Εθνικωλογικόν Εκδοτικόν Σημείωμα Δεκεμβρίου

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΟΡΑΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

Η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού. Τα ΔΝΤ και οι λεγόμενοι ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΕΣ (ακόμη δεν τους είδαμε και Αχμέτ τους ονομάσαμε) δεν μπορούν να μας σώσουν. Κάνεις δεν έχει μια πειστική πρόταση, για να ξεπεράσουμε την κρίση και να μην βρεθούμε σε χειρότερες καταστάσεις. Ούτε εμείς έχουμε τις απαντήσεις σε όλα αυτά τα ζητήματα, που συνθέτουν αυτές τις εθνικές κρίσεις. Δεν είμαστε ούτε τραπεζίτες ούτε οικονομολόγοι για να προτείνουμε λύσεις. Κατανοούμε, όμως, ότι ΟΛΕΣ οι λύσεις που έχουν ακουστεί έως τώρα, είναι λύσεις ΜΕΣΑ από το ίδιο το σύστημα, που παράγει αυτές τις κρίσεις. Είναι δυνατόν ένα τέτοιο ληστρικό σύστημα ν’ αφήσει τους λαούς που διάλεξε να καταστρέψει να ορθοποδήσουν και, αν ναι, με ποια κριτήρια και με ποια ανταλλάγματα; Μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη σ’ αυτή την νέα φάση του καπιταλισμού να αποδώσει δικαιοσύνη στους λαούς, που ακόμη να καταλάβουν πως οι ίδιοι είναι οι μόνοι που μπορούν να ανατρέψουν αυτή την κατάσταση; Προφανώς ΟΧΙ. Εάν παίξουμε το παιχνίδι με τους δικούς τους όρους, θα χάσουμε. Στην καλύτερη περίπτωση θα επιβιώσουμε ως οι φτωχοί κακέκτυποι συγγενείς. Θα επιβιώσουμε ως επαίτες με κουτσουρεμένες τις ελευθερίες μας, με κουτσουρεμένη την εθνική μας κυριαρχία, ακόμη και με την απώλεια εθνικών εδαφών. ΟΛΟΙ οι ΣΟΦΟΙ μας, σε Κύπρο και Ελλάδα, αφελέστατα, κάποιοι ενσυνείδητα προδότες και άλλοι μέρος του παγκόσμιου ληστρικού συστήματος, προσπαθούν μέσα από το σύστημα να βρουν λύσεις στο πρόβλημα, χωρίς κανενός να ιδρώνει τ’ αυτί του, για να βρει μια λύση που, επιτέλους, να δείχνει ένα άλλο δρόμο, ένα δρόμο στα μέτρα μας, ένα δρόμο που να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και όχι των τραπεζιτών και των ισχυρών της γης. Εάν αυτός ο δρόμος θα σημαίνει και μια ρήξη με το παγκόσμιο κατεστημένο και αν αυτή η ρήξη θα μπορούσε να μας οδηγήσει στην έξοδό μας από την ευρωζώνη και άλλα τέτοια με τα οποία μας απειλούν, ε, ΜΙΚΡΟ ΤΟ ΚΑΚΟ. Καλύτερα να φτωχύνουμε και να προκόψουμε, με τον τρόπο που θέλουμε εμείς, παρά να μας γονατίσουν, όπως θέλουν αυτοί, και να μας πάρουν κιόλας τα σώβρακα στην Κύπρο, το Αιγαίον και την Θράκη. Καλύτερα να πτωχεύσουμε με τους δικούς μας έξυπνους όρους και να μην υποθηκεύσουμε τις πατρίδες μας και τον πλούτο μας για τα επόμενα εκατόν χρόνια στις τράπεζες, παρά να μας ΠΤΩΧΕΥΣΟΥΝ αυτοί, για να μην μπορούμε ποτέ να σηκώσουμε κεφάλι. Χρειάζεται ΤΩΡΑ μια ΕΘΝΙΚΗ στρατηγική. Χρειάζεται ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης. Ποιος είναι αυτός; Μα εδώ θέλω τους σοφούς μας, εδώ θέλω τα πανεπιστήμιά μας. Τι καυχιόμαστε ότι έχουμε τόσους και τόσους απόφοιτους πανεπιστημίων, τόσους και τόσους που διαπρέπουν στο εξωτερικό, όταν δεν μπορούμε να τους επιστρατέψουμε, για να βρουν εναλλακτικές λύσεις; Φοβάμαι ότι και αν καταφέρουμε να τους επιστρατεύσουμε, τίποτα δεν θα καταφέρουμε, για τον απλούστατο λόγο ότι, πια, ΔΕΝ σκεπτόμαστε ΕΛΛΗΝΙΚΑ, σκεπτόμαστε ως αμερικανάκια και ως ευρωπαίοι του είδους που είναι σφηνωμένοι ανάμεσα σε Βέλγιο και Ολλανδία και όχι στο κέντρο της ΣΦΗΚΟΦΩΛΙΑΣ των νέο-Οθωμανών μουσουλμάνων και των νεοναζί φασιστών.

