ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΙ, ΤΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΤΣΙΒΙΤΖΙΑ

ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ

Το έχω γράψει πολλές φορές, ότι, ιστορικά, οι λεγόμενοι τουρκοκύπριοι ήσαν τα τσιβίτζια της αποικιοκρατίας, τρεφόμενα από το αίμα των Ελλήνων της Κύπρου. Η προνομιούχα τους θέση δίπλα από τους κατακτητές, δημιούργησε σταδιακώς και την ψυχοσύνθεσή τους. Δίπλα από τους Οθωμανούς, που κατέλαβαν την Κύπρο και μετά ενσωματωμένοι στους μηχανισμούς καταστολής των Άγγλων αποικιοκρατών και ύστερα πάλι κάτω από τον μανδύα των Τούρκων εισβολέων το 1974, έμαθαν καλά τον παρασιτικό τους ρόλο. Ακόμη και με την ανεξαρτησία, οι αποικιοκράτες φρόντισαν να διατηρήσουν τα προνόμιά τους, παίρνοντας πολύ μεγαλύτερο μερίδιο της πίττας απ’ όσο η αναλογία πληθυσμού τους επιτρέπει και απ’ όσο τους αξίζει. Σήμερα ξανά, έστω και αν μας έχουν σφάξει πρόσφατα, εμείς, ανοίγοντας τα οδοφράγματα, ανοίξαμε και την όρεξή τους για περισσότερο αίμα, όχι του πολέμου, αλλά αυτό από τα πλευρά μας. Πήγα πρόσφατα στα δικαστήρια για να μου σφραγίσει ο πρωτοκολλητής μια αίτηση για κάτι που είχα χάσει και εκεί, για πρώτη φορά στη ζωή μου, είδα μαζεμένους τόσους πολλούς Τουρκοκύπριους. Μια υπάλληλος για μας, τρεις για τους τουρκοκύπριους, οι οποίοι περίμεναν και τους μεταφραστές για να τελειώσουν τις δουλειές τους. Φυσικά, ως τσιβίτζια, φώναζαν και περιφέρονταν μέσα στην αίθουσα βρίζοντας προφανώς στη γλώσσα τους, διότι οι υπάλληλοι αργούσαν να διεκπεραιώσουν τις εκκρεμότητές τους. Έπρεπε, δηλαδή, να γίνει πρώτα η δουλειά των τουρκοκυπρίων και ύστερα η δική μας. Οι γαλαζοαίματοι τουρκοκύπριοι δεν μπορούν να περιμένουν όπως οι γάααροι οι Κυπραίοι, πρέπει να εξυπηρετηθούν, διότι πρέπει να παν κι αλλού να ρουφήσουν αίμα, από τα νοσοκομεία, από τα φαρμακεία και από άλλα κυβερνητικά τμήματα, για να πάρουν τα επιδόματα που τους παρέχουμε.

Έλεος, σκατάες. ΚΛΕΙΣΤΕ τα οδοφράγματα ΤΩΡΑ. Τίποτα το καλό δεν είδαμε απ’ αυτήν την υπόθεση. Ούτε το αγωνιστικό φρόνημα για επιστροφή ανυψώθηκε, ούτε κερδίσαμε την αγάπη και την εμπιστοσύνη των τουρκοκυπρίων. Αντιθέτως, οι μόνιμες λέξεις που ακούμε απ’ όσους επισκέπτονται συχνά τα κατεχόμενα, είναι πως τόσα χρόνια υπερβάλλαμε για τα χωριά και τα σπίτια μας, πως τελικά δεν ήταν και τίποτα το σπουδαίο. Πού να καταλάβουν οι αχρείοι πως τον τόπο εμείς τον φτιάχνουμε ωραίο, εμείς τον αγαπάμε και παίρνει αυτήν την ομορφιά και αυτήν τη μεγάλη σημασία. Πάνε, πια, εκεί αυτοί που θέλουν συνειδητά ή ασυνείδητα να ενισχύουν τους τουρκοκύπριους και να ενδυναμώνουν τις φωνές που θέλουν την κατάργηση της δημοκρατίας και την ίδρυση ενός συνεταιρισμού, υπό την αιγίδα των στρατευμάτων κατοχής και των τουρκικών και των αγγλικών και των ευρωπαϊκών. Πάνε στα κατεχόμενα τα ρεμάλια και αποβράσματα της δικής μας κοινωνίας για κουμάρκα, κοντραμπάντο, ναρκωτικά και σεξ, χωρίς φυσικά ροκ εντ ρολ. Απ’ εδώ έρχονται όλα τα δικά τους τσιβίτζια, όλοι οι κατάσκοποί τους, όλες οι λέρες τους, όλα τα σκληρά τους καρύδια και όλο το πόπολο που θέλει ή φτηνά καταναλωτικά προϊόντα, ή ακριβά συνολάκια που δεν βρίσκει απ’ εκεί. Έρχονται και πολλοί για να δουλέψουν ως τεχνίτες ή ως εργάτες, στην πλειοψηφία τους παράνομα, χωρίς συμβάσεις, χωρίς να πληρώνουν κοινωνικές ασφάλειες και άλλα ταμεία, χωρίς να δίδουν τίποτα στη χώρα που τους φιλοξενεί.

