Το Μικρό μας χωριό καταρρέει

Εθνικωλογικόν Εκδοτικόν Σημείωμα… Ένωσις Ιουνίου

Το σύνθημά μας «ΕΛΛΑΔΑ – ΚΥΠΡΟΣ, ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ, ΑΓΩΝΑΣ ΚΟΙΝΟΣ» κινδυνεύει να πάρει σάρκα και οστά απ’ την ανάποδη. Εξηγούμαι: Έως τώρα, περίπου όλοι στη νήσο μας υποστήριζαν ότι αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα δεν μας αφορούν. Μάλιστα, πολλοί έλεγαν ότι η οικονομική κρίση δεν έχει καμιά ή ελαχίστη σχέση με τα εθνικά προβλήματα. Τώρα, αίφνης, κυβέρνηση, κόμματα και οικονομικοί παράγοντες και δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί ανακάλυψαν την ταχινόπιττα, ανακάλυψαν πως η κρίση στην Ελλάδα μπορεί να επηρεάσει κι εμάς, όχι μόνο διότι το τραπεζικό μας σύστημα είναι άμεσα συνδεδεμένο με το ελλαδικό δια των ομόλογων και πολλών άλλων πτυχών νόμιμων και παράνομων, αλλά επειδή, τελικά, ΟΛΕΣ οι παγκόσμιες ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ δεν αφήνουν τη μικρή μας Κύπρο απ’ έξω, όπως πολλοί αφελείς πίστευαν.

Η Κύπρος, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και ως ένας, έστω και μικρός, κρίκος του παγκόσμιου καπιταλιστικού και ληστρικού συστήματος δεν έχει καμιά ΑΣΥΛΙΑ. Η κρίση που μαστίζει την Ελλάδα, την Ευρώπη, μα και σχεδόν όλον τον κόσμο δεν είναι μια κρίση που οφείλεται σε μερικούς κακούργους και ανεύθυνους και διεφθαρμένους πολιτικούς, αλλά μια κρίση του ίδιου του συστήματος, μια κρίση της παγκοσμιοποίησης, όπου πια ακόμη και ισχυρά κράτη κινδυνεύουν να υποταχθούν, όχι πια σε άλλα κράτη αλλά στα μεγαθήρια των τραπεζών και άλλων οικονομικών γιγάντων. Η αντίσταση των λαών μάς αφορά άμεσα, δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία πια, ειδικά τώρα που η κρίση κτυπά και τη δική μας πόρτα, ειδικά τώρα που θέλουμε δεν θέλουμε η μοίρα μας είναι άμεσα δεμένη με τη μοίρα της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια τυχόν ΗΤΤΑ της Ελλάδας, δεν λέω -σκοπίμως- κατάρρευση, θα είναι καταστροφική για μας. Η αντίσταση του ελληνικού λαού μάς αφορά πια, όχι μόνο για εθνικούς λόγους αλλά διότι είναι ο μόνος τρόπος με τον όποιο μπορούμε και εδώ και εκεί να εξέλθουμε από την κρίση και την επιρροή των παγκοσμιοποιημένων αφεντικών. Η αντίσταση του ελληνικού λαού από μόνη της δεν αρκεί για να εξέλθουμε της κρίσης. Χρειάζονται ακόμη πολλές θυσίες και πιθανόν ΑΙΜΑ πολύ, για να τα καταφέρουμε. Τα κινήματα στις πλατείες είναι μια αρχή και ένα ενθαρρυντικό ξεκίνημα, όμως δεν είναι αρκετό . Αν δούμε κιόλας τι συμβαίνει σε άλλες χώρες, τότε μπορεί, ίσως, να ξυπνήσουμε και να καταλάβουμε ότι τα παιχνίδια που παίζονται στην περιοχή είναι πολύ πιο περίπλοκα. Στη Λιβύη π.χ. εξεγέρθηκε ο κόσμος – και πολύ σωστά – εναντίον του Καντάφι και βλέπουμε εκεί τους Ευρωπαίους και τους Αμερικάνους να βομβαρδίζουν εγκληματικώς τη χώρα και να μην διαμαρτύρεται κανείς. Τώρα, όσοι είναι αφελείς και πιστεύουν ότι βομβαρδίζουν τον Καντάφι για να υποστηρίξουν τους εξεγερμένους είναι και βλάκες. Άραγε, τους Τούρκους γιατί δεν τους βομβαρδίζουν, τον Άσσαντ και τους άλλους Άραβες της Μέσης Ανατολής  γιατί δεν τους  βομβαρδίζουν;  Έχουν κι αυτοί πετρέλαια, έχουν κι αυτοί οικόπεδα φυσικού αερίου και πετρελαίου, έχουν κι αυτοί πολλές πλουτοπαραγωγικές πηγές. Είναι ολοφάνερο ότι το μοίρασμα του κόσμου όλο και περισσότερο θα γίνεται με άλλους τρόπους πια. Η Γιουγκοσλαβία και τα Βαλκάνια ήταν η αρχή, τώρα το παιχνίδι στήνεται ξανά σ’ ολόκληρη τη Μεσόγειο, σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ο κόσμος γίνεται ένα μικρό χωριό και η Κύπρος ένα μικρό στενό μονοπάτι. Όσο πιο γρήγορα κατανοήσουμε αυτή την πραγματικότητα, τόσο πιο γρήγορα, ίσως, θα καταλάβουμε και τα μέτρα που πρέπει να πάρουμε, για να μην εξαφανιστούμε. Σήμερα η Ελλάδα κινδυνεύει ποικιλοτρόπως . Το Αιγαίο μπορεί να το καταβροχθίσουν, όχι οι Τούρκοι απευθείας αλλά οι εταίροι μας η οι Άραβες ή ακόμη και οι άλλοι εταίροι μας από τον Βορρά. Τυχόν κατάρρευση της Ελλάδας θα σημάνει και τη δική μας κατάρρευση. Η Κύπρος υπάρχει σήμερα ως ένα μεγάλο βαθμό, επειδή υπάρχει η Ελλάδα. Χωρίς την Ελλάδα στο πλευρό μας, έστω ακόμη και σαν κακή μητριά, οι Τούρκοι και οι άλλοι δεν θα είχαν κανένα ενδοιασμό να μας καταβροχθίσουν. Υπάρχει φυσικά και η δική μας αντίσταση, όπως ήταν η αντίστασή μας κατά του σχεδίου Ανάν, αλλά αυτό σαν όνειρο μοιάζει. Με την κατάρρευση ή την υποδούλωση της Ελλάδας στο ΔΝΤ και τις τράπεζες καταρρέει και η Κύπρος . Όχι κατ’ ανάγκην οικονομικά αλλά εθνικά και ψυχολογικά. Το δικό μας ΧΡΕΟΣ δεν θα είναι απλώς οικονομικό, αλλά να λύσουμε το Κυπριακό, ακριβώς όπως θέλουν οι ξένοι και οι Τούρκοι. Το δικό μας ΜΝΗΜΟΝΙΟ θα είναι η ΛΥΣΗ, με βάση κάποιο σχέδιο Ανάν, όπου πατώντας μας στο λαιμό και στην πούγκα μας θα το υπερψηφίσουμε με 76%. Τα οικονομικά μας θαύματα, η μικρή κότα που γεννά χρυσά αυγά, τα οικόπεδά μας στη Μεσόγειο και το ξέπλυμα χρήματος δεν θα είναι αρκετά για να μας σώσουν. Για μια φέικ τσάντα Λουί Βουιτόν θα πουλήσουμε όχι μόνο την Κύπρο αλλά και τη μάνα μας.

