Τα όρια του κυπροκεντρισμού

Εθνικωλογικόν Εκδοτικόν Σημείωμα
Από την εφ. ΕΝΩΣΙΣ που κυκλοφορεί

Πενήντα δύο χρόνια ανεξάρτητης ζωής, τα τριάντα οχτώ σε συνθήκες ημικατοχής, είναι υπεραρκετά για να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα για την ελίτ που κυβερνά αυτόν τον τόπο από το 1960 και έπειτα. Πολλοί ισχυρίζονται ότι δεν είναι ΜΙΑ η ελίτ αλλά ΔΥΟ, η μία «ξενόδουλη» και η άλλη «εθνική». Πολλοί είναι οι όροι που κατά καιρούς έχουν χαρακτηρίσει αυτές τις ελίτ. Άλλοι τις ονόμασαν αστικές τάξεις, άλλοι πλουτοκρατία, άλλοι κατεστημένο. Όλοι οι χαρακτηρισμοί είναι εν μέρει ανακριβείς. Εμείς δεν πιστεύουμε πως υπάρχει ΕΘΝΙΚΗ αστική τάξη, η οποία μάλιστα, σε αντίθεση με την «ξενόδουλη» αστική τάξη, εκφράζεται και πολιτικά και κομματικά και κοινωνικά. Επειδή οι όροι αυτοί, όπως και οι αναλύσεις των σχημάτων των εξουσιαστών μας, σηκώνουν πολύ μεγάλη συζήτηση και θα θέλαμε πολλές πολλές σελίδες για να αναλύσουμε τους όρους, για λόγους συντόμευσης και ευκολίας θα ονομάσουμε την άρχουσα ελίτ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ (ΚΣΕ).

Είναι γεγονός ότι μερικά άτομα, ακόμη και ομαδοποιήσεις, κατάφεραν σε όλα αυτά τα χρόνια της ανεξαρτησίας να ταυτίσουν τα συμφέροντά τους με αυτά του λαού και να πορευτούν αναλόγως. Τελευταίο παράδειγμα η κυβέρνηση Παπαδόπουλου, και ειδικά ο ίδιος ο πρόεδρος Παπαδόπουλος. Υπήρξαν και άτομα, όπως και ομαδοποιήσεις, που ήσαν καταστροφικά για την Κύπρο και τον λαό της. Τέτοιες περιπτώσεις ήσαν ο Μακάριος κατά τις δεκαετίες του ’60 και ’70, η Χούντα και οι εδώ εγκάθετοί της και πρόσφατα ο Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ. Αυτό δεν σημαίνει πως οι κυβερνήσεις του Κυπριανού, του Κληρίδη και του Βασιλείου ήσαν οάσεις για τον λαό μας και τα προβλήματά του. Αντιθέτως, στο κυρίαρχο πρόβλημα αυτού του λαού, που παραμένει η συνεχιζόμενη κατοχή του μισού νησιού και η ανικανότητά μας να επιτύχουμε την επιστροφή των προσφύγων στα πατρογονικά τους σπίτια και να απαλλαγούμε από την κατοχή των Τούρκων, ΟΛΟ το ΚΣΕ έχει αποτύχει οικτρά. Ακόμη και ο Παπαδόπουλος, ο οποίος κατάφερε να μας σώσει από το σχέδιο Ανάν και να μας απαγκιστρώσει από τη διζωνική ομοσπονδία, είχε τους περιορισμούς και τα όρια της τάξης του. Ναι μεν είπε ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, ταυτοχρόνως όμως δεν πήρε ξεκάθαρη θέση αμέσως μετά από τη διάνοιξη των οδοφραγμάτων και παγίωσε τη ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ, δηλαδή την ήττα μας, με τρόπο που θα μας δεσμεύει για πολλά χρόνια ακόμη. Επίσης έδειξε μεγάλη «αφέλεια», στηρίζοντας το ΑΚΕΛ αντί τον λαό που τον στήριξε, με αποτέλεσμα, όχι μόνο να μας φέρει στην εξουσία το ΑΚΕΛ, αλλά και να δώσει τέρμα στα όσα ο ίδιος είχε κερδίσει για τον κυπριακό λαό.

