Εθνικωλογικόν Εκδοτικόν Σημείωμα Αυγούστου

ΚΡΑΤΗΣΑ ΤΗΝ ΨΥΣΙΗ ΜΟΥ

Εδώ και μια δεκαετία, κάνω απεγνωσμένες προσπάθειες να κρατηθώ στη ζωή, όπως τουλάχιστον την ονειρεύτηκα στα νιάτα μου. Χωρίς φίλους, χωρίς συντρόφους και χωρίς οικογένεια, ξυπνώ, δουλεύω και κοιμάμαι, χωρίς νόημα στη ζωή μου, περιμένοντας τη σειρά μου να γνωρίσω τον Λυτρωτή μου. Κάποτε, όμως, αντιστέκομαι. Παρέα με τους μεγάλους του γένους μουσικούς, θρηνώ για όλα αυτά που χάσαμε, τους τόπους μας, τους τρόπους μας και την αξιοπρέπειά μας και οδύρομαι. Ακούω τα τραγούδια του λαού μας,  Καζαντζίδης, Μπιθικώτσης, Μοσχολιού, Τσιτσάνης, Χατζιδάκις, Μπέλλου, Μάρκος, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, Μαρκόπουλος, Μούτσης, Παπαϊωάννου, Πιερρέτης, Νίνου, Ξυλούρης και τόσους άλλους και θλίβομαι. Παρακαλώ την Αγία Μαρίνα, την Αγία Μαρίνα της παιδικής μου ηλικίας στη Γιαλούσα, να κρατά καλά τον Μητροπάνο, τον τελευταίο μεγάλο λαϊκό, για να μας θυμίζει όλα αυτά που χάσαμε. Πόνος μεγάλος το τραγούδι μας, πόνος μεγάλος και ο τόπος που το γέννησε. Αυτός ο πόνος δεν μοιράζεται, δεν είναι κοινός, ούτε είναι από όλους κατανοητός. Αλλού είναι η νεολαία μας, αλλού οι τριαντάρηδες και αλλού εμείς οι μεσήλικες. Σκέφτομαι τη ζωή μου και το μεγαλύτερό μου πρόβλημα είναι ότι δεν μπορώ να δεχτώ ότι όλα αυτά που ονειρεύτηκα τέλειωσαν, πως όλες αυτές οι μαγικές εικόνες δεν θα επαναληφθούν, όχι για να τις χαρώ εγώ, αλλά για να δει όλος ο κόσμος πως υπάρχει και μια άλλη ζωή. Δεν μπορεί αυτός ο λαός που γέννησε την ομορφιά και το μέτρο να ζει, σήμερα, ξεφτιλισμένος, μέσα στην αμετρία της ασχήμιας και του τίποτα. Δεν μπορεί η Κύπρος να είναι ο Χριστόφιας. Κι όμως, μπορεί. Αυτή είναι η αλήθεια. Θέλω να πω πως αυτή την αλήθεια, πολλές φορές, την αποκρύβω κι εγώ. Όχι άμεσα, αλλά έμμεσα, προσπαθώντας, πάντα, να δώσω ένα αισιόδοξο μήνυμα στους νέους, κυρίως, αυτούς δηλαδή που διαβάζουν τα γραφόμενά μου. Ειλικρινά, δεν ξέρω ποια είναι η πιο σωστή στάση. Να λες όλο την πικρή αλήθεια ή να την αποκρύβεις, κάπως, δίνοντας μια πιο αισιόδοξη εκδοχή της πραγματικότητας; Τι θα πει κανείς στους νέους; «Ο Χριστόφιας θα μας γονατίσει, εμπρός της Κύπρου οι κολασμένοι, με κάθε μέσο να τον γονατίσουμε;» ή «Μην σας πιάνει το μαράζι, ο λαός μας, όπως πάντα, θα τα καταφέρει, υπερπηδώντας και το εμπόδιο Χριστόφιας;». Εμπρός Χριστόφιας και πίσω Αναστασιάδης, δηλαδή.

