Τζι ας γινεί το γαίμαν μας αυλάτζιιν

ellhnikh-shmaia

Εδώ και πέντε χρόνια παλεύουμε με νύχια και με δόντια –όχι μόνο απ’ τις σελίδες της εφ. ΕΝΩΣΙΣ, αλλά και από πολλά άλλα μέτωπα– για να φύγει ο Δημήτρης Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ από την εξουσία. Δεν είναι ανάγκη να επαναλάβουμε πόσο καταστροφική για την Κύπρο υπήρξε η διακυβέρνηση των αχρείων εθνοπροδοτών του ΑΚΕΛ.

Εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια, μέσα από προηγούμενά μας έντυπα, λανσάραμε τον όρο ΔΗΣΑΚΕΛ, για να τονίσουμε την ταύτιση των δύο κομμάτων στα μεγάλα προβλήματα αυτού του τόπου. Δικαιωθήκαμε πέραν πάσης αμφιβολίας. Ο μεν ΔΗΣΥ, στην πιο σημαντική στιγμή της πρόσφατης Ιστορίας μας, ήταν η εμπροσθοφυλακή του ΝΑΙ κατά την ανανική περίοδο· και το ΑΚΕΛ, μετά από πιέσεις από τη βάση και κινούμενο από κομματικό μόνο συμφέρον, ψήφισε ΟΧΙ «για να τσιμεντώσει το ΝΑΙ», όπως περήφανα διαλαλούσε ο Χριστόφιας. Δεν είναι ανάγκη να αναφερθούμε ξανά και να τονίσουμε πως ο ΔΗΣΥ δεν έχει πια καμιά απολύτως σχέση με την εθνικοφροσύνη ή τον ελληνικό πολιτισμό, παρά μόνο ως ο εκμεταλλευτής των εθνικών αισθημάτων μερίδας της βάσης του.

Στα ίδια αυτά χρόνια σταθήκαμε αντιμέτωποι ΚΑΙ με το μακαριακό κατεστημένο, και ειδικότερα με το ΔΗΚΟ, ακόμη και όταν Πρόεδρος ήταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο μοναδικός Κύπριος πολιτικός που είχε τα αρχίδια ν’ αντισταθεί, έστω και ασυνεπέστατα, στα σχέδια των Τούρκων, των Άγγλων και του υπόλοιπου λεγόμενου «διεθνή παράγοντα». Προειδοποιήσαμε άπειρες φορές τον Τάσσο Παπαδόπουλο να μην έχει εμπιστοσύνη στο ΑΚΕΛ, χωρίς να εισακουστούμε. Το ΑΚΕΛ, με τη βοήθεια του ΔΗΚΟ, τελικά έκοψε τον Παπαδόπουλο στα δύο. Το «Στο ΔΗΚΟ ανήκει αυτή η μεγάλη νίκη» θα μείνει στην Ιστορία ως το απαύγασμα της ιδεολογίας των χαραμοφάηδων δηκοϊκών. Τώρα το ίδιο ΔΗΚΟ, μαζί με τους πρώην Παπαδοπουλικούς, πλην μερικών εξαιρέσεων, πάει στο άλλο στρατόπεδο, για να μοιραστεί τα τελευταία λάφυρα.

Ως εκ τούτου, δεν μπορούμε να ψηφίσουμε ούτε το ΔΗΣΑΚΕΛ ούτε το ΔΗΣΥΔΗΚΟ. Οι μισοί συνεργάτες της εφημερίδας θα ψηφίσουν λευκό ή θα κάνουν ΑΠΟΧΗ, ενώ οι άλλοι μισοί, με τη λογική τού «το μη χείρον βέλτιστον», θέλουν χωρίς όρους να ψηφίσουμε Γιώργο Λιλλήκα, ως τον μόνο που κομίζει μια άλλη άποψη, κυρίως στο ΕΘΝΙΚΟ ζήτημα.

