Φεύγω κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια

Μέρος Α’

Με την υγειά μας. Επιτέλους μπήκαμε κι εμείς καλά στην Ευρώπη. Με τον μηχανισμό στήριξης ως το πρώτο στάδιο, από τώρα και στο εξής θα βαδίζουμε σε ρυθμούς ελληνικούς και ας κρατήσουν οι χοροί! Η Ελλάδα και η Κύπρος επιτέλους θα είναι αδέλφια δίδυμα, για να μην πούμε το τετριμμένο μητέρα με κόρη. Να, λοιπόν, και μία ΕΝΩΣΗ την οποία πέτυχε μόνο ένας μεγάλος της εχθρός, ο Δημήτρης Χριστόφιας. Τα κουδούνια χτυπάνε, όχι για να μας ξυπνήσουν απ’ τον λήθαργο, αλλά από χαρές και χαζοχαρούμενα σκέρτσα. Το ΡΙΚ σχεδόν πανηγύριζε για τον μηχανισμό στήριξης και σχεδόν όλοι οι αναλυτές μάς ενημέρωσαν ότι όλα αυτά είναι για το καλό μας, πως από τώρα και στο εξής οι καλοί μας φίλοι Ευρωπαίοι θα μας βάλουν σε μια τάξη τόσο αποτελεσματική που θα τρώμε με χρυσά κουταλάκια.

Κανείς φυσικά δεν βγήκε να πει πως με τον μηχανισμό στήριξης απεμπολούμε εθνική κυριαρχία, και πως κάποια τρόικα Ευρωπαίων θα καθορίζει την τύχη μας, όχι μόνο στα οικονομικά, αλλά και στο ίδιο το Κυπριακό. Ο Χριστόφιας συγκάλεσε το εθνικό συμβούλιο για την σχετική ενημέρωση, όμως, ως είθισται, αμολούσε ασάφειες, διφορούμενες απόψεις και αλλοπρόσαλλες εξηγήσεις. Ενώ κάλεσε το συμβούλιο με θέμα τον μηχανισμό στήριξης, είπε και το αμίμητο ότι μπορεί κιόλας να μην προσφύγει σε αυτόν τον μηχανισμό. Τουτέστιν ο Πρόεδρος έχει το ακαταλόγιστο και μπορεί να λέει ό,τι θέλει και να τους εμπαίζει όλους χωρίς κανένας να τον πιάνει απ τ’ αυτί. Τον τελευταίο μισό αιώνα η Κύπρος με μια συντηρητική μα νοικοκυρεμένη λογική κατάφερε, πότε με εργατικότητα, πότε με θαύματα και πότε με έξυπνες απατεωνιές, να έχει ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο και μία σταθερή οικονομική υποδομή. Ακόμη και οι σκύλοι μας και οι γάτοι μας, όπως μου είπε τις προάλλες ένας ακελικός ταξιτζής, για να κατακρίνει την πολιτική Χριστόφια, ήσαν αριστοκράτες.

Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Το ΑΚΕΛ και ο Χριστόφιας, ως οδοστρωτήρες, έχουν κατεδαφίσει, όχι μόνο την οικονομία, αλλά και τις κοινωνικές δομές που έχτισαν αυτήν την –έως τώρα– εύρωστη οικονομία. Το σημερινό χάλι δεν το δημιούργησε καμιά κακή ακροαριστερά ούτε κάποια νεοφιλελεύθερη δεξιά ούτε το κέντρο ούτε το κυπριακό ΠΑΣΟΚ, μα η αριστερά των πτωχών και της προόδου, αυτός ο κυπριακός ΣΥΡΙΖΑ που τόσο αγαπήθηκε από τους αδελφούς Ελλαδίτες. Γράφω ΣΥΡΙΖΑ, όχι για να προκαλέσω τα αριστερά συναισθήματα των αδελφών Ελλαδιτών, αλλά για να προειδοποιήσω πως όταν ο ΣΥΡΙΖΑ φτάνει το σχεδόν 30% δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ΑΚΕΛ που είναι έτοιμο όχι μόνο να καταπατήσει τα δικαιώματα των εργαζομένων και γενικώς του λαού, αλλά να παραδώσει την πατρίδα στους έμπορους των εθνών.

Ο Χριστόφιας θα φύγει. Δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναβγεί Πρόεδρος, εκτός εάν γίνει κάποιο θαύμα και οι Τούρκοι παραδώσουν την Αμμόχωστο σε μας, με αντάλλαγμα να ανοίξουμε τα κεφάλαια που θέλουν για την Ευρώπη, να μοιράσουμε τα θαλάσσια οικόπεδά μας και να αναγνωρίσουμε πρώτα εμείς το κρατίδιό τους και να συμφωνήσουμε κι εμείς πως το Καστελλόριζο δεν έχει ΑΟΖ – όλα αυτά που μετά χαράς θα δεχόταν ο Καταστρόφιας των λαϊκών προοδευτικών δυνάμεων. Φεύγοντας, όμως, αφήνει πίσω του καμένη γη. Ήδη αρκετοί στον ΔΗΣΥ σκέφτονται σοβαρά να μην προωθήσουν μία ξεκάθαρη υποψηφιότητα συναγερμική, όπως είναι ο Νίκος Αναστασιάδης, αλλά μία υποψηφιότητα συνευθύνης, για να αναλάβει την καμένη γη. Είναι για να λυπάται κανείς τον επόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ευτυχώς, όμως, που εδώ στο ημικατεχόμενο νησί λειτουργούν ακόμη κάποια αντανακλαστικά επιβίωσης. Τα σενάρια μπορούν ν’ ανατραπούν, φτάνει να είμαστε έτοιμοι για αγώνες και θυσίες. Σ’ αυτούς τους τελευταίους 8 μήνες του Χριστόφια πρέπει επιτέλους να ξαναμιλήσει ο λαός. Να δείξει τα δόντια του και να μην τον αφήσει ήσυχο ούτε δευτερόλεπτο, για να καταλάβουν όλοι πως το ζήτημα της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ και της ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ μας μόνο ο λαός μπορεί να το υπερασπιστεί. Είδαμε τη δεξιά, είδαμε και το κέντρο, τώρα ζούμε τις αθλιότητες της αριστεράς. Όσοι Κύπριοι και Ελλαδίτες δεν έχουν καταλάβει πως και οι τρεις παρατάξεις βλάπτουν εξίσου τον τόπο, ζουν κάπου αλλού.

Β.Φ.

Advertisements