Σαν τους πελλούς μες στες στράτες…

Euskadi Ta Askatasuna Ιανουαρίου

once-upon-a-time-in-america

[…] Ποιοι είσαστε εσείς

που τα λόγια μας

τα κάνετε μπροσούρες

ωτοβλεψίες, κρυπτομούρες

μ’ ένα καλάμι στα μπαλκόνια

για άνοιξης λέτε χελιδόνια

Ποιοι είσαστε εσείς […]

ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

Τα τελευταία πέντε χρόνια ομολογούμε ότι δεν πάμε καλά. Κυκλοφορούμε στη Λευκωσία σαν βρικόλακες, σαν τους πελλούς μες στες στράτες, βρίζοντας και ρίχνοντας κατάρες συνεχώς στον Χριστόφια. Αν σκεφτεί ο καθένας τον εαυτό του, θα συμφωνήσει μαζί μας. Προσπαθήσαμε να τον ρίξουμε, προσπαθήσαμε να τον κάνουμε να φύγει νύχτα, αλλά, δυστυχώς, δεν τα καταφέραμε. Συνεχίσαμε να περπατάμε και να μιλάμε και να βρίζουμε μόνοι μας στο άκουσμα μιας είδηση ή μιας δήλωσης του ανίκανου που αυτοαποκαλείται Πρόεδρος της Κ.Δ.

Δεν είμαστε εξουσιαστές, πρόεδροι ή ηγέτες για να κάνουμε απολογισμούς. Ο απολογισμός για εμάς δεν είναι ένα δακρύβρεχτο άρθρο, απαισιόδοξο και ηττοπαθές, αλλά μια υπόσχεση. Υπόσχεση ότι την 18η Φεβρουαρίου εμείς θα είμαστε εκείνοι που ήμασταν πάντα. Μια πληγή στα σχέδια των ταγών του τόπου για τη διάλυση της αξιοπρέπειας του Ελληνισμού της Κύπρου. Η σπίθα, ας πούμε, για τη φωτιά που θα βάλουμε στα σχέδια των «δυνατών» για τον πνιγμό του νησιού μας.

Αυτά τα πέντε χρόνια, λοιπόν, εμείς, που δεν είμαστε περαστικοί, είδαμε πολλά νέα φρούτα να ξεφυτρώνουν. Ας μην τα ονοματίσουμε. Άλλωστε τα νέα μαζί με τα παλιά δημιούργησαν έναν αχταρμά ηλιθίων πολύ μεγάλο και επικίνδυνο. Εμείς, σε αντίθεση με τα νέα και τα παλιά φρούτα, περάσαμε το καλοκαίρι του 2011 έξω απ’ το Προεδρικό, κάποτε σε γεμάτη πλατεία και κάποτε σε άδεια. Δεν σταματήσαμε να φωνάζουμε, έστω και μόνοι μας. Έστω και σιωπηλά, μέσα μας, κοιτώντας ο ένας τον άλλον, γνωρίζαμε πως ό,τι κάναμε το κάναμε γι’ αυτούς που χάθηκαν κι όχι για τους εαυτούς μας. Δεν απαιτήσαμε ποτέ πιστοποιητικά πατριωτισμού ή αγώνα. Και προπαντός δεν είπαμε ποτέ ότι αγωνιστήκαμε όσο μπορούσαμε και όσο απαιτούσαν οι συνθήκες και οι καιροί. Δεν κάναμε παντιέρα την υποχρέωσή μας. Δεν κατεβήκαμε ξαφνικά στον δρόμο με ελληνικές σημαίες γιατί πήραμε εντολές. Δεν χρησιμοποιήσαμε ιδέες των παππούδων μας για ορισμένες ψήφους…

Σε είκοσι μέρες μπορεί ο Χριστόφιας να πάει ταξίδι χωρίς επιστροφή στον αγύριστο, αλλά δεν έχει τελειώσει ΤΙΠΟΤΑ. Έχουμε να δώσουμε πολλές μάχες για να εξουδετερώσουμε τους αντιπάλους μας. Έχουμε να βρίσουμε αρκετά, να μιλήσουμε μόνοι μας σαν τους πελλούς και να περάσουμε μήνες ολόκληρους σε μια άδεια πλατεία προκειμένου να νικήσουμε. Δυστυχώς, οι καιροί έχουν αποδείξει ότι όσοι βρίσκονται με το ένα πόδι στον τάφο, είναι πολύ ζωντανοί για να τους υποτιμήσουμε.

Για τις εκλογές έχουν γραφτεί πολλά, και μέσα σ’ αυτήν την εφημερίδα. Το ζήτημα είναι τι κάνουμε μετά τις εκλογές. Αν κρατήσουμε την αξιοπρέπειά μας, σαν Έλληνες αυτού του τόπου, θα καταφέρουμε πολλά. Οι καημοί μας δεν θα σταματήσουν ποτέ. Στους έρωτες μας, στους αγώνες, στη ζωή μας ως Ενωτικοί απομονωμένοι, «ονειροπόλοι» και ξεροκέφαλοι. Δίκιο έχει ο Μ.Σ. όταν τραγουδάει «Καθένας έχει και τον καημό του, έτσι είμαστε όλοι εμείς οι γριβικοί…». Τουλάχιστον εμείς παραδεχτήκαμε ότι είμαστε τρελοί. ΚΑΠΟΙΟΙ άλλοι νομίζουν ότι έχουν σώας τας φρένας…

Αλ. Μιχ.

Advertisements