Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν;

Εθνικωλογικόν Εκδοτικόν Σημείωμα

Κυκλοφορεί η «ΕΝΩΣΙΣ» Απριλίου

Θεωρώ τη στάση του Νίκου Αναστασιάδη και του Γιώργου Λιλλήκα έντιμες. Έβαλαν υποψηφιότητα για την Προεδρία, σεβόμενοι και τον εαυτό τους και τον κόσμο που εν δυνάμει θα τους ψηφίσει ή θα προβληματιστεί να τους ψηφίσει. Ο Αναστασιάδης στην προκειμένη περίπτωση δεν μας ενδιαφέρει, διότι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι, ως «ομόσταβλος» του Χριστόφια, μόνο δεινά μπορεί να επιφέρει η εκλογή του.

Ο Γιώργος Λιλλήκας μάς ενδιαφέρει διότι, όχι μόνο κατεβαίνει ως ανεξάρτητος, χωρίς δικό του κόμμα, αλλά επειδή έχει δώσει ήδη ένα σοβαρότατο στίγμα στην υποψηφιότητά του, που είναι όχι μόνο ΙΣΤΟΡΙΚΟ, αλλά κομίζει κιόλας έναν αέρα ριζικής αλλαγής στα πολιτικά δρώμενα του νησιού. Μιλάμε φυσικά για την τοποθέτησή του εναντίον της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Αυτό αποτελεί ένα πολύ ελπιδοφόρο μήνυμα. Είναι όμως αρκετό για να μιλάμε για προοπτικές μιας άλλης, απελευθερωτικής πνοής στα λιμνάζοντα νερά της ηττοπάθειας και του ραγιαδισμού που μαστίζει τα πολιτικά κόμματα και τον ίδιο τον λαό μας; Προφανώς όχι, γι’ αυτό άλλωστε περιμένουμε από τον Λιλλήκα να φανεί τολμηρός και ριζοσπαστικός και σε πολλά άλλα ζητήματα που έχουν φέρει την Κύπρο στα πρόθυρα του γκρεμού, όπως είναι το μεταναστευτικό, η άλωση της εθνικής παιδείας, η εισβολή του εθνομηδενισμού και της παγκοσμιοποίησης στα ζητήματα του πολιτισμού μας, η επίθεση κατά της ελληνικής μας ταυτότητας, η ύπουλη και εθνοκτόνα πολιτική κατά της Εκκλησιάς μας και της Ορθοδοξίας, ο χλευασμός της άμυνας και η σταδιακή διάλυση και απαξίωσή της, η οικονομία και η ευρωστία της για να μπορέσουμε να παραμείνουμε σ’ αυτό το νησί και να παλέψουμε για την εθνική και κοινωνική μας απελευθέρωση. Αν ο Γιώργος Λιλλήκας ΔΕΝ κατανοήσει ότι ο κόσμος έχει μπουχτίσει με τις γενικότητες και τις εξυπνάδες που ακούει όσον αφορά αυτά τα ζητήματα, κακό του κεφαλιού του. Ο κόσμος έχει ανάγκη πια από ριζοσπαστικές ιδέες και ριζοσπαστικές λύσεις στα προβλήματά του. Δεν θέλει άλλους μεσοβέζικους χειρισμούς. Μόνο με ένα πρόγραμμα δυναμικό θα μπορέσει να πείσει τις μάζες ότι πράγματι στέκεται φρουρός των εθνικών ζητημάτων και δεν είναι άλλος ένας πατριδοκάπηλος, όπως οι υπόλοιποι πολιτικάντηδες. Μόνο με καινούργιες ιδέες θα δώσει ελπίδα και κουράγιο στον κόσμο για να μπορέσει να ταυτιστεί μαζί του και να παλέψει για ένα καλύτερο αύριο, έστω κι αν δεν καταφέρει να περάσει στον δεύτερο γύρο. Η ουσία θα είναι εξίσου σημαντική και μετεκλογικά, όταν πια το καινούργιο θα έχει να αντιπαλέψει με το μονοπώλιο του παλιού και δοκιμασμένου αισχρού κατεστημένου. Ο Γιώργος Λιλλήκας πρέπει να σκεφτεί σοβαρά όλα αυτά τα ζητήματα, όχι για να ικανοποιήσει και να δικαιώσει εμάς που χρόνια φωνάζουμε για νέες πολιτικές, αλλά για να μην τον φάνε λάχανο τα όρνεα του παλιού κόσμου. Αν βγει μπροστάρης σε όλα τα εθνικά ζητήματα, και μόνο το 20% του λαού να κερδίσει, θα έχει ως παρακαταθήκη 20% του λαού στρατεύσιμους αντάρτες. Και αυτό το ποσοστό είναι υπεραρκετό για να έρθουν καλύτερες μέρες σ’ αυτόν τον τόπο. Ακόμη και στην οικονομία, εάν τολμήσει και εξαγγείλει μία πολιτική για την ανόρθωσή της, όχι για να γίνουμε Σιγκαπούρη ή Εμιράτα, αλλά για να παραμείνουμε Έλληνες σ’ αυτόν τον τόπο και να κρατήσουμε τον τόπο μας όπως μας τον παρέδωσαν οι πρόγονοί μας και να θέσουμε τους πόρους μας για την απελευθέρωση της γης μας και από τους Τούρκους και από τους ελληνόφωνους που λεηλατούν τον πλούτο και το περιβάλλον μας εις βάρος του συνόλου του λαού, τότε ο λαός θα το εκτιμήσει και θα τινάξει στο αέρα τις λογικές της διάσωσης της οικονομίας μας μέσα από τα υπάρχοντα συστήματα.

