Κυκλοφορεί η ΕΝΩΣΙΣ Μαρτίου

Εθνικωλογικόν Εκδοτικόν Σημείωμα

Ας είμαστε ρεαλιστές

Ας είμαστε ρεαλιστές. Το λεγόμενο αντικατοχικό μέτωπο έχει ηττηθεί κατά κράτος. Ο Αναστασιάδης έχει πάρει το χρίσμα από τον ΔΗΣΥ, ο Χριστόφιας, όχι μόνο κυβερνά ως τύραννος, αλλά δεν λέει να σταματήσει να το κάνει, μιας και άκουσον άκουσον από στόμα κομμουνιστή! – τον θέλουν οι ξένοι. Τα δυο μεγάλα κανόνια της πολιτικής μας σκηνής, ο κακός και ο καλός, είναι έτοιμοι για τη μεγάλη αναμέτρηση, ενώ ο άσχημος, τουτέστιν ο υποψήφιος του κεντρώου χώρου, γλείφει κώλους δεξιά κι αριστερά, για να πάρει ξανά τον λεγόμενο ρυθμιστικό ρόλο.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Ο επόμενος Πρόεδρος θα είναι ο Αναστασιάδης. Αν μάλιστα βγάλει στη φόρα και τις φουστανέλες και ≪ενσωματώσει≫ στο πρόγραμμά του και τις ιδέες της Ελένης Θεοχάρους, είναι σίγουρο ότι θα κερδίσει και τις δύο τάσεις του ΔΗΚΟ, με πιθανό αποτέλεσμα να βγει απ’ τον πρώτο γύρο. Ο Χριστόφιας είναι δικτάτορας, είναι χειρότερος από τους Κινέζους κομμουνιστές ηγέτες. Δεν αφήνει κανένα περιθώριο σε κανέναν άλλον, μέσα ή έξω από το ΑΚΕΛ, να κάνει παιχνίδι. Όλα αυτά που ακούγονται για άλλους υποψηφίους του ΑΚΕΛ, πχ. Κεραυνός, Κάρογιαν, Μαρκουλλή, Μαρκίδης, Πικής κτλ. κτλ., είναι ιστορίες για φαντασιόπληκτους αθκιασερούς και τίποτα άλλο.

Δεν πρόκειται ο Χριστόφιας να δεχτεί ποτέ να είναι ο μόνος Πρόεδρος που δεν διεκδίκησε και δεύτερη φορά το αξίωμα, ούτε πρόκειται να δεχτεί να αποσυρθεί από την εξουσία με το Μαρί να κρέμεται γύρω απ’ τον λαιμό του. Δεν πρόκειται ούτε να αφήσει το κόμμα του χωρίς τις μίζες από τα οικόπεδα του υποθαλάσσιου πλούτου μας. Επιστρατεύει μάλιστα και τους ξένους, δηλαδή τους Εγγλέζους, Αμερικανούς, πιθανόν και τους Ισραηλίτες, όλον δηλαδή τον ιμπεριαλιστικό συρφετό, για να μας πείσει ότι αυτοί κάτι ξέρουν για να θέλουν έναν κομμουνιστή ηγέτη. Τραγική διαπίστωση, όμως αληθινή.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Ο λεγόμενος ενδιάμεσος χώρος, όχι μόνο έχει τα χάλια του, έχει και τις ψευδαισθήσεις ότι με μεσοβέζικες θέσεις, και ολίγον πιο αντικατοχικές ρητορείες, θα μπορέσει να δημιουργήσει πρόβλημα στα δύο μεγάλα στρατόπεδα της ηττοπάθειας και του ενδοτισμού. Ο ενδιάμεσος χώρος, το κέντρο, οι λεγόμενες αντικατοχικές δυνάμεις, ο τρίτος πόλος, το απορριπτικό μέτωπο και οι λογής λογής ηγετίσκοι τους, είναι ανίκανοι να θεμελιώσουν μιαν άλλη τακτική, ένα άλλο πρόγραμμα και μια άλλη πολιτική στο Κυπριακό πρόβλημα. Ούτε που θέλουν κάτι τέτοιο. Θέλουν μόνο να διαχειρίζονται την εξουσία, έστω και συνεταιρικά, ή ακόμα και σαν οι φτωχοί συγγενείς, και τίποτα άλλο. Η ειλικρίνεια, ο πατριωτισμός, η εντιμότητα είναι έννοιες που δεν τους απασχολούν.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Περιτριγυριζόμαστε από καραγκιόζηδες. Οι ηγέτες που θα μπορούσαν να έχουν άλλες λογικές συνεχώς μας εκπλήσσουν δυσάρεστα. Οι ανησυχίες μας επιβεβαιώνονται καθημερινά και περνάμε από απογοήτευση σε απογοήτευση και σε απόγνωση. Ο Ομήρου παραπαίει ανάμεσα στο ΑΚΕΛ και τον τρίτο υποψήφιο, ο Συλλούρης θα ήταν διατεθειμένος, λέει, να υποστηρίξει και Κάρογιαν, οι οικολόγοι παρότι εμφανίζονται πιο ριζοσπαστικοί, παραμένουν δέσμιοι της αριστερής τους προέλευσης, το καλό ΔΗΚΟ του Παπαδόπουλου φλερτάρει με τον Αναστασιάδη, ο Αρχιεπίσκοπος δεν έχει μια σταθερή άποψη που να στηρίζεται σε αρχές όπως ο προκάτοχός του, οι υπόλοιπες μικροομάδες, πρόσφυγες, κινηματίες, αγανακτισμένοι και οι τάχατες αντικατοχικοί ακελικοί, ΟΛΟΙ μαζί δεν μπορούν ούτε στα στοιχειώδη να συμφωνήσουν, άσε που νομίζουν πως ασκούν και υψηλή πολιτική κιόλας. Το ίδιο συμβαίνει και με τους λεγόμενους εθνικούς του ΔΗΣΥ. Πρέπει να τονίσουμε πως η παλαιά μάζα του ΔΗΣΥ, οι Γριβικοί, ΔΕΝ υπάρχουν πια, τους πάτησε ο Κληρίδης εδώ και πολλά χρόνια. Οι άλλοι του ΟΧΙ δυστυχώς κατρακυλούν από γκρεμό σε γκρεμό, κι ας νομίζουν πως είναι ακροβάτες. Ο Ιωαννίδης δεν ακούγεται πουθενά, οι Προδρόμου και Τριανταφυλλίδης μόλις έβαλαν υποψηφιότητα για την αντιπροεδρία την απέσυραν για τους γνωστούς λογούς. Ο Χρίστος Κληρίδης, που και αυτός θα μπορούσε να ήταν μια εναλλακτική επιλογή για Πρόεδρος της Δημοκρατίας, έχει χαραμιστεί πλέον ως σύμβουλος του Αναστασιάδη, παρά το ότι είναι πια πασίγνωστο το παιχνίδι του. Φυσικά η μεγαλύτερη τραγωδία είναι η Θεοχάρους, στην οποία πολλοί πιστέψαμε και κάποιοι ακόμη πιστεύουμε. Έκανε τους ελιγμούς της και έχασε. Ας έμενε μέχρι εκεί. Δεν είχε κανένα λόγο να δώσει, μετά από εντολή του Αναστασιάδη, και την υπόσχεση ότι θα σεβαστεί το αποτέλεσμα. Ούτε ήταν ανάγκη, εάν ακόμη επιμένει πως μπορεί να κατεβεί ως υποψήφια, να προσπαθεί να εμβολιάσει το πρόγραμμα του Αναστασιάδη με δικές της θέσεις και ιδέες. Άλλο που δεν θέλει ο Αναστασιάδης. Έτσι κι αλλιώς, τώρα που θ’ αρχίσει η προεκλογική μάχη, όλοι οι συναγερμικοί θα βάλουν τις φουστανέλες – πιθανόν να τις βάλουν ακόμη και οι ακελικοί.

