Για μια εθνική πολιτική

Εθνικωλογικόν Εκδοτικόν Σημείωμα Ιουλίου

Ιούλιος 2012. Η Ελλάδα διασύρεται συνεχώς και σαν μολυσμένη γάτα προσπαθεί ν’ αποφύγει το μοιραίο, ενώ η Κύπρος, αυτή που μας απέμεινε, ψάχνει απεγνωσμένα και άλλους μηχανισμούς στήριξης, μπας και μ’ αυτόν τον τρόπο καταφέρει επιτέλους να ξεπουλήσει και το υπόλοιπο ελεύθερο τμήμα της στους Τούρκους και στους Ευρωπαίους εταίρους μας.

Ιούλιος 2012. Ο κυπριακός λάλλαρος, άλλως καύσωνας, βαράει τα κεφάλια μας αλύπητα. Το τι λέγεται για την άρση του οικονομικού αδιεξόδου μπορεί να τρελάνει τον καθένα μας. Ζούμε σαν μαστουρωμένες τζιίκλες που πέφτουν απ’ τα δέντρα σαν οι θερμοκρασίες του χειμώνα πέσουν κάτω απ’ το μηδέν. Ζούμε και συμπεριφερόμαστε σαν ένας λαός καθυστερημένων και ηλίθιων ανθρώπων.

Ιούλιος 2012. Όλα στην πατρίδα μας μάταια, τα πάντα ματαιότης. Μόνο ίσως οι γέροι κατανοούν ότι ο Χάρος παραμονεύει στις δικές μας γειτονιές. Παρά ταύτα υπάρχει ΕΛΠΙΣ, στην Ελλάδα ζούμε, που έλεγε κάποτε κι ο Σαββόπουλος. Φυσικά η ελπίδα μας δεν είναι στα στελέχη της

κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης ούτε στον παλιό και νέο πολιτικό κόσμο. Η ελπίδα μας βρίσκεται σ’ αυτές τις μειονότητες του λαού μας που ακόμα επιμένουν να ζουν και να πεθαίνουν ως αυτό που είναι, δηλαδή Έλληνες· όχι Ελληναράδες ούτε Ελληνίζοντες ούτε Ελληνέζοι ούτε Ελληνιστάνοι, αλλά Έλληνες. Τέτοιες εθνικές μειονότητες και μονάδες είναι πολλές. Φτάνει ν’ αρχίσουν τη διαδικασία ενοποίησής τους και άλλος αέρας θα φυσήξει στα κρατίδια του Ελληνισμού. Δεν μιλώ με όρους εθνικιστικούς, άλλωστε για ποιον εθνικισμό μπορούμε να μιλάμε όταν ακόμη και οι Σκοπιανοί πια μας απειλούν και μας κοροϊδεύουν; Μιλώ για εθνικές μειονότητες που αγωνιούν, όχι για εθνικιστικά μεγαλεία, αλλά για το δικαίωμα του λαού μας να ζήσει ελεύθερος, ανεξάρτητος και με τον δικό του τρόπο, το δικό του πρόσωπο, τα δικά του πολιτιστικά στοιχεία στις πατρογονικές μας εστίες, όπως τις διαμορφώσαμε εμείς εδώ και χιλιάδες χρόνια και που τώρα μας τις λεηλατούν ξένοι και ελληνόφωνοι ευρωλάγνοι καραγκιόζηδες.

Είναι πια εθνική ανάγκη η ύπαρξη μιας ΕΘΝΙΚΗΣ ΒΟΥΛΗΣ των Ελλήνων, όχι των κομμάτων, αλλά των ίδιων των πολιτών μας. Μια βουλή εντελώς διαφορετική απ’ την υπάρχουσα βουλή. Μια βουλή όπου οι βουλευτές δεν θα αντιπροσωπεύουν τα κόμματά τους αλλά τα συμφέροντα του ΕΘΝΟΥΣ και του ΛΑΟΥ μας. Μια βουλή που θα σκέφτεται και θα βρίσκει τρόπους να λύνει προβλήματα και να δίνει προοπτικές διαφορετικές στην κοινωνία μας. Αυτή η βουλή πρέπει πρώτα να αντιπροσωπεύει όλους τους Έλληνες, και αυτούς που ζουν στην Ελλάδα και αυτούς του εξωτερικού, όπως και αυτούς από τις χαμένες πατρίδες. Πρέπει να μαζέψει τα πιο καλά μας μυαλά και να τα βάλει στην υπηρεσία της σωτηρίας του ΕΘΝΟΥΣ. Σε αυτόν τον αρχικό ρολό τεράστια πρέπει να είναι η συνεισφορά της ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ και του Στρατού, των μόνων θεσμών που είναι και οργανωμένοι και διατηρούν εθνικές ευαισθησίες και αντιστάσεις. Είναι καιρός πια η βουλή των Ελλήνων, που οραματίζεται μιαν άλλην Ελλάδα, μαζί με την Εκκλησία, τον Στρατό και τα πανεπιστήμιά μας, να προχωρήσουν πρώτα σε έναν διάλογο, μετά στη σκέψη και τέλος σε προτάσεις για την άρση του αδιεξόδου, χωρίς να δίνουν την προσοχή τους μόνο στο όραμά μας αλλά και στις ανάγκες του λαού ΤΩΡΑ.

