Μερικές σκέψεις για τις επετειακές συγκεντρώσεις

Δεν Ξεχνώ (ΕΝΩΣΙΣ)

11/7/2012

Η συγκέντρωση έξω από το Προεδρικό ήταν μια απ’ τα ίδια. Κόσμος αγανακτισμένος, κόσμος πικραμένος, φωνασκίες τύπου γηπέδου και ο καθένας το βιολί του. Είναι καιρός να μάθουμε πως καμιά φορά η σιωπή είναι μεγάλη δύναμη, πως είναι καλύτερα να ακούμε τον πόνο, παρά να μιλούμε για τον πόνο. Οι πολλές ομιλίες είναι αχρείαστες, ειδικά όταν όλοι επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια. Ένας καλός ομιλητής αρκεί. Να τον ακούσουμε και να προβληματιστούμε. Ένας συγγενής των θυμάτων να κάνει έναν σύντομο χαιρετισμό εκ μέρους όλων των συγγενών είναι αρκετός. Ο πολύς συναισθηματισμός δεν βοηθά σε τίποτα. Βρισκόμαστε εκεί για να συμπαρασταθούμε στους συγγενείς των θυμάτων και για να ζητήσουμε δικαιοσύνη. Δεν μπορούμε να φορτώνουμε 38 χρόνια ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ και της ηγεσίας μας, μα κι εμάς των ίδιων, πάνω στις πλάτες των συγγενών των θυμάτων. Αυτό είναι ανήθικο. Δεν πρέπει να ψάχνουμε σε αυτούς, τους σωτήρες της δικής μας ανικανότητας, για να δώσουν λύσεις στα προβλήματα που προέκυψαν από την κατοχή και από την εγκληματική πολιτική του Χριστόφια. Τα λίγα προσωπικά λόγια των συγγενών στις πρώτες εκδηλώσεις, πέρσι, ήταν αρκετά για να κρατήσουν τη φλόγα αναμμένη. Τώρα δεν τους φτάνει ο πόνος τους, εμμέσως πλην σαφώς τους ζητάμε να μπουν μπροστάρηδες στον αγώνα για τη δική μας σωτηρία.

Δυστυχώς, τα λεκτικά έκτροπα δεν εκφράζουν την αγανάκτηση και τον θυμό μας, αλλά την ανικανότητά μας να εκφράσουμε έναν πολιτικό λόγο εναντίον της πολιτικής όλων αυτών που μας εκνευρίζουν, είτε πραγματικά είτε στη σφαίρα της χουλιγκανικής φαντασίας μας. Όσες φορές και αν φωνάξουμε «ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ», δεν θα πεθάνει. Ούτε η ΠΟΥΤΑΝΑ τάδε κυρία πρόκειται να γίνει άνθρωπος με το να την αποκαλούμε έτσι. Έξω απ’ το Προεδρικό η δύναμή μας είναι ΑΛΛΟΥ. Ας ψάξουμε επιτέλους να προσδιορίσουμε αυτήν τη δύναμη και με αυτήν ας επιτεθούμε στους εχθρούς μας. Όσο μας βλέπει έτσι ο Χριστόφιας, σαν χαλιναγωγημένες και χειραγωγημένες ορδές μέσα σε γήπεδο, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Ο Χριστόφιας θα φοβηθεί μόνο όταν ακούσει τη ΣΙΩΠΗ μας, όταν καταλάβει ότι μπορούμε να φτάσουμε μέσα στο Προεδρικό όχι ως χούλιγκαν, αλλά ως αγωνιστές της ελευθερίας.

20/7/2012

Η επέτειος της τουρκικής εισβολής μάς βρήκε ξανά στους δρόμους, αυτήν τη φορά στο τέρμα της οδού ΛΗΔΡΑΣ και όχι στο ΛΗΔΡΑ ΠΑΛΑΣ ή στην Πλατεία Ελευθερίας, όπως παλιά. Ορθώς σκέφτηκαν οι αυτόνομες φοιτητικές παρατάξεις που έκαναν το κάλεσμα για την εκδήλωση διαμαρτυρίας, μιας και εκεί βρίσκεται η αιχμή της εθνικής μας αλλοτρίωσης, με τους δικούς μας να πηγαίνουν βόλτες στα κατεχόμενα και να κάνουν «κατοχικό τουρισμό», αδιαφορώντας εντελώς για τις συμβολικές και μη επιπτώσεις. Τώρα, γιατί δεν καλέστηκαν και άλλες οργανώσεις, όπως τα προσφυγικά σωματεία, οι σύνδεσμοι αγωνιστών του ’55 και του ’74 ή το γιατί δεν ήρθαν, την ευθύνη δεν φέρουν αποκλειστικά οι φοιτητές. Για πρώτη φορά μετά από 38 χρόνια η διαμαρτυρία για τη συνεχιζόμενη κατοχή ήταν σχεδόν αποκλειστικά υπόθεση της νεολαίας. Ο μεγάλος όγκος των διαμαρτυρομένων ήσαν νέοι, οι ηλικιωμένοι ήταν σχεδόν ανύπαρκτοι.

Σέβομαι την ιστορία και τη δράση των αυτόνομων ενωτικών παρατάξεων, όμως δεν μπορώ να μην κάνω μερικές παρατηρήσεις. Υπήρχε κόσμος στο τέρμα της οδού Λήδρας, ακόμη και νέοι, που, μόλις κατέφθασε η πορεία, νόμισαν πως κατά λάθος ήρθε άλλη παράταξη και όχι ο ΕΦΑΕΦΠ. Το όλο στήσιμο της πορείας, οι τριάδες μερικών από τους διαδηλωτές, τα συνθήματα και η όλη ατμόσφαιρα μύριζε κάτι μεταξύ ΕΛΑΜ και ποδοσφαιρικής αναμέτρησης χούλιγκαν. Από πότε οι Έλληνες φωνάζουν συνθήματα σε ρυθμούς αμερικανικών ασμάτων των πεζοναυτών; Από πότε οι Έλληνες ζητούν εκδίκηση και όχι απελευθέρωση; Από πότε όλα τα συνθήματα είναι στους ρυθμούς των συνθημάτων των γηπέδων και από πότε οι Έλληνες ουρλιάζουν όταν ψάλλουν τον εθνικό ύμνο; Τόσο άγρια ήσαν τα συνθήματα και οι φωνασκίες, που κάποιος ουδέτερος άνθρωπος θα νόμιζε πως πρόκειται για αιμοσταγείς φονιάδες, έτοιμους να ρίξουν τους Τούρκους, αν όχι στη θάλασσα, τουλάχιστον στον Κοντεμένο. Όμως τίποτα δεν συνέβη, ούτε καν συμβολικά δεν κλείσαμε το οδόφραγμα, ούτε καν συμβολικά δεν αποτρέψαμε τους δικούς μας και τους τουρίστες να περάσουν στην κατεχόμενη γη μας. Ούτε μία μύτη δεν έσπασε. Δυστυχώς ο ΕΦΑΕΦΠ κάπου έχει ξεφύγει. Οι φοιτητές έκαναν ξανά το ετήσιο καθήκον τους και τώρα αρχίζει η σοβαρή δουλειά, για το ψάρεμα των πρωτοετών φοιτητών του Σεπτέμβρη.

Advertisements