Δεν ζητάμε μεταρρυθμίσεις, ζητάμε λόγια καθαρά και θέσεις εθνικές. Θα φύγουν ή δεν θα φύγουν οι υπάρχοντες παράνομοι μετανάστες; Θα εκδιώκονται όσοι νόμιμοι δεν τηρούν τους νόμους και τις παραδόσεις αυτού του λαού; Όσοι είναι νόμιμοι, θα έχουν όλα τους τα δικαιώματα εξασφαλισμένα; Θα κλείσουν τα οδοφράγματα και θα πάψουμε να χρηματοδοτούμε τους Τουρκοκυπρίους χωρίς κανένα όρο μάλιστα; Θα ενισχυθεί επιτέλους η Άμυνα και θα επαναλειτουργήσει στις σημερινές ανάγκες το ΕΝΙΑΙΟ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΔΟΓΜΑ; Θα αρχίσει επιτέλους ένας σκληρός αγώνας για να φύγουν οι βάσεις από την Κύπρο και να επιστρέψουν τα εδάφη των βάσεων στην Κυπριακή Δημοκρατία; Θα σταματήσουν όλες αυτές οι ελληνοτουρκικές επαναπροσεγγίσεις, ειδικά εκείνες που χρηματοδοτούνται από τους φορολογούμενους πολίτες; Θα δοθεί τέρμα στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που δεν έχει άλλο σκοπό από τον αφελληνισμό και της παιδείας και του φρονήματος του λαού; Θα δημιουργηθεί ΕΠΙΤΕ­ΛΟΥΣ ένα διακρατικό υπουργείο ΕΛΛΑΔΑΣ-ΚΥΠΡΟΥ που θα έχει στόχο τη βελτίωση των σχέσεών μας αλλά και τις αναγκαίες κοινές μας πολιτικές και στην άμυνα και στην οικονομία και στον πολιτισμό; Θα ειπωθεί επιτέλους ότι μπορεί να είμαστε ένα κοσμικό κράτος, αυτό όμως δεν αναιρεί, ούτε κατά ένα ιώτα, ότι αυτός ο τόπος είναι ελληνικός και Ορθόδοξος και, ως εκ τούτου, η Εκκλησία μας πρέπει να προστατεύεται ως κόρη οφθαλμού; Θα ειπωθεί επιτέλους ότι οι Τούρκοι δεν είναι αδελφοί μας και, ως εκ τούτου, δεν μπορούν και να κατέχουν τα σπίτια μας και να θέλουν να τους περιθάλπουμε κιόλας; Θα ειπωθεί στους Τούρκους ότι εάν πράγματι θέλουν να μείνουν στην Κύπρο θα πρέπει να επιστρέψουν στα σπίτια τους και στα χωριά τους ως ελεύθεροι και ισότιμοι πολίτες με όλα τα δικαιώματα που έχουμε εμείς και όλες τις υποχρεώσεις που έχουμε εμείς, αλλιώς θα πρέπει να φύγουν και να πάνε στα βάθη της Ασίας ή οπουδήποτε αλλού θέλουν; Θα ειπωθεί επιτέλους ότι εμείς δεν πρόκειται ποτέ να υπογράψουμε συνθηκολόγηση για το 1974 ούτε θα τους δώσουμε ποτέ ομόσπονδο κράτος ή κρατίδιο με την υπογραφή μας;

