Εμένα δεν μ’ αγάπησε κανείς…

“Εμένα δε μ’ αγάπησε κανείς

δεν ένιωσα ποτέ ένα χάδι

πού είσαι μάνα να με δεις

δεν είναι δίπλα μου κανείς

το τελευταίο βράδυ

 

Άνθρωπο δεν έχω να με κλάψει

ούτε ένα κεράκι να μ’ ανάψει

Μόνος ήμουν μόνος είμαι χάρε μου

την ψυχή μου πάρε μου

Μόνος ήμουν μόνος είμαι χάρε μου

την ψυχή μου πάρε μου

 

Εμένα δε με νοιάστηκε κανείς

ο πόνος μοναχά με ξέρει

μου ‘χουνε πάρει τη χαρά

και μου ‘χουν κόψει τα φτερά

με δίκοπο μαχαίρι

 

Άνθρωπο δεν έχω να με κλάψει

ούτε ένα κεράκι να μ’ ανάψει

Μόνος ήμουν μόνος είμαι χάρε μου

την ψυχή μου πάρε μου

Μόνος ήμουν μόνος είμαι χάρε μου

την ψυχή μου πάρε μου”.

Αυτό το καταθληπτικό τραγούδι του Τάκη Μουσαφίρη εκπληκτικά τραγουδημένο από τον Δημήτρη Μητροπάνο, ομολογώ πως δεν είναι το πιο αισιόδοξο και λυτρωτικό κομμάτι των λαϊκων μας δημιουργών. Το ακούει κανείς και θέλει περίπου να κόψει τις φλέβες του. Όχι όμως ακριβώς. Στις πολύ δύσκολες του στιγμές ο καθένας μας μπορεί να ταυτιστεί με τέτοια τραγούδια, όμως ποτέ ένα καλό τραγούδι δεν σε φέρνει στο γκρεμό. Όπως τώρα καλή ώρα. Τώρα που ο ουρανός πάνω απ’ την πατρίδα μας σκοτεινιάζει και όλα φαίνονται μαύρα κι άραχνα. Όπως τώρα που το μαράζι και η αβεβαιότητα σκίζουν την καρδιά μας και τίποτα δεν μας παρηγορεί. Τώρα που όλοι μας χλευάζουν και μας κοροϊδεύουν, τώρα που εμείς οι ίδιοι νιώθουμε μια απέραντη ντροπή για την κατάντια μας. Όπως τώρα που «μόνος ήμουν μόνος είμαι χάρε μου την ψυχή μου πάρε μου» όλα στον κόσμο μάταια τα πάντα ματαιότης  φωνάζουν τα τραγούδια μας. Όχι ακριβώς. Μπορεί να καλούμε τον Χάρο για την χαριστική βολή όμως προσέξτε, δεν καλούμε έναν οποιόνδηποτε Χάρο, καλούμε τον δικό μας Χάρο, τον Χάρο ΜΑΣ διότι γνωρίζουμε πολύ καλά πως ο δικός μας Χάρος δεν είναι τόσο άδικος για να μας πάρει στην πιο δύσκολή μας στιγμή. Γνωρίζουμε πως ο Χάρος δεν είναι ένας Ακελικός μπακάλης που κάνει ισολογισμούς. Ο Χάρος έχει μπέσα, θα έρθει μόνο όταν αποφασίσει ο ίδιος και όχι όποτε αποφασίσουν οι τράπεζες η εμείς. Ο Χάρος θα ‘ρθει διότι έτσι πρέπει, χωρίς να έχει ξεχάσει πόσο εμείς σαν λαός τον έχουμε τραγουδίσει και δοξάσει.

Αυτά τα λίγα τα γράφω για να δείξω πόσο σημαντικά είναι τα λαϊκά μας τραγούδια, τα τραγούδια που ακόμη και σήμερα είναι τα μόνα ίσως που μπορούν να μας κρατούν συντροφιά σ’ αυτές τις άχαρες μέρες που παιρνούμε. Όλοι συνέβαλαν για να τα εκτοπίσουμε από την ζωή μας και σε μεγάλο βαθμό τα κατάφεραν. Μόνο που σαν ο Έλληνας θέλει να κλάψει για να λυτρωθεί, σ’ αυτά θα κατατρέξει. Αυτά έχει, τα υπόλοιπα του τα πήραν οι τράπεζες, οι διανοούμενοι και οι γενιές του Πολυτεχνείου.

Advertisements