ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ…Της Ένωσης

ΘΟΔΩΡΟΣ ΠΑΛΛΑΡΗΣ
1951-2011

Ο Θόδωρος Παλλάρης ήταν γέννημα θρέμμα της μητέρας γης της δικιάς μας Γιαλούσας. Ήταν ένα χρόνο πιο μικρός από μένα, όμως πάντα τον έβλεπα σαν συμμαθητή, μιας και περνούσαμε πάρα πολύ χρόνο μαζί, όχι μόνο διότι ο Πανίκκος, ο αδελφός του, ήταν κολλητός μου, αλλά επειδή ήταν ένας δεινός ρήτορας και ομιλητής και όλη η παρέα της έκτης του δημοτικού θέλαμε πάντα να είναι μαζί μας. Τον Σεπτέμβρη χάσαμε τον Θόδωρο, αυτόν τον ωραίο Έλληνα, τον σπουδαίο γιατρό ογκολόγο χειρούργο, από καρκίνο. Κάθε φορά που φεύγει ένας Γιαλουσίτης, φεύγει κι ένα κομμάτι της ψυχής μας. Η Γιαλούσα δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι άνθρωποί της και ΑΥΤΟΙ ορίζουν το περιβάλλον της. Όταν ο Θόδωρος μάς μάθαινε να μετατρέπουμε τα ρεβίθια σε στραγάλια για να τρώμε στο σινεμά, αλλά και απ’ τον εξώστη να τα ρίχνουμε στο φιλοθεάμον κοινό, δεν γνωρίζαμε ότι αυτή ήταν μια διαδικασία απόκτησης του Γιαλουσίτικου DNA.

Τώρα που ένας ένας φεύγει, παραμένει μια άλλη Γιαλούσα, μια Γιαλούσα των αναμνήσεών μας, που είναι όμως πανίσχυρη. Όσο υπάρχει, οι σκύλλοι που κατοικούν τώρα εκεί δεν μπορούν να λέγονται Γιαλουσίτες. Ο Θόδωρος το ήξερε αυτό πολύ καλά. Μετά το 1962 τον είδα ελάχιστες φορές. Όσες φορές, όμως, τον είδα, η πρώτη μας κουβέντα ήταν για το χωριό, αυτό το χωριό που ενώνει ψυχές, που ενώνει ανθρώπους και τους μετατρέπει από χωρικούς σε άρχοντες και στη ψυχή και στο σώμα. Την τελευταία φορά που τον είδα είχαν μόλις ανοίξει τα οδοφράγματα. Με ρώτησε εάν πήγα και απάντησα όχι. Μεγάλο κακό αυτό που έχουν κάνει, μου είπε, χωρίς να διευκρινίσει εάν πήγε ή όχι. Μεγάλο κακό, είναι σαν να μας κόβουν τον ομφάλιο λώρο απ’ το χωριό, είναι σαν να μας λένε πως όλα αυτά τα χρόνια μετά το ‘74 ήταν όλα ένα ψέμα, πως αδίκως κλάψαμε, πως αδίκως πονέσαμε, πως αδίκως νοσταλγούμε τη ζωή μας. Ναι, αγαπητέ Θόδωρε, νοσταλγούμε τη ζωή μας. Μεγάλη η κουβέντα σου, νοσταλγούμε τη ζωή μας, αυτήν που έκοψαν δια της βίας και έκτοτε είναι σαν να μην ζούμε. Χωρίς τον τόπο μας, χωρίς τους ανθρώπους μας, δεν υπάρχουμε ή είμαστε λειψοί. Αιωνία σου η μνήμη, άρχοντα χωριανέ Θόδωρε.

 Β.Φ.

Advertisements