Κυκλοφορεί η «ΕΝΩΣΙΣ» Σεπτεμβρίου…

Εθνικωλογικόν Εκδοτικόν Σημείωμα

Με τα μυαλά στα φυσικά αέρια

Ενώ η Μέση Ανατολή είναι έτοιμη να εκραγεί και φωνές πολέμου ακούγονται, ξανά, σε όλη την περιοχή, με τις απειλές των Τούρκων στην Κύπρο και στο Αιγαίο να μας θυμίζουν προ του 74 περιόδους, εμείς συμπεριφερόμαστε ωσάν να βρισκόμαστε κάπου ανάμεσα σε Ολλανδία και Λουξεμβούργο και όχι στην καρδιά του κτήνους. Πολλοί, και μάλιστα επικίνδυνα, έχουν εφησυχαστεί και στηρίζουν την πλάνη ότι τίποτα δεν τρέχει με τις απειλές των Τούρκων, λόγω της εμπλοκής του Ισραήλ στη διένεξη μεταξύ εμάς και των Τούρκων. Αλίμονο σε εκείνους που αφήνουν την τύχη τους στα χέρια άλλων κρατών και, ειδικά, σε κράτη όπως το Ισραήλ, που ως γνωστόν δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο. Το Ισραήλ έχει αντιθέσεις με την Τουρκία και όντως μπορεί να είναι ένας σύμμαχός μας, φτάνει εμείς να ξέρουμε ακριβώς τι κάνουμε σε αυτήν την ιδιαιτέρως ευαίσθητη περιοχή. Δεν μπορούμε να έχουμε μονοδιάστατη εξωτερική πολιτική, ούτε πρέπει να αγνοούμε τις επιδιώξεις της Τουρκίας και σε σχέση με τα αραβικά γειτονικά κράτη και το γειτονικό Ισραήλ.

Αντί κυβέρνηση και λαός, πανεπιστήμια και συλλογικοί φορείς να βρίσκονται σε εγρήγορση, προσπαθώντας να φωτίσουν αυτές τις περιπλοκές σχέσεις στη Μέση Ανατολή, αντί εφημερίδες και τηλεοπτικοί σταθμοί ν’ ανοίγουν διάλογο γύρω από αυτά τα ζητήματα, βλέπουμε ΟΛΟΥΣ ν’ αναπαράγουν τη λογική της απλοποίησης, τη λογική του άσπρου μαύρου, όπου από τη μια είναι οι κακοί Τούρκοι, απ’ την άλλη οι ξημαρισμένοι αραπάδες και στη μέση ο τσιάκκος Ισραήλ, που θα μας σώσει, μιας και σήμερα τυγχάνει να έχει πολύ κακές σχέσεις με την Τουρκία.

Ας ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ. Ούτε οι Ισραηλίτες μπορούν να μας σώσουν, ούτε οι Άραβες, ούτε η αμερικάνικη NOBLE, εάν εμείς, σε Κύπρο και Ελλάδα, δεν αρχίσουμε, επιτέλους, να καταλαβαίνουμε ΠΟΥ ζούμε και ΠΩΣ ζούμε, σφηνωμένοι εδώ, ανάμεσα στο ανερχόμενο, επεκτατικό ΙΣΛΑΜ και την ανθελληνική και εκφυλισμένη ΔΥΣΗ. Θα σωθούμε, ΜΟΝΟ εάν συνειδητοποιήσουμε ότι μόνο ως Έλληνες και με ελληνικούς τρόπους μπορούμε ν’ αντισταθούμε και στους δυτικούς, που μας γονατίζουν με το γάντι, και στους Ανατολίτες, που ξαναετοιμάζουν τα χατζάρια και τα γάντια.

Δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε, ούτε, άλλωστε, μπορούμε, την όλη κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Κάποιοι, όμως, θα έπρεπε να κάνουν αυτή τη δουλειά. Πού είναι, αναρωτιέμαι, οι Τουρκολόγοι του Πανεπιστημίου μας, ή μήπως ασχολούνται μόνο με την εκμάθηση της τουρκικής γλώσσας, για να στελεχώσουν οι απόφοιτοι τις υπηρεσίες του νέου ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟΥ κράτους; Πού είναι οι ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ στα πανεπιστήμιά μας;

Υπάρχει ένα πολύ μεγάλο κενό στις αντιλήψεις μας για τους γείτονές μας, όπως υπάρχει και ένα τεράστιο κενό στον προγραμματισμό μας και τη στρατηγική μας για να αποφύγουμε τα δεινά που μας περικυκλώνουν. Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς, ένας μικρός λαός, διερωτούνται πολλοί εδώ; Πολλά, είναι η απάντηση, όμως ας μείνουμε στα λίγα. Ας αρχίσουμε με τα πασιφανή, αυτά που βγάζουν μάτι. Πρώτον, και πέραν του επειγόντως, πρέπει να φύγουν οι ηγέτες μας, Δημήτρης Χριστόφιας και Γιωργάκης Παπανδρέου. ΤΩΡΑ, όχι αύριο. Σε μια κρίση με την Τουρκία, αυτοί οι δυο έχουν αποδείξει ότι, λόγω ιδεολογίας αλλά και ανικανότητας, μπορούν ακόμη και την υπόλοιπη Κύπρο και τη μισή Ελλάδα να δώσουν στους Τούρκους, χωρίς καν να ζητήσουν τόσα πολλά οι Τούρκοι. Τώρα, χρειάζεται ηγέτης που να μπορεί να εμπνεύσει τον λαό του με αυτά που εμπνέουν τον λαό του και όχι με αμερικανιές, κυπριώτικα σκετς και αυταρχισμούς.

