Tο ξανθό γένος ή Τρίχες και εθνική αλλοτρίωση (ΕΝΩΣΙΣ)

newego_LARGE_t_1101_54077205

Χρόνια τώρα αναρωτιέμαι γιατί τόσες γυναίκες σε Κύπρο και Ελλάδα βάφουν τα μαλλιά τους ξανθά, χωρίς να έχω ποτέ καταφέρει να δώσω μια πειστική απάντηση στον εαυτό μου. Υποψιαζόμουν, φυσικά, πως είναι μια ακόμη μορφή αλλοτρίωσης, αλλά ποτέ δεν βρήκα μια ολοκληρωμένη εξήγηση.

Περιμένω χρόνια τώρα να δω και κανενός άλλου κάποια ανάλυση γι’ αυτό το φαινόμενο, χωρίς έως τώρα να έχει πέσει κάτι στην αντίληψή μου. Σκέφτομαι πως θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να ασχοληθούν οι πανεπιστημιακοί μας με αυτό, για να καταλάβουμε επιτέλους γιατί οι γυναίκες μας απεχθάνονται τόσο πολύ το χρώμα των μαλλιών τους, που θέλουν να το βάφουν και να μοιάζουν σαν γυναίκες του Βορρά, ξανθές και ελκυστικές σε άντρες που έχουν για πρότυπο του σεξ το οξυζενέ και το ξανθό μαλλί.

Είναι γνωστό πως στα μάτια και στα μυαλά των σύγχρονων Ευρωπαίων και Αμερικανών –γενικώς των λευκών ανθρώπων– η ξανθιά γυναίκα είναι πιο σέξι, πιο απελευθερωμένη σεξουαλικά και γενικώς έχει θεοποιηθεί, κυρίως με τις διάφορες σταρ του Χόλυγουντ, ως το πρότυπο της γυναικείας ομορφιάς και ελκυστικότητας. Είναι επίσης γνωστό πως ακόμη και οι μαύροι ‒και ειδικά οι φυλακισμένοι‒ στους τοίχους των φυλακών αναρτούσαν λευκές, ξανθές, γυμνές γυναίκες (βλέπε Φανόν και ηγέτες Μαύρων Πανθήρων). Το πρότυπο της ξανθιάς γυναίκας αποθεώνεται με τη Μαίριλυν Μονρόε, η οποία ακόμη μέχρι σήμερα θεωρείται από πολλούς το τέλειο θηλυκό.

Αν, φυσικά, θεωρηθεί λογικό πως οι Έλληνες άντρες ελκύονται από ξανθιές τύπου Μονρόε, είναι επίσης φυσιολογικό και λογικό οι Ελληνίδες να θέλουν να γίνουν ξανθιές, για να είναι πιο ελκυστικές στους Έλληνες άντρες. Μόνο που στην αντίληψη πολλών Ελλήνων το ξανθό στις γυναίκες υπονοεί και ένα εν μέρει πουτανίστικο στυλάκι, έναν αέρα ελευθεριάζουσας νοοτροπίας, η οποία μπορεί μεν να ελκύει τους άντρες, αλλά ταυτοχρόνως υποδηλώνει πως οι γυναίκες τους ή οι ερωμένες τους είναι και ολίγον πουτανίτσες. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι όλοι σχεδόν οι άντρες θεωρούν πως μια ξανθιά είναι πολύ πιο εύκολη λεία από μια μελαχρινή. Αναφέρω και μια μαρτυρία του ιστορικού Νίκου Ψυρούκη, που μου αφηγείτο τις ιστορίες των αστών Κωνσταντινουπολιτισσών που, βαμμένες ξανθιές, έκαναν τη βόλτα τους πάνω κάτω στην παραλία του Παλαιού Φαλήρου προς τέρψιν των ματιών των Πειραιωτών, οι οποίοι όχι μόνο τις θαύμαζαν, αλλά και τις χλεύαζαν ως πουτάνες. Μάλιστα πολλοί έλεγαν πως οι Κωνσταντινουπολίτες εκδιώχθηκαν από τον τόπο τους γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, κάτι δηλαδή σαν τιμωρία απ’ τον Θεό.

