Χαραυγίτες Φασίστες Γκαγκεμπίτες

Η Χαραυγή είναι η μόνη κυπριακή εφημερίδα η οποία ποτέ στην ιστορία της δεν δημοσίευσε έστω και ένα άρθρο που να επικρίνει το ΑΚΕΛ ή ακόμη να έχει μια διαφορετική άποψη από αυτήν του ΑΚΕΛ. Παρά ταύτα συνεχώς κλαίει και οδύρεται για την κατάντια της δημοσιογραφίας στην Κύπρο, δίνοντας πολλές φορές μαθήματα δεοντολογίας και πολυφωνίας σε άλλες εφημερίδες και ΜΜΕ. Πρόσφατα, με αφορμή την επίσκεψη και διαμονή της Μαρίας Ιωαννίδου στο σπίτι του Πόλυ Πολυβίου στο Λονδίνο, η Χαραυγή πέρασε ανεπιστρεπτί το όριο του χυδαίου και έφτασε στην κορυφή της βρωμιάς και της ασυδοσίας. Δεν θα ασχοληθούμε με αυτά που έγραψε η Χαραυγή, άλλωστε της έδωσαν τις πρέπουσες απαντήσεις πολλοί δημοσιογράφοι και μη (δείτε το εξαιρετικό άρθρο του Άριστου Μιχαηλίδη στον Φιλελεύθερο 7/8/2012) ούτε έχει νόημα να κατακρίνουμε και εμείς την ποταπή Γκιούροβα, την οποία παρεμπιπτόντως έχουν στρατευμένη οι ινστρούχτορες του ΑΚΕΛ ακριβώς για τέτοιες περιπτώσεις, δηλαδή για να είναι η ξημαρισμένη των ξημαρισμένων που παριστάνει την αγία παρθένα ενός αμόλυντου ΑΚΕΛ. Θα πούμε μόνο πως η ασθένεια μέσα στους κόλπους του ΑΚΕΛ, ακόμη και μέσα στα πιο λαϊκά στρώματα, έχει χτυπήσει, όχι μόνο τα ζωτικά όργανα, αλλά κυρίως τον εγκέφαλο. Δεν γίνεται να έχουν διαβάσει αυτές τις χυδαιότητες τόσοι και τόσοι ακελικοί και να μη βγει έστω και ένας απ’ αυτούς και να πει: «Ε, όχι, αυτό είναι απαράδεκτο». Κι όμως όλοι οι ακελικοί έσπευσαν να δικαιολογήσουν την Γκιούροβα και να θάψουν ακόμα λίγο τη Μαρία Ιωαννίδου και την οικογένειά της. Δολοφόνησε ο Χριστόφιας τον σύζυγό της και τώρα οι υπόλοιποι ακελικοί προσπαθούν να δολοφονήσουν και την υπόλοιπη οικογένεια. Πιστεύω ότι θα τα καταφέρουν αν τους δώσουμε το δικαίωμα. Ένας είναι ο τρόπος να τους σταματήσουμε. Να καταφέρουμε να τους επιφέρουμε ένα τέτοιο πλήγμα που στις εκλογές του 2013 να εξαφανιστούν, να πέσουν κάτω από το 20%, και με αυτήν τους τη συρρίκνωση να ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και σιγά σιγά αυτό το κόμμα να πέσει στο 3,5% που του αξίζει πραγματικά. Τόσες είναι οι λέρες αυτού του λαού. Νοείται ότι κανένας πολιτικός χώρος ΔΕΝ πρέπει να τους δώσει είτε κάλυψη είτε το φιλί της ζωής. Ελπίζω να με ακούει ο Λιλλήκας, ελπίζω να με ακούν οι Ομήρου και Κάρογιαν. Καμιά σανίδα σωτηρίας για τους καταστροφείς της Κύπρου. Αφήστε τους να πνιγούν με τον πιο φρικτό τρόπο.

Advertisements