Πάρε τα χνάρια…

       

  «Ο Στέλιος θα μείνει στην Ιστορία.Ο Στέλιος είναι η Ακρόπολη.                   
                         Όπως είναι η Ακρόπολη είναι και ο Καζαντζίδης». (Γ.Μπιθικώτσης)

Έχουμε γράψει και ξαναγράψει για τη σημασία που έχει ο πολιτισμός μας στη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας. Έχουμε τονίσει πως είναι σχήμα οξύμωρο να παλεύεις για λευτεριά, χωρίς να έχεις κατά νου πως λαός δίχως τραγούδι, ελληνισμός δίχως Καζαντζίδη, δεν έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον. Η 14η Σεπτεμβρίου φέρνει στο νου μας τον Στέλιο Καζαντζίδη. Κανείς δεν ξεχνάει το άκουσμα του θανάτου του, το 2001, όταν αμέσως ήχησε στ’ αυτιά μας το «Υπάρχω μες στα μάτια σου που κλαίνε, μες στα χείλη σου που καίνε και θα υπάρχω στα τραγούδια που θ’ ακούς…».

Το κείμενο αυτό δεν είναι ένα ακόμα μνημόσυνο για το Στέλιο. Είναι ακόμα μια φωνή που τραγουδά, έστω και παράφωνα, το «Σαββατόβραδο», με έναν σαββατιάτικο έρωτα στο νου της, ή μια άλλη που φωνάζει το «Άσπρο πουκάμισο φορώ», γιατί πολύ απλά, ο Καζαντζίδης δεν έχει πεθάνει ποτέ. Πάντα θα ζει και θα υπάρχει. Είτε ως ιστορία συνδεδεμένη με το λαό μας, σ’ εμάς τους Καζαντζιδικούς, είτε ως εφιάλτης στους συντηρητές του λαϊφστάιλ και των «Ρουβάδων».

Ο στεναγμός του μεγαλύτερου Έλληνα τραγουδιστή, δεν αποτελεί ένα ακόμα παράγοντα μελαγχολίας, αλλά μέσα από το κλάμα και τη θλίψη των ασμάτων, μπορούμε να οδηγηθούμε στη χαρά που νιώθει ο απελπισμένος με τις μικροχαρές που του χαρίζει αυτός ο τόπος.

Γι’ αυτό, στο άκουσμα των στίχων «Καρδιά πληγωμένη τίποτα πια δε σου μένει, μια λέξη δεν λες μόνο σιγοκλαίς απελπισμένη», δεν δακρύζουμε μόνο από στεναχώρια, αλλά κι από ευτυχία. Ευτυχία που ο Στέλιος Καζαντζίδης είναι ένας από εμάς. «Είναι τραγούδι, είναι λαός, δεν είναι σκλάβος κανενός…».

Και μόνο όταν ο ελληνισμός σταθεί στα πόδια του, εκείνη τη στιγμή που στη Γιαλούσα θα τραγουδάμε όλοι μαζί το «Η Κύπρος είναι ελληνική κι όλη η Ελλάδα την πονά, θέλουν δε θέλουν γρήγορα θα μας τη δώσουνε ξανά», θα αναπαυθεί ο Στελλάρας. Μόνο τότε θα ησυχάσει και θα πιει μαζί μας την τελευταία ζιβανία στις παραλίες του Καραβά, τραγουδώντας «Γυρίζω απ’ τη νύχτα, έρχομαι απόψε απ’ του καημού τη φυλακή, η απονιά του κόσμου και η αγάπη σου με στείλανε εκεί, εκεί που όποιος πάει τα βάσανα ξεχνάει»…

ΑΛΜΙΧ

Advertisements