Ας μιλήσει επιτέλους κι ο Ελληνικός λαός

Εθνικωλογικόν Εκδοτικόν Σημείωμα
Του νέου φύλλου της εφ. ΕΝΩΣΙΣ

Ποτέ στη ζωή μου δεν παρακολούθησα έναν τόσο δραματικό προεκλογικό αγώνα. Με την ψυχή στο στόμα και το λουρί στο κόκαλο ανέμενα ένα αποτέλεσμα, όποιο και να ήταν, χωρίς να ξέρω πότε και πώς να χαρώ ή να κλάψω. Για πρώτη φορά ούτε που μέτρησε η συνήθης ασφαλιστική δικλείδα «ΤΟ ΜΗ ΧΕΙΡΟΝ ΒΕΛΤΙΣΤΟΝ». Είτε ανέβαινε ένα κόμμα είτε έχανε τα ποσοστά του, η θλίψη και η αγωνία και η οργή και η κατάθλιψη ήσαν παρούσες. Τελικά τις εκλογές τις κέρδισε η ευρωπαϊκή δεξιά, η ευρωπαϊκή αριστερά και η ευρωπαϊκή άκρα αριστερά και άκρα δεξιά. Ζήτω η Ευρώπη!

Είναι χαρακτηριστικό πως και στους δύο πόλους του Ελληνισμού, σε Κύπρο και Ελλάδα, έχουμε το ίδιο σκηνικό. Μπρος γκρεμός και πίσω ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, μπρος γκρεμός και πίσω ο ΔΗΣΥ στην Κύπρο. Όλες αυτές οι δυνάμεις, δηλαδή ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ στην Ελλάδα και ΑΚΕΛ στην Κύπρο, μαζί με την αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ και του ΔΗΣΥ αντιστοίχως, συν τα άλλα πιο μικρά κόμματα όλων των αποχρώσεων, έχουν ένα μεγάλο κοινό χαρακτηριστικό: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, όσες σημαίες και αν ανεμίζουν, όσες κοτσάνες εθνικές και αν αμολούν, όσα πατριωτικά ιδεολογήματα και αν χρησιμοποιούν. Από το ΚΚΕ, τους Οικολόγους και τους αριστεριστές μέχρι τη Χρυσή Αυγή και από το ΑΚΕΛ μέχρι το ΕΛΑΜ ο λόγος που εκφέρεται είναι ένας λόγος που καμία σχέση δεν έχει με τα βιώματα και τις παραδόσεις του ελληνικού λαού. Είναι ένας λόγος-αντιγραφή της δυτικής σκέψης, είτε στην καπιταλιστική είτε στην κομμουνιστική της εκδοχή. Δεν είναι τυχαίο που ακόμη και τα λεγόμενα εθνικιστικά κόμματα της Κύπρου και της Ελλάδας είναι κακέκτυπα αντίγραφα των ευρωπαϊκών εθνικιστικών παραδόσεων. Παραδόσεις στις οποίες κατεξοχήν ο ελληνικός λαός το έφερε η μοίρα ν’ αντισταθεί με τα γνωστά αποτελέσματα. Η αντιπαράθεση των ευρωπαϊκών επιλογών με την ουσία του Ελληνισμού δεν είναι ένα καινούργιο φαινόμενο. Πάει πίσω, από τον καιρό της πρώτης αποικιοκρατικής διείσδυσης στον ελληνικό χώρο στις πρώτες σταυροφορίες και συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας. Μόνο που σήμερα το κακό είναι γενικευμένο, στον βαθμό που σε Κύπρο και Ελλάδα να μην υπάρχει ούτε μία συγκροτημένη πολιτική δύναμη που να εκφράζει τον άλλον Ελληνισμό, αυτόν που δεν κοιτάει ούτε προς ανατολάς ούτε προς δυσμάς, αλλά μόνο προς την καρδιά και την ψυχή του έθνους μας.

Ο ανθελληνισμός του κυρίαρχου πολιτικού κόσμου σε Κύπρο και Ελλάδα είναι δεδομένος. Ακούσατε κανένα κόμμα να μιλά για εθνικά ζητήματα, εθνική κυριαρχία και εθνικό βίο όλα αυτά τα τελευταία χρόνια; Ακούσατε τη λέξη Κύπρος, Μικρά Ασία, Τένεδος και Ίμβρος, Βόρεια Ήπειρος και Μακεδονία στα βάρβαρα πάνελ των τηλεοράσεων; Είδατε κανέναν βουλευτή να βάζει τον σταυρό του με την όρεξή του; Είδατε κανέναν να φιλά το χέρι του Αρχιεπισκόπου; Ακούσατε κανέναν να διαμαρτύρεται για τη σταδιακή μετατροπή της Θράκης σε πυριτιδαποθήκη από τους τουρκαλάδες του εκεί προξενείου; Ακούσατε κανέναν να εκπέμπει ΣΟΣ για τη σταδιακή τουρκοποίηση του Καστελλόριζου; Μίλησε κανένας για την αναγκαιότητα να αδειάσει η Αθήνα και να επιστρέψει ο κόσμος στα νησιά και στα βουνά του, για να ζήσει με αξιοπρέπεια και ηρεμία; Μίλησε κανένας για κανένα άλλο όραμα γι’ αυτό το έθνος, για ένα όραμα όπου εμείς θα διαφεντεύουμε τον τόπο μας με τη δική μας γλώσσα, με τα δικά μας τραγούδια, με τα δικά μας έθιμα, με τη δική μας πίστη και με τα δικά μας διαχρονικά ελληνικά ιδεώδη της ελευθερίας, του μέτρου, της αγάπης και της δικαιοσύνης;