Τη ζωή μου τη μετρώ με τα τραγούδια μας. Με αυτά έχω πορευτεί. Στα όνειρα της νιότης μου, ακούγοντας τα αγαπημένα μου άσματα, πετούσα στους ουρανούς, ένιωθα πως σύντομα η εξουσία θα είναι στα χέρια του λαού και της πατρίδας οι φτωχοί και οι καταπονεμένοι θα χαμογελούσαν, επιτέλους. Τώρα, στα μαύρα γεράματά μου, ακούγοντας τα άσματα της νιότης μου, πότε κλαίω και οδύρομαι και πότε νιώθω μια κάποια ανακούφιση, πως, έστω και την τελευταία στιγμή, γλυτώσαμε τη συμφορά. Θλίβομαι που γλυτώσαμε, από τον Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι, από τον Βασιλείου, από τον Κληρίδη, από τον Ανάν, από όλα τα ανθρωπάκια που καθορίζουν την ζωή μας. Θλίβομαι για τη σωτηρία μας, διότι γνωρίζω πολύ καλά πως την γλυτώνουμε, για να φτάσουμε σε πιο ψηλά στάδια εξευτελισμού, πως ζούμε πια για να βλέπουμε συνεχώς τα χειρότερα, πως η ανακούφισή μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά η καταδίκη μας να ζήσουμε άλλη μια συμφορά. Όπως τώρα, με τον Χριστόφια.

Ποιος μας το ’λεγε ότι θα απελευθερωνόταν όλος ο κόσμος από τα σοβιετικά καθεστώτα, πως θα κατέρρεε όλο αυτό το καταπιεστικό και απάνθρωπο σύστημα, με όλα τα εγκλήματα να βγαίνουν στη φόρα και οι λαοί να ξαναχτίζουν τις πατρίδες τους και η Κύπρος, ναι, η Κύπρος θα έβρισκε τρόπο εν έτι 2008 να επαναφέρει, και, μάλιστα, σε παγκόσμια πρωτιά, τον υπαρκτό σοσιαλισμό; Είναι δυνατό ακόμη και η πανίσχυρη, τότε, Σοβιετία να κατέρρεε και εμείς, 20 χρόνια μετά, να επαναφέραμε αυτό το σύστημα; Ναι, είναι. Ο Χριστόφιας δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ατύχημα της ιστορίας. Είναι ένα παραφύσιν γέννημα της ιστορίας. Τώρα, με την κατάρρευσή του, θα υποστούμε άλλη μια ταπείνωση. Όλοι οι κομμουνιστές ηγέτες έφυγαν από την εξουσία, αφήνοντας πίσω τους, τους κατά τ’ άλλα περήφανους λαούς τους, στην εξαθλίωση, κοινωνική και πνευματική. Έτσι κι εδώ, σαν πέφτει ο κυπριακός κομμουνισμός, ο παράδεισος, που θα έχει αφήσει πίσω του το ΑΚΕΛ, δεν θα διαφέρει σε τίποτα από τον παράδεισο του ΕΜΒΕΡ ΧΟΤΖΑ, τον παράδεισο του Τσαουσέσκου, τον παράδεισο του Χόνεκερ, τον παράδεισο όλων των αριστερών δικτατόρων δηλαδή την κόλαση. Η τραγική ειρωνεία θα είναι σαν πάρουμε τον δρόμο της μετανάστευσης να βρεθούμε, και ειδικά οι ακελικοί, στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, ως οικιακοί βοηθοί ως βοηθοί κουζίνας και ως μικροεγκληματίες και, γιατί όχι, ως φτηνές δίμετρες ή, μάλλον, ενάμισι μέτρου πουτάνες.

Εύχομαι να υπάρχουν ΑΚΕλικοί, με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και πατριωτισμό, για να σώσουν την αξιοπρέπειά τους, και να ρίξουν αυτοί τον Χριστόφια στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Αν δεν το κάνουν, θα μείνουν στιγματισμένοι, αιωνίως. Αυτό δεν βοηθά κανένα λαό. Σας ικετεύουμε, μην κάνετε το λάθος, όπως τότε με την ΕΟΚΑ. Εσείς θα είστε υπεύθυνοι, εάν παραμείνει ο Χριστόφιας στην εξουσία, εσείς θα είστε, για άλλη μια φορά, οι προδότες. Μην αφήσετε αυτή την ιδιότητα στο 30% του λαού μας. Ελάτε μαζί μας, για να φύγει ο ΕΝΑΣ, για να μπορούμε, μαζί, να μαζέψουμε τα συντρίμμια.

Εάν ο Χριστόφιας πέσει από την οργή των νέων μας και του λαού, τότε, θα είστε, ω ΑΚΕΛικοί, άξιοι της μοίρας σας. Όταν, στο μέλλον, στα μαθήματα ιστορίας, τα παιδιά θα μαθαίνουν για τους προδότες του έθνους και του λαού, θα μαθαίνουν την ιστορία σας, την ιστορία του ΑΚΕΛ.