Ας δούμε τώρα και το τρίτο στρατόπεδο…

Τι περιμένουν, λοιπόν, οι βάρβαροι και δεν συντάσσονται με τον Γιώργο Λιλλήκα ή, έστω, γιατί δεν ανακοινώνουν τη δική τους επιλογή για την Προεδρία; Η απάντηση βρίσκεται στα αδιέξοδα και στην αποσύνθεση του παλιού κόσμου. Η ΕΔΕΚ, το ΔΗΚΟ, το ΑΚΕΛ και το ΕΥΡΩΚΟ ζουν κυριολεκτικά μέσα στον βόθρο στον οποίο οι ίδιοι οδήγησαν τα κόμματά τους και κατ’ επέκταση τον κυπριακό Ελληνισμό.

Το ΑΚΕΛ γνωρίζει πολύ καλά ότι εάν βάλει τον Χριστόφια αντιμέτωπο ακόμη και με τον Ούτοπο ΘΑ ΧΑΣΕΙ. Το ΑΚΕΛ, εάν αναμετρηθεί μόνο του, θα δείξει τη γύμνια του, την ασχήμια του και την αποσύνθεσή του.  Aυτό το γνωρίζουν όλοι στο κόμμα πολύ καλά. Γνωρίζουν ότι με το ζόρι θα ξεπεράσουν το 25%. Με 25% όμως δεν κυβερνάς ούτε συγκυβερνάς, οπότε η μόνη άλλη επιλογή του ΑΚΕΛ είναι να κάνει μια μικρή υποχώρηση και να κατέβει στις εκλογές μαζί με όλους τους υπόλοιπους, αφ’ ενός για να μη φανούν τα ποσοστά του και αφ’ ετέρου για να μείνει κοντά στην εξουσία εάν κερδίσει, διότι, ως γνωστόν, ΔΕΝ γίνεται τη μια ημέρα να είσαι μέσα στο Προεδρικό και στην ασυδοσία και την άλλη μες στες στράτες σαν τον ξηπετσισμένο κουρκουτά, για να χρησιμοποιήσω μια αγαπημένη φράση του Προέδρου. ΔΕΝ γίνεται τη μια ημέρα να μοιράζεις τις μίζες και την άλλη να ζητιανεύεις για ψίχουλα.

Το ΔΗΚΟ, ως η πουτάνα του κεντρώου κοιλιακού χώρου, δεν θέλει να μείνει μακριά από τα όργια. Ο Κάρογιαν παίζει την τύχη του κορώνα γράμματα σ’ αυτήν την αναμέτρηση. Γνωρίζει πολύ καλά πως αν πάει με τον ΔΗΣΥ θα φανεί εντελώς αναξιόπιστος, όχι διότι τον νοιάζει κιόλας, αλλά γιατί δεν θα μπορεί να πείσει παρά ελάχιστους από τον πρώτο γύρο. Οπότε, βρίσκοντας κοινό έδαφος με το ΑΚΕΛ και μερικούς άλλους, θα μπορεί ελεύθερα να διαπραγματευτεί πολύ καλύτερα στον δεύτερο γύρο, ακόμη και αν ο υποψήφιός τους χάσει. Αναγκάζοντας το ΑΚΕΛ να συμπράξει με τους παλιούς του συμμάχους, θα πιστωθεί κιόλας τη μετακίνηση προς πιο εθνικές θέσεις που θα αναγκαστεί να πάρει το ΑΚΕΛ για να είναι εφικτή η συμμαχία με ΕΔΕΚ, ΔΗΚΟ και ΕΥΡΩΚΟ. Οπότε σήμερα ο μεγάλος προαγωγός του παλιού κόσμου είναι ο Κάρογιαν και το ΔΗΚΟ του οποίου ηγείται.