Η Εκκλησία και ο Στρατός μπορούν από τώρα ν’ αρχίσουν την αυτόνομη δράση τους. Ας ξαναλειτουργήσουν με βάση τα σημερινά δεδομένα οι ΕΝΟΡΙΕΣ. Τα συσσίτια, τα κοινωνικά παντοπωλεία, οι παιδικοί και βρεφοκομικοί σταθμοί, όπως και τα κέντρα ηλικιωμένων, ας περάσουν στα προαύλια των εκκλησιών μας ή σε σπίτια που να γειτνιάζουν με τις εκκλησίες μας, όπου εκεί, εντελώς δωρεάν ή με εθελοντική συνεισφορά του καθενός, γονείς και παιδιά να μπορούν ν’ αφήνουν τα μωρά, τα παιδιά τους και τους ηλικιωμένους σε ασφαλείς τόπους, ώσπου να τελειώσουν οι εργαζόμενοι τις δουλειές τους. Ο Στρατός ας αρχίσει τη νέα βιομηχανική επανάσταση στον τόπο μας. Είμαστε σίγουροι πως με μια συνετή αναδιοργάνωση ο Στρατός και πιο αξιόμαχος θα ήταν και πιο ενεργός στην οικονομία θα μπορούσε να αποβεί. Δεν γίνεται να μην παράγει ο Στρατός τα απαραίτητα που χρειάζεται το ελληνικό νοικοκυριό, ούτε είναι δυνατόν να μιλάμε για έναν αξιόμαχο Στρατό που δεν κάνει επενδύσεις στην πολεμική βιομηχανία.

Τώρα δίνεται και η ευκαιρία ώστε τα πανεπιστήμιά μας να πάψουν να παράγουν άνεργους επιστήμονες και εξειδικευμένους συνδικαλιστές. Τώρα πρέπει να μπουν στην υπηρεσία του έθνους σαν να βρισκόμαστε σε πόλεμο. Πρέπει να σκεφτούν τρόπους και προγράμματα ώστε να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την αστυφιλία, να επιστρέψουν οι «Αθηναίοι» στα χωριά τους, να υπάρχουν δουλειές και παλαιού και νέου τύπου στα νησιά και στα βουνά μας, να επιστρέψουν οι μετανάστες μας στους τόπους καταγωγής τους και να αξιοποιηθούν σωστά αυτοί οι επιστρέφοντες Έλληνες, να αξιοποιηθούν νέες μορφές ενέργειας και επιτέλους ν’ ανθίσει ξανά η ερειπωμένη ύπαιθρός μας. Πρέπει επίσης τα πανεπιστήμια να μελετήσουν το ζήτημα της υπογεννητικότητας και να πάρουν μέτρα ώστε να σταματήσει αυτή η αυτοχειρία μας. Η κρατική και η εκκλησιαστική γη πρέπει να εκμισθωθεί για ασήμαντο ποσό χρημάτων, ώστε να προσεγγίσουν νέους ανθρώπους, έτσι ώστε να επιστρέψουν στα νησιά και στην ύπαιθρο, κάνοντας παιδιά που θα μπορούν και να τα ταΐζουν και να τα σπουδάζουν και να είναι χρήσιμοι πολίτες των κοινοτήτων τους.

Το όραμα υπάρχει σε πολλά μυαλά. Τώρα είναι η ώρα ώστε όλοι μαζί ελεύθεροι πολίτες, Εκκλησία, Στρατός και πανεπιστημιακοί να υπερβούμε εαυτόν και να απελευθερώσουμε τον τόπο μας απ’ όλα τα κακά αγκάθια. Έφτασε η ώρα ν’ αποκτήσουμε τον δικό μας λόγο και να επιστρέψουμε στην πατρώα ΓΗ, να ξαναφτιάξουμε την Ελλάδα των χορών, των τραγουδιών, της πίστης, της ιδιαιτερότητας του κοινωνικού βίου, την Ελλάδα που ξέρει ν’ αγαπά τα παιδιά της και τον κόσμο όλο.

B.Φ.

Advertisements