Τα οδοφράγματα πρέπει να κλείσουν πριν οι τουρκοκύπριοι μας ξεζουμίσουν εντελώς. Πρέπει να κλείσουν και για έναν άλλο λόγο, πιο ουσιαστικό. Ο λόγος αυτός είναι ΕΘΝΙΚΟΣ. Πρέπει επιτέλους οι τουρκοκύπριοι να καταλάβουν πως, μπορεί να είμαστε οι ηττημένοι του 1974, αλλά δεν είμαστε υποταγμένοι, ούτε απεμπολούμε τα δικαιώματά μας. Πρέπει να καταλάβουν πως άλλο θα πει δημοκρατία και άλλο ΤΔΒΚ, πως δεν μπορούν να έχουν και την πίττα σωστή και τον σκύλο χορτάτο, και τα κατεχόμενα δικά τους και τις ελεύθερες περιοχές ισότιμα συνεταιρικές. Πρέπει να καταλάβουν πως, αν θέλουν να ζήσουν ειρηνικά μαζί μας, αυτοί πρέπει να κάνουν τις υποχωρήσεις και όχι εμείς, αυτοί πρέπει να πάψουν να είναι τα τσιβίτζια. Αν θέλουν να ζήσουν ειρηνικά μαζί μας θα πρέπει ν’ αφήσουν αμέσως τα σπίτια μας και να έρθουν απ’ εδώ να παραλάβουν αμέσως τα κλειδιά των σπιτιών τους και όλοι μαζί, μια ψήφο εμείς, ΜΙΑ και αυτοί, όχι μιάμιση, ούτε τρεις, να οικοδομήσουμε μια δημοκρατική κοινή πολιτεία, που θα σέβεται και τα δικαιώματα της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας. Τώρα, κάποιοι θα πείτε, μα οι καημένοι είναι κι αυτοί πολίτες της δημοκρατίας, δεν μπορούμε να τους κλείσουμε τα οδοφράγματα, τη στιγμή μάλιστα που εμείς επιμένουμε στην ελεύθερη διακίνηση και άλλα παρόμοια. Όσοι είναι πολίτες της κυπριακής δημοκρατίας ασφαλώς και δικαιούνται να έρχονται απ’ εδώ, αφού πρώτα αναγνωρίσουν την κυπριακή δημοκρατία, καταδικάσουν την ΤΔΒΚ και αποσυρθούν, εάν κατοικούν σε ελληνοκυπριακή περιουσία, από τα σπίτια των νόμιμων ιδιοκτητών τους. Μα που θα μείνουν οι καημένοι, ρωτά ξανά ο αφελέστατος Κυπραίος. Μα στα σπίτια τους στις ελεύθερες περιοχές, και αν δεν έχουν να ενοικιάσουν ή να κάνουν αίτηση στην υπηρεσία στέγης να τους βρει σπίτι. Θα πρέπει, κιόλας, να πληρώνουν όλους τους φόρους τους και να σέβονται όλους τους νόμους της πολιτείας μας και να έχουν και τις ίδιες υποχρεώσεις, όπως όλοι μας. Ακόμη και στον στρατό θα πρέπει να πηγαίνουν. Φυσικά, δεν είμαστε εντελώς ηλίθιοι για να τους στέλνουμε και στον στρατό, μπορούμε όμως να τους δώσουμε εναλλακτικές θητείες σε νοσοκομεία, γεροκομεία και άλλα κοινωφελή ιδρύματα. Φτάνει πια, το αίμα μας έχει ήδη εξασθενήσει. Φτάνει που έχουμε τους απ’ εδώ τουρκοκύπριους, τους ακελικούς, δεν είναι ανάγκη να τρέφουμε και τους άλλους.

Advertisements