Η ΕΔΕΚ παραμένει σταθερή στη ΣΤΑΣΗ της. Είναι το μόνο κόμμα που απ’ το 1974 χάνει το τρένο, ενώ είχε τις ευκαιρίες και τον αρχηγό για να γίνει το πρώτο κόμμα του νησιού. Ο λόγος είναι απλός. Είναι το κόμμα του ΝΑΙ ΜΕΝ, ΑΛΛΑ, το κόμμα των μεσοβέζικων λύσεων και το κόμμα ΟΥΡΑ του ΑΚΕΛ. Η ΕΔΕΚ είναι το παράδειγμα προς αποφυγήν για τον Λιλλήκα. Εάν ο Γιώργος Λιλλήκας ακολουθήσει τη λογική και την τακτική της ΕΔΕΚ, θα μείνει με τις καλές προθέσεις και το πουλί στο χέρι.

Το ΕΥΡΩΚΟ, παρότι φαινομενικά έχει τις πιο σωστές θέσεις στο Κυπριακό, αδυνατεί να πείσει και σύρεται σε περιπέτειες για μια θέση κάτω απ’ τον ουρανό της νεοκυπριακής παραδεισένιας σκεπής.

Είναι πασιφανές ότι αυτός ο χώρος είναι πια πολύ ξημαρισμένος για να μπορέσει να φέρει κάποια κάθαρση. Τα τέσσερα αυτά κόμματα, πότε ανοικτά πότε στα κρυφά, διαβουλεύονται για τη μοιρασιά της πίτας. Αυτό από μόνο του δείχνει και τις λογικές τους και τα όριά τους. Είτε προχωρήσουν σε κοινό υποψήφιο είτε όχι, η ουσία είναι μία: ΤΙΠΟΤΑ το καινούργιο δεν μπορούν να κομίσουν αυτά τα κόμματα, άρα η οποιαδήποτε άλλη πολιτική δύναμη θα πρέπει να δώσει σημασία στους πολίτες αυτών των κομμάτων και όχι στην υποστήριξη των ίδιων των κομμάτων.

Το πρόβλημα πια δεν είναι να φύγει ο Χριστόφιας και να μην έρθει ο Αναστασιάδης, αλλά να έρθει ένας πολιτικός που θα σπρώξει τον παλιό κόσμο κάτω στον γκρεμό μια κι έξω. Ένας πολιτικός που θα φέρει σ’ αυτόν τον τόπο μία ΕΛΛΗ-ΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, μία πολιτική με προοπτικές ΝΙΚΗΣ. Οι Κύπριοι διαχρονικά δοκίμασαν πολλές πολιτικές, δοκίμασαν να το παίξουν σε πολλά ταμπλό. Έγιναν κοσμοπολίτες, Φοίνικες, Εγγλέζοι, Αμερικανάκια, Ευρωπαίοι, Φραγκολεβαντίνοι κτλ., όμως τίποτα δεν κατάφεραν. Έφτιαξαν πολιτισμό και έμαθαν γράμματα και προόδευσαν και μεγαλούργησαν και έγραψαν ιστορία εφάμιλλη πολλών άλλων πρωτοπόρων λαών μόνο όταν λειτούργησαν ως αυτό που είναι, δηλαδή μόνο ως ΕΛΛΗΝΕΣ. Ως Έλληνες κράτησαν την Κύπρο ελληνική, ως Έλληνες έκτισαν τα σχολεία μας και τις εκκλησιές μας, ως Έλληνες έστησαν την αυτοκρατορία στον τοίχο και ως Έλληνες βροντοφώναξαν ΟΧΙ στα λέσια του κόσμου τούτου. Αυτά ας τα έχει υπόψη του και ο Γιώργος Λιλλήκας και οποιοσδήποτε άλλος θα ζητήσει την ψήφο και τη συμπαράστασή μας. Αλλιώς θα μας βρουν μπροστά τους, όπως ακριβώς και ο Αναστασιάδης και οι Γριστόφκιες και τα τσογλάνια τους.

B.Φ.

Advertisements