Οι Κύπριοι εμπνέονται, είτε σας αρέσει είτε όχι, με την ελληνική σημαία, με την ελληνική παράδοση, με την ελληνική ποίηση, με τα ελληνικά τραγούδια τους, με τον Γρήγορη, με τον Κυριάκο, με τον Ευαγόρα, με τον Σολωμού, με την πίστη τους την Ορθόδοξη, με τους αγίους τους και την Παναγία τους, ΟΛΑ αυτά που ο Χριστόφιας ΠΟΛΕΜΗΣΕ με μίσος, από την αρχή της καριέρας και, ειδικά, τα τελευταία 3 χρόνια της διακυβέρνησής του. Για να αντισταθείς στον Τούρκο πρέπει ν’ αγαπάς τον λαό σου και να σε αγαπά κι αυτός, πρέπει ν’ αγαπάς τον τόπο σου και την παράδοσή του και τη συλλογική του μνήμη και οντότητα. Ο Χριστόφιας δεν αγαπά τίποτα απ’ αυτά. Μισά καθετί το ελληνικό, μισά κάθε έκφανση ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ. Μισά και την Κύπρο, όπως μισά και τον λαό της. Αγαπά μόνο το ΚΟΜΜΑ και τους σκληροπυρηνικούς Χριστοφιακούς ΑΚΕΛικούς.

Δεν είναι τυχαίο το ότι για πρώτη φορά στην ιστορία αυτού του τόπου υπάρχει τόση απέχθεια από τον λαό για τον ηγέτη του. Πρώτη φορά κυκλοφορούν τόσα απαξιωτικά ανέκδοτα για έναν Πρόεδρο και πρώτη φορά υπάρχει τόση μεγάλη κατακραυγή για έναν Πρόεδρο. Κανείς δεν τον θέλει, μάλιστα σε μια περίοδο που τα πάντα καταρρέουν σ’ αυτό τον τόπο και εδικά η οικονομία και η κοινωνική συνοχή. Η Παιδεία έχει ήδη καταρρεύσει και ο στρατός είναι πια ανύπαρκτος. Αυτό είναι το μεγάλο έργο του Χριστόφια, διέλυσε τον στρατό, διέλυσε την οικονομία, τώρα διαλύει και την κυπριακή δημοκρατία και μετά κάποιοι περιμένουν πως αυτός ο άνθρωπος μπορεί να αντισταθεί στους Τούρκους.

Ο Χριστόφιας πρέπει να φύγει ΤΩΡΑ. Τα κόμματα οφείλουν, έστω και την τελευταία στιγμή, να δείξουν τον ελάχιστο πατριωτισμό που μπορεί να διαθέτουν. Ας το καταλάβουν, επιτέλους, ότι χωρίς ΚΥΠΡΟ δεν θα έχουν ούτε αυτοί τόπο να πατούν και να υπάρχουν, ως άρχοντες και μεγάλοι και τρανοί. Αν δεν φύγει ο Χριστόφιας, μεγάλο μερίδιο της ευθύνης θα πέσει και στις δικές τους πλάτες. Η Κύπρος δεν θα αντέξει οποιαδήποτε κρίση με πρόεδρο έναν Χριστόφια. Το ξέρει και ο ίδιος, όπως το ξέρουν και όλα τα στελέχη του ΑΚΕΛ, όμως δεν τους ενδιαφέρει ούτε ο τόπος, ούτε ο λαός, τους ενδιαφέρει ΜΟΝΟ το κόμμα και η ελαχιστοποίηση των απωλειών του. Η πίστη τους είναι όντως ο Λενινισμός. Πάνω απ’ όλα, πάνω ακόμη και απ’ την πατρίδα και την πίστη, είναι το ΚΟΜΜΑ. Νόμος είναι το δίκαιο του κόμματος. Να σωθεί το κόμμα και ας καεί η Κύπρος. Χωρίς Κύπρο οι ακελικοί μπορούν να ζήσουν, χωρίς κόμμα όχι.

Έχουν εν μέρει δίκαιο οι άνθρωποι. Χωρίς το κόμμα τι θα ήταν ο Χριστόφιας; Ένας αποτυχημένος κυπροσύριος μπακάλης στο Μενεού. Χωρίς το κόμμα τι θα ήταν ο Άντρος Κυπριανού; Ένας πρήχτης αποτυχημένος εκπαιδευτής παπαγάλων.

Advertisements