kaross

Από το 1950 και μετά, το πρότυπο της ελληνικής ομορφιάς αλλάζει: από τα σκουρόχρωμα μαλλιά και τα μαύρα μάτια, στα ξανθά μαλλιά ή στις ξανθές ανταύγειες που βλέπουμε έως σήμερα να κοσμούν τας κεφαλάς των γυναικών μας. Ρόλο τεράστιο σ’ αυτήν τη μετάλλαξη παίζει φυσικά και ο κινηματογράφος, η τηλεόραση και τα ΜΜΕ, όπου μόνο οι ξανθιές έχουν θέση. Το σταρ σύστεμ της μάνας ψωροκώσταινας και της ελεεινής Κύπρου ή ψωροκωστούλας στηρίζεται στην αλλοτριωμένη εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Πάει ο καιρός που λατρεύαμε τις μαυρομάλλες Σμυρνιές, την Ειρήνη Παπά, την Έλλη Λαμπέτη και τις άλλες μελαχρινές Ελληνίδες του Νότου. Τώρα κυριαρχούν οι ημιξανθιές, οι ψευτοξανθιές και οι οξυζενούδες, οι γοργόνες του Βορρά. Έτσι, λοιπόν, ο Ελληνισμός προσθέτει άλλο ένα λιθαράκι στην εθνική του αλλοτρίωση. Η μαυρομάλλα Αναστασία γίνεται όχι μόνο ξανθιά, αλλά και –δεν αποκλείεται πια– Σάντρα ή Στέισυ ή Στάζυ και, καθώς μιλά, όχι μόνο αμολάει αγγλικούρες του συρμού, χειρονομεί κιόλας σαν αμερικανάκι τηλεοπτικής σειράς ή ριάλιτυ.

Νομίζω πως το φαινόμενο των Ελληνίδων ξανθιών σηκώνει μεγαλύτερη έρευνα. Πρέπει να δούμε αυτό το φαινόμενο στο πλαίσιο της ευρύτερης εθνικής αλλοτρίωσής μας. Είναι σίγουρο πως δεν είμαστε Σουηδοί, όπως είναι σίγουρο πως δεν είμαστε και Άραβες, αυτό όμως δεν δικαιολογεί το γιατί ένα ολόκληρο ιστορικό έθνος πρέπει να μοιάζει με τους βόρειους για να υπάρχει ως οντότητα. Η απόρριψη του πολιτισμού μας και της ιδιοσυγκρασίας μας, όπως και της ιδιαιτερότητάς μας, σημαίνει θάνατος στο ιστορικό μας έθνος. Δεν είναι ανάγκη να γίνουμε όλοι ξανθοί και Προτεστάντες και Καθολικοί, για να είμαστε Ευρωπαίοι. Μπορούμε να είμαστε Ευρωπαίοι ή οτιδήποτε άλλο θέλουμε, φτάνει να είμαστε πρώτα Έλληνες και να μην απεμπολούμε κανένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό μας.

Θυμάμαι στα χωριά μας, στην Καρπασία, πολλές ξανθιές. Ίσως ήταν απόγονοι των Φράγκων, δεν είμαι σίγουρος, αλλά περιέργως οι Καρπασίτισσες ξανθιές ήσαν ελληνικά όμορφες – μαλλιά ξανθά, αλλά γερά φρύδια, γεμάτα, σχεδόν κολλητά, πράσινα μάτια, γυναίκες ψηλές και όμορφες, Ελληνίδες σωστές. Τις θυμάμαι ΜΕΛΑΧΡΙΝΕΣ. Έτσι ήταν τα πράγματα τότε. Οι Έλληνες, είτε ξανθοί είτε μελαχρινοί είτε καστρίσιες, ήταν Έλληνες ωραίοι και μελαχρινοί. Αυτά ήταν τα πρότυπά μας. Ελευθερία ή θάνατος και μελαχρινή ομορφιά, έστω και αν η κόμη ήταν ξανθιά.

«Ε»

Advertisements