονομικού συμβουλευτικού συμβούλιου με επικεφαλής τον νομπελίστα Πισσαρίδη δεν σημαίνει τίποτα, ειδικά όταν οι υπόλοιποι σύμβουλοι είναι περίπου εγκληματίες του χρηματιστηρίου, εάν φυσικά το ενθυμάστε ακόμη, ω γάροι Κυπραίοι.

Ο μέγας δημαγωγός γνωρίζει πολύ καλά πως δεν φτάνουν μόνο αυτά τα τρία σημαντικά υπουργεία, για να γκρεμίσεις έναν λαό. Ξέρει πως χρειάζεται και η ιδεολογική προετοιμασία, η ηθική και εθνική κατάρρευση του λάου. Επαναφέροντας την Καίτη Κληρίδου στο προσκήνιο, ό,τι πιο ανθελληνικό και πολιτιστικά χυδαίο διαθέτει ο τόπος, ο μέγας δημαγωγός περνάει στην αντεπίθεση. Έως τώρα λειτουργούσε με τη μέθοδο της ομοιοπαθητικής. Αφελλήνιζε τους γριβικούς συναγερμικούς με ελληνικές σημαίες και λάβαρα. Άλλαζε την ενωτική βάση του Συναγερμού με εθνικόφρονες φανφάρες. Τώρα, ως κυβέρνηση, δεν πάει άλλο το εθνικό αίσθημα, η εθνική ξεροκεφαλιά των Κυπρίων πρέπει να εκλείψει εντελώς. Η Καιτούλα του μπαμπά της, όπως και ο αποστάτης του Παπαδόπουλου Κυριάκος Κενεβέζος ως υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού, θα αναλάβουν αυτό το δύσκολο έργο. Το υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού είναι, υπό τις σημερινές συνθήκες, ένα από τα πιο σημαντικά υπουργεία. Δεν μπορεί να το κατέχει ένας ανήθικος άνθρωπος που προδίδει τα πιστεύω του, για να εξυπηρετήσει το κομματικό συμφέρον και στο τέλος της ημέρας το προσωπικό του συμφέρον. Ούτε μπορεί το υπουργείο αυτό να είναι στα χέρια ανθρώπων που δεν είναι κάτοχοι της ελληνικής παιδείας.

Ναι, αγαπητοί αναγνώστες, για να περάσει μία λύση αντεθνική στην Κύπρο δεν φτάνει μόνο η οικονομική εξαθλίωσή μας ούτε οι τρόικες ούτε τα μνημόνια, χρειάζεται και ο αφελληνισμός των Κυπρίων, χρειάζεται ο σεβασμός προς τον «άλλον», η πολυπολιτισμικότητα, η «ανοχή» προς το διαφορετικό, ο πλουραλισμός των χρωμάτων και των ηλιθίων. Χρειάζεται κι ένας ερμαφρόδιτος, χωρίς εθνική ραχοκοκαλιά, λαός, μαστουρωμένος με τα mall και τα ριάλιτυ των τηλεοράσεων. Χρειάζεται ένας λαός χωρίς εθνική συνείδηση και ταυτότητα, ένας λαός που θα κυματίζει τη σημαία του μόνο όταν κάτι πάει καλά στο ποδόσφαιρο ή στη Γιουροβίζιον. Ένας τέτοιος λαός ήδη υπάρχει. Όμως υπάρχει και ένας άλλος λαός, ο λαός των ξεροκέφαλων Ελλήνων που δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι ζούμε στην εποχή του εκσυγχρονισμού και της πολιτικής ορθότητας, ένας λαός που ακόμα δεν έχει πει το ΝΑΙ στην πλήρη παράδοση στους οθωμανοευρωπαίους. Ένας λαός ατίθασος, ξεροκέφαλος που επιμένει, εν έτει 2013, όχι μόνο να ανεμίζει την ελληνική σημαία όταν κερδίζει στις εκλογές ο δημαγωγός, αλλά να την ανεμίζει και στην καρδιά του και να ξυπνά μ’ ένα όνειρο και μια ελπίδα να δει αυτόν τον τόπο ελεύθερο και ελληνικό. Περιέργως αυτός ο λαός παραμένει αθεράπευτα ενωτικός, πολλές φορές χωρίς καν να το ξέρει. Το απέδειξε το ’55, το απέδειξε και το 2004. Αν δεν με πιστεύετε κάντε ένα δημοψήφισμα και θα δείτε τι εννοώ. Ακόμη και σήμερα ο λαός μας ΕΝΩΣΗ θα ψήφιζε. Δώστε του την πραγματική επιλογή, δηλαδή ΕΝΩΣΗ ή ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ με τους Τουρκοκύπριους και θα δείτε ότι πάλι το 76% θα είναι υπέρ της ΕΝΩΣΗΣ τζι ας γίνει το δικόν σας γαίμαν αυλάτζιιν. Το δικό μας έγινε πολλές φορές.

Advertisements