Viva La Revolucion

Πέρα από την πραγματικότητα του νέου κόσμου…

“Δεν μπορώ να καταλάβω,
Τούρκα αν είσαι για Ρωμιά
για Εγγλέζα, για Φραντσέζα,
κι έχεις τόσην εμορφιά.”
                                                (Γ. Μπάτης)

Στην εξωπραγματική μας ζωή, οι γυναίκες που αγαπήσαμε και αγαπάμε, συνήθως μας πληγώνουν. Απομακρύνονται, ξενίζουν και μας αποφεύγουν… Η Ελλαδίτσα, η μόνη που αγαπήσαμε σαν νέοι, βεβαίως με προξενιό των γονιών μας, και που πάντα θα αγαπάμε συνεπαρμένοι από έναν έρωτα έξαλλο και νεανικό, τείνει να μας πληγώνει συνεχώς. Ποσώς μας ενδιαφέρει. Κι ας τρώμε πέτρες, αντί γαρίδες σε ιταλικά εστιατόρια.

Σήμερα γύρω μας συμβαίνουν κοσμοϊστορικές αλλαγές. Οι Τούρκοι μαλώνουν με τους Ισραηλίτες και τους Αμερικάνους για την κυπριακή ΑΟΖ, ο Γιωργάκης κι ο Χριστόφιας παίζουν ένα βιολί μεθυσμένο και αλόγιστο, ενώ ο λαός μας, σαν ωραίος χωριάτης δεν αντιλαμβάνεται ακριβώς τι συμβαίνει και παραμένει μόνος, αυτόνομος και πανέτοιμος. Γιατί να τον νοιάξει άλλωστε που ο Άσαντ είναι αντίπαλος του Ερντογάν και πρέπει να πάρουμε θέση για γεωπολιτικούς λόγους; Άλλωστε πάντα ήμασταν εναντίον όλων. Αυτός είναι ο λαός μας.

Εμείς, δεν γεννηθήκαμε σ’ έναν τόπο μακρινό, ψυχρό, που οι συνθήκες μας επέτρεπαν να ζούμε χωρίς να μας νοιάζει τι θα γίνει σήμερα κι αύριο. Δεν είμαστε ούτε Σουηδοί, ούτε Αυστραλοί, ούτε Λονδρέζοι του 2011. Δεν μας αφορά πότε θα κυκλοφορήσει ένα νέο μοντέλο αυτοκινήτου, αλλά πότε θα φύγει ο Χριστόφιας. Και όντως έχουμε συνηθίσει τους προδότες που είναι ψηλά. Ποτέ δεν θελήσαμε να τους κάνουμε καλύτερους. Οι Χριστόφιες κι οι Γιωργάκηδες θα ζουν ες αεί, με διαφορετικά ονόματα. Αυτό που μας πονεί είναι ο λαός μας, οι σύντροφοί μας και οι διπλανοί μας. Σύντροφε, η γεωπολιτική στρατηγική, είναι για εμάς λόγια βαριά…

Η κυπριακή πραγματικότητα, που από τη μια μας πνίγει κι απ’ την άλλη μας απελευθερώνει, δεν είναι παίξε γέλασε. Μια Ελλάδα μόνη, χωρίς την Κύπρο δεν είναι ανεξάρτητη, αλλά κράτος αμερικανικό και αντεθνικό. Η λειτουργία της κυπριακής κοινωνίας, επαφίεται στον πατριωτισμό μας. Δεν ρητορεύουμε περί ένωσης, έχουμε ήδη, προ πολλού, βάλει στο μυαλό μας πως δύο ελληνικά κράτη δεν μπορούν να ζήσουν,  η Αυτοδιάθεση του κυπριακού λαού περνά μόνο απ’ την Ένωση. Είμαστε εικοσάρηδες, δεν κάνουμε πολιτική, δεν θέλουμε άλλες οργανώσεις. Θέλουμε πρώτα άνθρωπους που να αγαπούν και να ερωτεύονται. Και εννοείται πως η Ένωσις θα γίνει, γιατί την υπέγραψε ο Θεός, όπως έλεγε σε κάθε κυριακάτικη λειτουργία ο Παπάσταυρος…

 Αλέκος Μιχαηλίδης

Advertisements