Δυστυχώς η Ελλάς και η Κύπρος ΠΤΩΧΕΥΣΑΝ, όχι τώρα, αλλά εδώ και πολύ καιρό. Αποτέλεσμα αυτής της ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ είναι και όλα αυτά τα κόμματα που διεκδικούν την ψήφο μας. Είναι καιρός να πάρουμε πίσω αυτά που μας ανήκουν, και η Ελλάδα, η Κύπρος, ο πολιτισμός μας και η πίστη μας ΜΑΣ ανήκουν. Ανήκουν στον λαό μας και στους αγώνες που έχει δώσει εδώ και αιώνες. Έφτασε ο καιρός για μια δική μας πια θεώρηση των πραγμάτων, μια θεώρηση ελληνική, που να βασίζεται στις ανάγκες του έθνους και του λαού μας, που να βασίζεται όχι στις φασιστικές ιδεολογίες των Ευρωπαίων, στην εθνικιστική ή την κομμουνιστική τους εκδοχή, αλλά στις οικουμενικές και ανθρωπιστικές αξίες του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Τώρα είναι επιτακτική η ανάγκη ενός ενιαίου σε Ελλάδα και Κύπρο εθνικοαπελευθερωτικού μετώπου που θα κηρύξει ξανά την επανάσταση, ώσπου ο Ελληνισμός ξανά ελεύθερος να καθορίζει τη μοίρα του και να διαφεντεύει τον πλούτο του για το καλό του λαού μας και όχι κάποιων τραπεζών στην Ευρώπη και στην Αμερική. Ένα κίνημα που δεν θα χλευάζει τη Χρυσή Αυγή επειδή παρότρυνε τα μέλη της να τρέξουν και να βοηθήσουν στην κατάσβεση των πυρκαγιών, αλλά που θα το θεωρεί αυτονόητο ότι όλοι πρέπει να τρέξουμε να βοηθήσουμε για να σωθεί ο τόπος μας. Ένα κίνημα που δεν θα σνομπάρει τις προτάσεις της αριστεράς για ομάδες συμπαράστασης και αλληλεγγύης στις φτωχογειτονιές, αλλά θα το θεωρεί αυτονόητο ότι όλοι πρέπει να συμμετάσχουμε, για να μην πεινάσει ούτε ένας συμπατριώτης μας. Ένα κίνημα εθνικοαπελευθερωτικό, που δεν θα έχει ως στόχο να κατατροπώσει τα αντίπαλα κόμματα, αλλά να μορφώσει και να διαμορφώσει έναν λαό ικανό ν’ αγωνίζεται να προκόψει και ν’ αλλάζει τη ζωή του όπως αυτός θέλει και όχι όπως το θέλουν οι πολυεθνικές.

Αυτό είναι το στοίχημα σήμερα: να επανακτήσουμε τον χαμένο ελληνικό εαυτό μας. Να κλείσουμε την πόρτα στον εκσυγχρονισμό μας, στον εξευρωπαϊσμό μας και στο υψηλό βιοτικό μας επίπεδο. Βλέπετε, αυτά πέφτουν μέσα σε μια ώρα. Έτσι κι αλλιώς είδαμε πού μας οδήγησαν όλα αυτά τα χρόνια. Σε μια Ελλάδα και Κύπρο που δεν την αναγνωρίζουμε πια. Σ’ έναν Ελληνισμό που αργοπεθαίνει, ενώ στα πρωινάδικα πουτανίτσες και γκέι χαζοχαρούμενοι αποκοιμίζουν τον κόσμο σαν να μην τρέχει τίποτα, στις ειδήσεις παραπλανάται ο κόσμος με τον πιο χυδαίο τρόπο και στα πάνελ τα κομματικά κοκόρια τσακώνονται σαν πληγωμένοι εραστές, κακοποιώντας τη γλώσσα μας και υποτιμώντας τη νοημοσύνη μας. Σ’ έναν Ελληνισμό που του πιάνουν τον κώλο ΟΛΟΙ και δεν ξέρει πώς ν’ αντιδράσει, σ’ έναν Ελληνισμό που σε λίγα χρόνια θα έχει περάσει στο λατινικό αλφάβητο, που θα ντρέπεται για το Ορθόδοξο παρελθόν του, σ’ έναν Ελληνισμό υπό τριπλή κατοχή, μουσουλμανική, ευρωπαϊκή και σλαβική.

Ας αντλήσουμε τις δυνάμεις μας απ’ τους δύο μας ποταμούς, την αρχαιότητα και την Ορθοδοξία, και ας προχωρήσουμε ώστε στις επόμενες εκλογές να είμαστε παρόντες με τη δική μας ελληνική πρόταση… τζι ας γινεί το γαίμαν μας αυλάτζιιν.

Advertisements