Τώρα είναι αναγκαία η αφύπνισή μας, πριν είναι αργά. Τώρα χρειάζεται ο δικός μας αγώνας, η ΜΟΝΗ ΠΡΑΞΗ που μπορεί ν’ αλλάξει τα δεδομένα. Χωρίς τη συμπαράστασή μας στους λαούς που αγωνίζονται εναντίον της Αμερικής και της ηγεμονίας των τραπεζών, χωρίς τη δική μας αντίσταση εναντίον των δικών μας πολιτικών, που μας οδηγούν όχι μόνο στη χρεοκοπία αλλά και στην πλήρη εξάρτηση, το μέλλον μας είναι ζοφερό. Ο δικός μας αγώνας είναι η μόνη λύση. Αν δεν κατεβούμε εμείς στους δρόμους, αλληλέγγυοι στους αδελφούς Ελλαδίτες και σε τελευταία ανάλυση αλληλέγγυοι στους εαυτούς μας και όλους τους λαούς που παλεύουν για την εθνική και κοινωνική τους ανεξαρτησία, φοβάμαι πως τα σενάρια είναι πολύ χειρότερα απ’ ότι φανταζόμαστε. Έχετε υπόψην σας ότι οι ξένοι εχθροί μας και οι τράπεζες ΔΕΝ φοβούνται τον Παπαντρέου, τον Σαμαρά, τον Χριστόφια, τον Αναστασιάδη και τους άλλους πολιτικούς μας, φοβούνται μόνο τις εκατοντάδες χιλιάδες λαού στις πλατείες. ΑΥΤΟΥ του λαού που ακόμη ν’ αρχίσει να σπάει τα πεζοδρόμια.

Advertisements