Οι ψευδοαναλύσεις περί καλού Μακαρίου, Κυπριανού, Βασιλείου, Παπαδόπουλου και κακού Κληρίδη δεν βοηθούν καθόλου στο να δούμε τις πραγματικές διαστάσεις αυτού που ονομάζουμε ΚΣΕ. Το ΚΣΕ δεν είναι κάτι μόνο κομματικό, ούτε έχει μονόπλευρες ιδεολογικές χρωματώσεις. Το ΚΣΕ διαχειρίζεται την εξουσία από το 1960 έως σήμερα ωσάν και η νήσος απαρτίζεται μόνο απ’ αυτήν την ελίτ. Δεν λέμε ότι αυτή η ελίτ δεν έχει αντιθέσεις στους κόλπους της ούτε λέμε ότι τα συμφέροντά τους είναι πάντα τα ίδια. Λέμε μόνο πως το ΚΣΕ έχει πολλά πλοκάμια, γι’ αυτό άλλωστε και καταφέρνει να επιζεί, την ίδια στιγμή που έχουν γίνει τόσα και τόσα σκάνδαλα και έχουν γίνει τόσα και τόσα εγκλήματα κατά των συμφερόντων του λαού. Η κομματική δικτατορία που κυβερνά την Κύπρο και η κομματική διαπλοκή, όπως και η μαφιόζικη νοοτροπία που είναι βαθιά ριζωμένη στην παράδοση των κομμάτων μα και μικρότερων ομαδοποιήσεων, έχει οδηγήσει το ΚΣΕ στα ήσυχα λιμάνια του κέρδους και της αλαζονείας. Έτσι, κανένα έγκλημα δεν πληρώνεται, κανένας δεν τιμωρείται και βλέπουμε συνεχώς όλους τους πολιτικούς, μα και όλους τους άλλους κρατικούς και μη υπαλλήλους, τραπεζίτες και βιομηχάνους και μεγαλογιατρούς και εμπόρους και δικηγόρους και καναλάρχες και και και να ζητούν και τα ρέστα.

Βλέπουμε όλον αυτόν τον συρφετό να αδιαφορεί για τα προβλήματα του κόσμου και να συνεχίζει τις παρανομίες του ή τις νόμιμές του επιχειρήσεις, με μόνη έγνοια την κλοπή, την αυθαιρεσία και την υποτίμηση της νοημοσύνης μας. Το ΚΣΕ δεν είναι ούτε αριστερό ούτε δεξιό ούτε έχει συλλογική ιδεολογική ταυτότητα. Καταφέρνει πρώτα να εγκληματεί και μετά να ζητά και τα ρέστα. Ποιος θα τιμωρήσει τους Ιερωνυμίδηδες, τους Παπασάββες, τους Μολέσκηδες; Ο Αναστασιάδης που ακόμη να μας πει τι έγιναν τα χρήματα του αδελφού του ή ο Συλικιώτης που δεν ξέρει πού βρήκε τα χρήματά της η γυναίκα του; Υπόψη ότι και οι δύο αντί να είχαν αποσυρθεί από την πολιτική όταν έπεσαν τόσο έξω στις εκτιμήσεις τους για το σχέδιο Ανάν ή, ακόμα καλύτερα, αντί να αυτοκτονούσαν, επιβραβεύτηκαν και τώρα είναι πανίσχυροι. Ποιος από όλο αυτό το κουμπαράτο τολμά να κατηγορήσει κάποιον άλλον, όταν ο ίδιος είναι μπλεγμένος στα ίδια και σε χειρότερα σκάνδαλα. Ας μη μείνουμε, όμως, στα σκάνδαλα. Εδώ θάβονται ως ήρωες άνθρωποι που ήσαν πρωταγωνιστές σε μεγάλα σκάνδαλα από τη δεκαετία του  ‘60 κι εμείς ψάχνουμε για έντιμους στ’ άχυρα. Ας μείνουμε σ’ αυτό το σημείωμα μόνο στο εθνικό πρόβλημα. Είναι πεποίθησή μας πως το ΚΣΕ έχει ΟΡΙΑ απαραβίαστα, όσες εθνικές θέσεις και αν προβάλλει κατά καιρούς. Το ΚΣΕ δεν μπορεί να φέρει εις πέρας τον ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ μας αγώνα. Ούτε μπορεί να έχει όραμα για ΕΘΝΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ δικαιοσύνη. Μόνο ο λαός, και μάλιστα τα πιο καταπιεσμένα και μορφωμένα στρώματά του, μαζί με τους πρόσφυγες που επιμένουν χωρίς συμβιβασμούς με τον κατακτητή, μπορούν να έχουν άλλες λογικές και άλλες πρακτικές για να ξεφύγουμε από τις αθλιότητες του ΚΣΕ. Αυτό είναι φυσικά ένα σχήμα λεκτικό και θεωρητικό. Ας πάψουμε, όμως, να έχουμε αυταπάτες.

Στον αγώνα μας κατά της κατοχής, για μια Κύπρο ελληνική και ελληνικά δίκαιη, για έναν ελληνικό πολιτισμό που θα μας κάνει περήφανους, όλος ο συρφετός του ξενόδουλου και ξενόφερτου ΚΣΕ είναι ΕΧΘΡΟΣ μας.

Advertisements