Μένω κι εγώ μόνος και έρημος, μαζί με 2-3 μιτσιούς Ενωτικούς ξεροκέφαλους, να μην ξέρω τι θα κάνω. Να φύγει μεν ο Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ, αλλά να μην έρθει ο Αναστασιάδης με τα μακαριακά κατάλοιπά του. Να μην ψηφίσω κανέναν και μετά να τραβώ τα μαλλιά μου, με Πρόεδρο τον Χίτλερ και Υπουργό Εσωτερικών τον Χερρ Γκέρινγκ Κάρογιαν. Πραγματικά φοβάμαι τους Ναζί που θέλουν να ξεκάνουν την ελληνική Κύπρο για μια άδεια ομοσπονδία, για μια καλή μίζα από τα φυσικά αέρια. Το ΑΚΕΛ δεν είχε τ’ αρχίδια να κάνει στρατόπεδα συγκεντρώσεως, το ΔΗΣΥΔΗΚΟ όμως είναι ικανό όλους εμάς τους αντιρρησίες, εμάς τους πρόσφυγες, που θέλουν να επιστρέψουν ως Έλληνες και ελεύθεροι πολίτες στα σπίτια τους, να μας κάνει σαπούνια.

Τρέμω με την ιδέα ότι αυτός ο τόπος θα καταντήσει ένα τουρκο-κυπρο-τουρκοκυπριακό προτεκτοράτο. Τρέμω με την ιδέα της αποελληνοποίησης των τριών χιλιάδων χρόνων Ιστορίας και Πολιτισμού μας. Μόνο αυτοί, με τα ελληνικά λάβαρα μπροστά, μπορούν να κάνουν αυτόν τον αφελληνισμό. Να θυμάστε πως όλα τα δεινά μας τα προ- κάλεσαν οι εθνικάφρονες, με την ελληνική σημαία ως παντιέρα: και ο Μακάριος το ’60 και το ’64, και η Χούντα το ’67 και το ’74, και ο Κληρίδης με τους S-300, και πάει λέγοντας.

Θα ψηφίσω Λιλλήκα. Δεν θα τον παντρευτώ ούτε καν θα τον χαρτωθώ. Έτσι κι αλλιώς, ως αθεράπευτα Ενωτικός και ως κάτοχος μιας ελληνικής παιδείας, όποιος και να είναι ο επόμενος Πρόεδρος, εγώ από την επομένη των εκλογών θα ανήκω στην ΑΓΡΙΑ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ. Δεν νιώθω ευτυχισμένος που κάνω αυτήν την επιλογή, όμως θα ήμουν πολύ πιο δυστυχισμένος αν έκανα οποιαδήποτε άλλη. Θα ήμουν χωρίς ελπίδα, ριγμένος στην κατάθλιψη.

Θα ψηφίσω Λιλλήκα. Και το γράφω όχι για να πείσω και άλλους – έτσι κι αλλιώς οι συνεργάτες μου είναι ελεύθεροι πολίτες και θα κάνουν τις δικές τους επιλογές ό,τι και να πω, και οι αναγνώστες μας είναι το ίδιο· πολίτες με άποψη και όχι κομματόσκυλα, και γι’ αυτό είμαστε περήφανοι. Το γράφω μόνο και μόνο για να πείσω τον εαυτό μου και γιατί πιστεύω πως δεν έχω να λογοδοτήσω σε κανέναν. Έως τώρα, στην πολιτική μου ζωή, ήμουν αντιπολίτευση και θα παραμείνω αντιπολίτευση. Εμείς, από την επομένη των εκλογών, πάλι ΕΝΩΣΗ θα ονειρευόμαστε, πάλι τον Τούρκο θα τον λέμε Τούρκο, πάλι θα παλεύουμε για τα δίκαια και τις ελευθερίες του λαού μας, πάλι τα ιερά μας και τα όσιά μας θα υπερασπιζόμαστε, πάλι Καζαντζίδη, Μπιθικώτση, Τσιτσάνη και Βαμβακάρη και Χατζιδάκι και Θεοδωράκη και Ξαρχάκο και Μητροπάνο θα ακούμε και θα τραγουδάμε, πάλι θα δακρύζουμε με τα τσιαττιστά και τον ξερό ήχο του βιολιού του Πιερέττη. Κι όταν κοινωνάμε, με κουμανταρία θα το κάνουμε κι όχι με τζιν-εν-τόνικ…

Β.Φ.

Advertisements