Ακελικοί, το 2004, σώσατε, εν μέρει, την αξιοπρέπειά σας και το κόμμα σας, όταν πιέζοντας την ηγεσία σας, η οποία ήταν έτοιμη να ψηφίσει το σχέδιο Ανάν, καταφέρατε να αλλάξει στάση και τελικά να το καταψηφίσει κι έτσι, αποφύγατε την  ρετσινιά του προδότη. Τώρα, δεν καλείστε, απλώς, να σώσετε το κόμμα, αλλά την Κύπρο, τους ίδιους τους εαυτούς σας. Τώρα, δεν έχετε άλλη ευκαιρία. Ή θα σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων ή θα καταγραφείτε στην ιστορία, ως οι διαχρονικοί προδότες αυτού του λαού και, μάλιστα, εν ονόματι του λαού. Διαλέξτε. Όλοι έχουμε το δικαίωμα στην ελπίδα, όλοι έχουμε ανάγκη αυτή τη λίγη χαρά, που κάνει τον άνθρωπο ν’ αντέχει, ακόμη και τις πιο παράλογες δικτατορίες.

ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΙΑ ΟΡΘΑΝΟΙΧΤΑ

«Ποιος είναι αυτός που τριγυρνά

τη νύχτα στα στενά

και που στο χέρι του κρατεί

βαγγέλιο και σπαθί

Τα παραθύρια ορθάνοιχτα

προσμένουν τα μεσάνυχτα

το παλικάρι να φανεί

να μάθουν τ’ όνομά του

Άη Γιώργη άλλοι τον είπανε

κι άλλοι Θανάση Διάκο

κι άλλοι παιδί πως ήτανε

των είκοσι και κάτω.»

Βρείτε αυτό το τραγούδι του κομμουνιστή Θεοδωράκη, σε στίχους του ανέντακτου Μιχάλη Κακογιάννη και ακούστε, καλά, το μέγα κάλεσμα του Καζαντζίδη.Τέτοια τραγούδια έχει πολλά ο τόπος μας. Μ’ αυτά τα τραγούδια πορευτήκαμε, μ’ αυτά τα τραγούδια αντέξαμε τις σκλαβκιές τες ατέλειωτες. Κάθε φορά που ψυχοπλακώνομαι ακούω αυτό το τραγούδι, για να βρω τη δύναμη να συνεχίσω. Ο άγγελος, που τριγυρνά στα στενά, κρατά ΒΑΓΓΕΛΙΟ ΚΑΙ ΣΠΑΘΙ, άλλοι τον λένε ΑΗ ΓΙΩΡΓΗ και άλλοι ΘΑΝΑΣΗ ΔΙΑΚΟ, προσέξτε ούτε Χριστόφια τον λένε ούτε Αναστασιάδη. Δεν έχουμε άλλες επιλογές. Σαν Έλληνες και Ορθόδοξοι θα πορευτούμε σ’ αυτόν τον κόσμο ή θα υπάρχουμε μόνο ως φραγκολεβαντίνοι, ώσπου να εξαφανιστούμε εντελώς. Ο Χριστόφιας θα πέσει με ΒΑΓΓΕΛΙΟ και ΣΠΑΘΙ. Η Κύπρος μόνο ως ελληνικός τόπος και τρόπος μπορεί να έχει μέλλον. Η Κύπρος είναι ελληνική και θα την κρατήσουμε ελληνική, όσοι Χριστόφιες και να έρθουν. Αυτό δεν το καθορίζω εγώ ούτε τα εδονόπουλα ούτε οι λαϊφσταλίστες ούτε οι χρηματιστές ούτε τα λαμόγια ούτε τα άθλια κόμματα. Το έχουν καθορίσει, χρόνια τώρα, κάτι μιτσιοί των είκοσι και κάτω, κάτι μιτσιοί που όλοι, πλην Ακελδαιμονίων, ξέρουμε, καλά, το όνομά τους: Ευαγόρας, Μιχαλάκης, Αντρέας, Γρηγόρης, Κυριάκος, Θεοδωρής, Πετράκης, Γιώργος, Μάρκος … ατέλειωτα τα ονόματα, όπως ατέλειωτος κι ο πόνος μας.

Χριστόφια, φύγε τώρα. Τα τραγούδια μας, οι ποιητές μας κι οι αγίοι μας δεν αστειεύουν. Τριγυρνούν τα βράδυα στα στενά εμψυχώνοντάς μας.

Β.Φ.

Advertisements