Ανθολόγιον Ασμάτων Βασίλη Τσιτσάνη

Πρόλογος: 

To γεγονός ότι τα τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη εντάσσονται σε αυτήν τη σειρά, μια σειρά που φιλοδοξεί να παρουσιάσει τα μεγάλα έργα του πολιτισμού μας, μιλά από μόνο του. Ο Βασίλης Τσιτσάνης, ως ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους του νεότερου πολιτισμού μας, δεν χρειάζεται και τη δική μου μαρτυρία για να επιβεβαιώσει ότι δικαιωματικά αξίζει μία θέση σε αυτήν τη σειρά. Τα τραγούδια που επέλεξα δεν έχουν καμιά αξιοκρατική σειρά, ούτε προσπάθησα να δώσω χαρακτηριστικά παραδείγματα των διαφόρων ειδών που έγραψε, ούτε έκανα μια επιλογή με βάση το χρόνο και την περίοδο που γράφτηκαν. Διάλεξα τραγούδια που σημάδεψαν τη δική μου ζωή, τραγούδια που σημάδεψαν τη δική μου γενιά και τους δικούς μου ανθρώπους, που έζησαν στα χωριά της Κύπρου κατά τη μεγάλη έκρηξη του εθνικοαπελευθερωτικού μας αγώνα της ΕΟΚΑ και στη συνέχεια έζησαν αρκετά χρόνια ως μετανάστες στα πέρατα της γης.

Ο Τσιτσάνης για μας τα πιτσιρίκια της δεκαετίας του ‘50 ήταν σαν ημίθεος, σαν τον Ηρακλή. Τραγουδούσαμε τα τραγούδια του αντλώντας μεγάλη δύναμη σαν να είμαστε κι εμείς αγωνιστές εναντίον των εγγλέζων. Είχαμε μεγάλη περηφάνια τραγουδώντας Τσιτσάνη. Νιώθαμε, με κάθε νότα που τραγουδούσαμε, πως ενηλικιωνόμαστε, πως σιγά σιγά γινόμαστε κι εμεις άντρες, έτοιμοι να δώσουμε κι εμείς τη ζωή μας για την Ελλάδα. Τσιτσάνης σήμαινε Ελλάδα. Σήμαινε ελευθερία. Αργότερα αυτό το κατάλαβα καλύτερα κι ως μετανάστης στην   Αγγλία. Στα καφενεία και τα σουβλατζίδικα της Seven Sisters Road και της Durham Road μες στους καπνούς και τις βρισιές, τζογαδόροι, άνεργοι και δυστυχισμένοι μετανάστες έβρισκαν παρηγοριά από τα τραγούδια που άκουγαν από τα τζουκ μποξ της εποχής εκείνης. Ακούγοντας Τσιτσάνη σε τέτοια περιβάλλοντα νιώθαμε όλοι μαζί πόσο μας έλειπε αυτή η Ελλάδα, αυτή η μάνα των μανάδων, αυτή η τόσο πλούσια φτωχομάνα. Στα καφενεία αυτά, θυμάμαι, σύχναζαν και πολλοί μαύροι από άλλες πρώην αποικίες της Αγγλίας, πλάσματα και αυτά πονεμένα. Κάναμε παρέα, ανταλλάσαμε κουβέντες, τελικά είχαν μάθει και αυτοί τα τραγούδια μας. Greek rock τα έλεγε ένας, Greek tragedies τα έλεγε ένας άλλος. Άκουγαν όμως, και πολλές φορές μαζί μας έπιναν τον πόνο τους μ’ ένα ούζο και με τον Αγγελόπουλο να καταγγέλλει τη μουρμούρα τη γυναίκα του. Επέστρεψα στην Κύπρο και μαζί μου έφερα τους δίσκους μου, δίσκους που πήραμε μαζί μας στην Αγγλία και άλλους που αγόρασα στην ξενιτιά. Είχα την τύχη να τον δω να τραγουδά ζωντανά. Είχα την τύχη στο Χάραμα να μου αφιερώσει κι ένα τραγούδι. Λυπάμαι πολύ που η Κύπρος δεν ονόμασε μία κεντρική της πλατεία, πλατεία Βασίλη Τσιτσάνη.

Εις μνήμην του αφιερώνω κι εγώ αυτό το βιβλιαράκι. Ίσως συντροφεύσει κι άλλους νέους, ίσως φανεί χρήσιμο σε κάτι άλλα πιτσιρίκια που θα ’θελαν ν’ αντρειωθούν για να συμμετέχουν κι αυτοί στο μεθύσι της λευτεριάς. Ευχαριστώ θερμά τον κύριον Ντίνον Χριστιανόπουλον που ευχαρίστως προλόγισε το βιβλίο μας. Τον ευχαριστώ επίσης και για τις παρατηρήσεις και τις υποδείξεις του, οι οποίες βοήθησαν τα μέγιστα για να φτάσει το ανθολόγιον αυτό στην τελική του μορφή.

Β.Φ.

Κυκλοφορεί δωρεάν από τις εκδόσεις «Αιγαίον» το ανθολόγιον ασμάτων του Βασίλη Τσιτσάνη. Μπορείτε να το προμηθευτείτε από το βιβλιοπωλείον Γιαλούσα και από τα γραφεία των εκδόσεων (Έκτορος 40). Για πληροφορίες τηλεφωνήστε στο 99541221. 

Advertisements