Ας είμαστε ρεαλιστές. ΔΕΝ έχουμε επιλογές. Η ήττα είναι αναπόφευκτη. Εκτός εάν Γιώργος Λιλλήκας, Ελένη Θεοχάρους και Γιώργος Κολοκασίδης καθίσουν στο ίδιο τραπέζι με τον Βάσο Λυσσαρίδη και φτιάξουν μια κυβέρνηση απ’ όλους τους χώρους με άτομα έντιμα και έξυπνα, άτομα έτοιμα για τομές στην κυπριακή πολιτική σκηνή. Με την προσήλωση στις υφιστάμενες δομές τίποτα δεν πρόκειται να καταφέρουν. Χρειάζονται ριζοσπαστικές αλλαγές, όχι μόνο για να αντιμετωπιστεί ο σίφουνας του ΔΗΣΑΚΕΛ και του ενδιάμεσου χώρου τώρα που έχουμε εκλογές, αλλά και για το άμεσο μέλλον αυτού του τόπου, όποιο και να είναι το αποτέλεσμα. Ανακοινώνοντας το πρόγραμμα της προεκλογικής εκστρατείας, που σαφέστατα πρέπει να είναι εναντίον της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, εναντίον της ελεύθερης διέλευσης προς τα κατεχόμενα και προς τις ελεύθερες περιοχές από τους Έλληνες και Τούρκους αντιστοίχως, της ανθελληνικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, της ανεξέλεγκτης εισροής λαθρομεταναστών και της σταδιακής μετατροπής της νήσου σε μουσουλμανικό άντρο, θα πρέπει ταυτοχρόνως να ανακοινωθεί και η ίδρυση ενός νέου κόμματος, δημοκρατικού, με την άμεση δημοκρατία ως το φως το αληθινό στο πολιτικό του πρόγραμμα, με ένα πραγματικά φιλολαϊκό κοινωνικό πρόγραμμα, το οποίο να προστατεύει τις καταπιεσμένες και ταλαιπωρημένες τάξεις και ομάδες του λαού μας και με ευαισθησίες για το περιβάλλον, τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων και με εθνοκεντρική πολιτική σε όλα τα ζητήματα. Παράλληλα ο Λυσσαρίδης, ως ο γηραιότερος, ας μας ανακοινώσει και ποιος ή ποια θα είναι ο υποψήφιός μας, ούτως ώστε να αρχίσουμε ΟΛΟΙ δουλειά. Αλλιώς, είτε με Χριστόφια, είτε με Αναστασιάδη, τη σιγκαπουροποίηση δεν τη γλυτώνουμε.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΕΑΛΙΣΤΕΣ. Τα θέλουμε ΟΛΑ. Ελευθερία ή θάνατος. Ο Αναστασιάδης και ο Χριστόφιας ΔΕΝ θα περάσουν. Θα ανατρέψουμε τα σχέδιά τους, φτάνει ο καθένας από εμάς, και κυρίως οι τέσσερις προαναφερόμενοι, να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας και όντως να βάλουμε την πατρίδα πάνω απ’ όλα. Έτσι κι αλλιώς, όποιο και να είναι το αποτέλεσμα, εμείς ΔΕΝ θα κατεβάσουμε τα όπλα. Ακόμη και αν ο δικός μας κερδίσει, εμείς πάλι αντιπολίτευση θα είμαστε. Είμαστεν τζιείνοι που ’μαστεν τζι εμείς τζιαι τα παιθκιά μας.

Β.Φ.

Advertisements