Εθνικωλογικόν Νοεμβρίου…ΝΕΟΚΛΗΣ ΣΑΡΡΗΣ

Στις 18 του Νοέμβρη απεβίωσε, μετά από μια μεγάλη μάχη με τον καρκίνο, ο καθηγητής, γνωστός ανά το πανελλήνιο, τουρκολόγος, Νεοκλής Σαρρής. Στην οικογένειά του στέλλουμε τα συλλυπητήριά μας, γνωρίζοντας ότι εδώ στην Κύπρο πολλοί τον αγαπούσαν και εκτιμούσαν.

Ο Νεοκλής Σαρρής ήταν όντως απ’ τους σπάνιους ανθρώπους. Ήταν φίλος, σύντροφος και δάσκαλος. Εδώ και τριάντα χρόνια υπήρξε όχι απλώς ένας φίλος της Κύπρου, αλλά ένας συνειδητός επαναστάτης, που θεωρούσε ότι στην Κύπρο παίζεται σήμερα η τύχη της επιβίωσης του ελληνισμού. Ποτέ δεν μας είπε όχι, όταν τον καλούσαμε να βοηθήσει με διαλέξεις, ομιλίες, άρθρα και παρουσιάσεις, ποτέ δεν ζήτησε τίποτα ως αντάλλαγμα, μάλιστα, ο ίδιος πλήρωνε τα αεροπορικά του εισιτήρια, για να έρθει στο νησί. Έκανε την πρώτη του διάλεξη στην Κύπρο, στο ΑΙΓΑΙΟΝ, μπροστά σ’ ένα απίστευτο, για την εποχή εκείνη, κοινό, τον πήραμε σε χωριά απομακρυσμένα, στα Κοκκινοχώρια, στην Κοκκινοτριμιθιά και στα γύρω χωριά και σαν τέλειωνε τις εισηγήσεις του, σε αντίθεση με μας που κουρασμένοι θέλαμε να πάμε κάπου να κάτσουμε να φάμε κάτι και να ξεκουραστούμε, αυτός επέμενε να πάμε και σε άλλα χωριά. Τέτοιος ήταν ο κύριος Νεοκλής.

Ο Νεοκλής Σαρρής δεν έκανε εκπτώσεις στις ομιλίες του, ήταν σκληρός με όλες τις εξουσίες και με τον λαό. Ποτέ δεν χάιδευε τ’ αυτιά κανενός. Πολλές φόρες ούρλιαζε, για να περάσει το μήνυμά του. Δεν είχε αυταπάτες για τους Τούρκους. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την ομιλία του στο Πολυτεχνείο για το Νταβός. Μπροστά σ’ ένα κατάμεστο αμφιθέατρο, βγήκε πάνω στην έδρα ουρλιάζοντας, για να κατανοήσει ο κόσμος τη σημασία της μεγάλης ολίσθησης του Ανδρέα Παπανδρέου. Το τι είπε εκείνη τη βραδιά δεν περιγράφεται. Κατανοώντας ο ίδιος πόσο προκλητικός ήταν, ανέφερε, δείχνοντας, κιόλας, τα γεννητικά του όργανα, πως δεν τον ένοιαζε εάν τον έδιωχναν από το πανεπιστήμιο. Οφείλω να πω, πως τότε την εκδήλωση εκείνη την οργάνωσα εγώ (έτυχε τότε να βρίσκομαι στην Αθήνα) μαζί με τον Δημόπουλο της Ρήξης και για λόγους ιστορικούς αναφέρω πως μόνο ο Νεοκλής Σαρρής, ο Νίκος Ψυρούκης και η Ρήξη δέχτηκαν να συμμετέχουν. Οι υπόλοιποι «σύντροφοι» και συναγωνιστές έκαναν την πάπια, βρίσκοντας προφάσεις και δικαιολογίες, που προφανώς κατέληγαν στην αδυναμία τους να κριτικάρουν το τότε κερδοφόρο αριστερίζον ΠΑΣΟΚ. Ο Σαρρής και ο Ψυρούκης, ο πρώτος αγανακτισμένος με την προδοσία και ο δεύτερος ήρεμα και ψυχρά, αποκάλυψαν τον αντεθνικό ρόλο που έπαιξε το ΠΑΣΟΚ και, ως μάγοι, προέβλεψαν και οι δυο πως αυτή ήταν η απαρχή μιας αντεθνικής πορείας, που θα ακολουθούσε το, υποτιθέμενο, εθνικό κόμμα του ελληνισμού.

Μπορώ για τον Νεοκλή Σαρρή να γράφω για ώρες. Έζησα από κοντά πολλές δραματικές στιγμές της ζωής του. Άνοιξε την καρδιά του πολλές φόρες στην Κύπρο. Ως Έλλην της άλλης Ελλάδας σεβόταν την Κύπρο. Κατανοούσε την απελπισία του κόσμου, κατανοούσε την αντίθεση Ελλήνων – καλαμαράδων. Ως Κωνσταντινουπολίτης γνώριζε όλα τα κακά των καλαμαράδων Αθηναίων. Γνώριζε πως αυτό το φαινόμενο, που, τελικά, μας οδήγησε στη σημερινή τρισάθλια κατάσταση, ΜΟΝΟ μ’ ένα μέτωπο των ειδικών ομάδων των Ελλήνων (Μικρασιάτες, Πόντιοι, Κύπριοι, Βορειοηπειρώτες, Μακεδόνες, μετανάστες, νησιώτες, απόδημοι κτλ) θα μπορούσαν να δώσουν άλλες εθνικοαπελευθερωτικές προοπτικές στα πολλαπλά προβλήματά μας.

Καταθέτω άλλη μια μαρτυρία για τον Νεοκλή Σαρρή. Σε μια διάλεξή του στην ελληνική αεροπορία, κάποιος δόκιμος τον ρώτησε γιατί πρέπει η Ελλάδα να ρισκάρει τα αεροπλάνα της για την Κύπρο. Ο καθηγητής του απήντησε ήρεμα και με επιχειρήματα. Το βράδυ είχαμε ραντεβού σε μια ταβέρνα και όπως πάντα ήρθε στην ώρα του, ωραίος με την καπαρντίνα του. ΔΕΝ μιλούσε, ούτε έτρωγε. Τον ρώτησα εάν έχει κάποιο πρόβλημα, εάν δεν είναι καλά και διάφορα τέτοια παρεμφερή. Μετά από ένα ποτήρι κρασί άνοιξε το στόμα του. «Δεν με πειράζει», μου λέει, «που οι Τούρκοι με απειλούν, ούτε με πειράζει που διάφοροι πολιτικοί και ακαδημαϊκοί προσπαθούν να χάσω τη θέση μου στο πανεπιστήμιο, με πειράζει, όμως, πολύ, όταν στον στρατό μας υπάρχουν δόκιμοι που θέτουν τέτοια ερωτήματα, με πειράζει που υπάρχουν άτομα, ακόμη και μέσα στον στρατό, που δεν καταλαβαίνουν πως χωρίς την Κύπρο η Ελλάδα ΔΕΝ μπορεί να ζήσει και ο θάνατός της θα είναι αναπόφευκτος».

Αιωνία σου η μνήμη, αγαπητέ μου φίλε. Εγώ δεν είμαι η Κύπρος, για να σου πω ότι η Κύπρος θα σε θυμάται, μπορώ, όμως, ως Έλλην από την Κύπρο, να σου πω πως εδώ, οι φίλοι σου και όσοι σε γνώρισαν και σε άκουσαν, πενθούν για την απώλειά σου.

Β.Φ

Advertisements