Τα γράφω αυτά, μετά που διάβασα τα προγράμματα των υποψηφίων για την δημαρχία στην Λευκωσία και μερικών άλλων πόλεων και χωριών. Κανείς, μα κανείς δεν είχε ΟΡΑΜΑ για μια ΕΛΛΗ ΝΙΚΗ ΠΟΛΗ, όλοι οραματίζονται μια πόλη κάπου στο Ολλανδολουξεμβούργο. Μια πόλη χωρίς ιστορία, χωρίς εθνικότητα, χωρίς χώμα ποτισμένο με το αίμα των αγίων και των ηρώων μας. Μια πόλη ξένη προς εμάς, μια πόλη ευρωπαϊκή. Ε, χεσμένους τους έχω τους ποδηλατοδρόμους και τα πολυκέντρα (multicultural centres)!

Πολλοί ισχυρίζονται ότι βρισκόμαστε σ’ αυτά τα χάλια, επειδή ΔΕΝ γίναμε αρκετά ευρωπαίοι, πως δεν είμαστε πολυπολιτισμικοί και ανεκτικοί προς τους άλλους. Κάποιοι, μάλιστα, βρίσκουν την ευκαιρία να εκφράσουν και την άποψη πως κακώς αφήσαμε τους Άγγλους να φύγουν, πως θα ’μασταν σε πολύ καλύτερη μοίρα, εάν στους δρόμους μας κυκλοφορούσαν λονδρέζικα ταξί και διώροφα λεωφορεία. Άλλοι, πάλι, ισχυρίζονται πως ΜΟΝΟ εάν ομοσπονδοποιηθούμε κάτω από την ηγεμονία των Τούρκων, μπορούμε να παραμείνουμε στους τόπους μας.

Εμείς υποστηρίζουμε, χρόνια τώρα, πως η εθνική αλλοτρίωση, που έχουμε υποστεί τα τελευταία τριάντα χρόνια, θα φέρει και πολλά άλλα δεινά. Ξέρουμε πως οι κίνδυνοι από την Ανατολή και την Δύση είναι και υπαρκτοί και ασφυκτικοί. Ο λαός μας, όμως, παρά τον εθνικό λήθαργο, έδειξε δείγματα μιας άλλης συνειδητοποίησης και στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Μπορεί να μαϊμουδίζει ευρωαγανακτώντας έξω από την Βουλή των Ελλήνων και το προεδρικό, όμως μια μερίδα του συνειδητοποιεί, και εδώ και πάνω, πως χωρίς την ελληνική σημαία, δηλαδή χωρίς τον ελληνικό χαρακτήρα, καμιά επανάσταση, καμιά κινητοποίηση δεν μπορεί να έχει τέλος που να συνάδει με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Παρά τους ευρω-καραγκιόζηδες των πλατειών μας και παρά τις φανφάρες των πολιτικάντηδων, ένα είναι το σίγουρο και είναι παρήγορο. Ο λαός άρχισε να ψελλίζει και να ψάλλει… και ψάλλει Ε και ψάλλει Ε και ψάλλει Ε…

Χρόνια πολλά και Ελληνικά σε όλους σας. Θα παραμείνουμε σ’ αυτόν τον τόπο ως Έλληνες ή θα μας φάει η μαύρη σκλαβιά; Διαλέξτε. Ο καθένας με τον νου που κουβαλά.

B.Φ.

Advertisements