Viva La Revolucion (Ένωσις Αυγούστου)

Η Αγία Νάπα δεν σ᾽ αφήνει να κοιμηθείς στη Λευκωσία

“Η εκδίκησή μας θα είναι το γέλιο των παιδιών μας” Μπόμπυ Σάντς

Ίσως τα αηδόνια δεν σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες, αλλά στην Αγία Νάπα, το σούσουρο που δημιουργούν οι νέοι μας, κοιμίζει ακόμα παραπάνω. Δεν πρόκειται να επικρίνουμε τη διασκέδαση των Κυπρίων στην ελεύθερη περιοχή Αμμοχώστου, ούτε αλλού. Είναι απολύτως λογικό ο κόσμος να κάνει διακοπές, έστω και αν φέτος μας έπληξε η τραγωδία στο Μαρί. Ο τόπος μας, άλλωστε, δεν θα σταματήσει να περνάει κρίσεις, είναι η μοίρα μας. Ενώ, η τραγωδία στο Μαρί, θα έπρεπε να αφυπνίσει τη νεολαία και να την οδηγήσει έξω απ’ το προεδρικό, βρεθήκαμε αντιμέτωποι μ’ έναν καυτό Αύγουστο, ο οποίος έστειλε τη νεολαία μας και όχι μόνο, ξανά στην Αγία Νάπα.

Δεν θεωρούμε νεανικό σφάλμα, σήμερα, ένας νέος μεγαλωμένος στην Κύπρο, να αναλώνει περισσότερο χρόνο για τη διασκέδαση παρά για την ενασχόληση με τα κοινά, αλλά κάποιες φορές τα όνειρα σε κρατάνε ξύπνιο. Να φανταστούμε, λοιπόν, ένα όνειρο με τον εαυτό μας εκεί στο Νίσι Μπιτς, πάνω σε ένα τζετ σκι. Να αλωνίζουμε τα κύματα λες και είμαστε πρωταγωνιστές στο Μπέιγουοτς και να βλέπουμε στην παραλία όλους τους παλιούς συμμαθητές μας. Το Εδονόπουλο, που πάντα θέλαμε να τσακωθούμε μαζί του, τον Αποελίστα που τα βρίσκαμε, τον “εμένα με νοιάζει μόνο το κομπιούτερ μου” ή την άλλη συμπαθητική διπλανή που μάθαμε πως παντρεύτηκε και ζει στο Παρίσι με έναν Τουρκοκύπριο. Και να είναι όλοι εκεί, χαρούμενοι λες και όλα είναι ρόδινα. Όλα πάνε κατ’ ευχήν. Ωραίες οι κυπριακές παραλίες. Τι άλλο θέλουμε;

Ξαφνικά όμως να ξυπνάμε καταϊδρωμένοι στη λευκωσιάτικη ρουτίνα και να πρέπει να  σηκωθούμε, να διαβάσουμε τη σημερινή εφημερίδα, να βρίσουμε ξανά, οποιονδήποτε, και να συνεχίσουμε αμέριμνοι τη μέρα μας. Γιατί όμως ο νέος της Κύπρου δεν κόπτεται τόσο για το τι συμβαίνει γύρω του; Γιατί έχει σκλαβωθεί προ πολλού στο παγκοσμιοποιημένο λάιφσταϊλ και δεν μπορεί να απελευθερωθεί; Όχι, δεν θα απαντήσουμε. Ας κρατηθούμε στα γνωστά. Υπάρχουν τόσοι τρόποι διασκέδασης. Μπορεί κανείς να διασκεδάζει και με τη ζιβανία που έπινε ο παππούς του, ακούγοντας Καζαντζίδη ή Ξυλούρη, χωρίς να ενισχύει τις γνωστές ξένες εταιρίες ποτών στα σύγχρονα μπιτς μπαρ.

Από πού κι ως πού η νεολαία να είναι απούσα απ’ αυτά που συμβαίνουν γύρω μας; Εκεί, έξω απ’ το Προεδρικό είναι διακριτέο, καθόλου αδιάφορο, ότι οι άνθρωποι που αναλώνουν χρόνο απ’ την προσωπική τους ζωή είναι κυρίως άνω των 40. Έχουμε μάθει, μέσα απ’ την ιστορία μας, πως όλοι οι αγώνες είχαν ως πυρήνα μια νεολαία μαχητική έτοιμη να νικήσει. Ποιός ξεχνάει την Α.Ν.Ε και τον Γιάλλουρο; Τον Μάη του ’68 ή την ιρλανδική νεολαία, τις πορείες των μοτοσυκλετιστών και όλες τις άλλες μαθητικές διαδηλώσεις εναντίον των Τούρκων;

Σήμερα, ζούμε σε μαύρες ουτοπίες τύπου “καλά να είμαι εγώ”. Όλα είναι ουτοπία, πατέρα. Απ’ τη λύση του κυπριακού, μέχρι το κατέβασμα των νέων στο δρόμο και την Ένωση, μέχρι ακόμα και την ομοσπονδία του Χριστόφια. Ουτοπία είναι και πως θα φτάσουμε τα βαθιά γεράματα ευτυχισμένοι με δύο παιδάκια, ένα σκύλο και μια καλή σύνταξη. Ουτοπία, όπως ήταν κι η ελληνική επανάσταση κι ο ελληνικός αγώνας της ΕΟΚΑ και το σκαρφάλωμα του Σολωμού στον ιστό. Χωρίς τα αδύνατα δεν μπορούμε να ζήσουμε. Όταν παρακμάσει ο τουρισμός της Αγίας Νάπας, τότε θα μπορούμε να μιλάμε για αφύπνιση της νεολαίας. Μέχρι τότε, τα όνειρα θα μας ξυπνούν και θα μας κάνουν να ιδρώνουμε και μια Γκιούροβα θα μας δημιουργεί τάσεις φυγής ή αυτοκτονίας. Αλλά, θα νικήσουμε, αφού πρώτα διαλέξουμε ποιες είναι οι δικές μας ουτοπίες…

Αλέκος Μιχαηλίδης

Advertisements