Δεν Ξεχνώ…

20 ΙΟΥΛΙΟΥ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ

Εδώ και πολλά χρόνια η επέτειος της εισβολής, από μέρα συλλογικής μνήμης και διαμαρτυρίας για τη συνεχιζόμενη κατοχή, έχει καταντήσει μια άλλη καλοκαιρινή μέρα, όπου με το άκουσμα των σειρήνων κάνουμε το χρέος μας στην πατρίδα. Υπάρχει φυσικά και η εξαίρεση. Τα τελευταία χρόνια, κυρίως οι φοιτητές, μα και ορισμένες οργανώσεις προσφύγων διοργανώνουν στο οδόφραγμα της Λήδρας εκδηλώσεις διαμαρτυρίας με ομιλίες, συναυλίες κτλ. Οι εκδηλώσεις αυτές αφορούν κυρίως τους φοιτητές των αυτόνομων φοιτητικών παρατάξεων, δηλαδή των μη ενταγμένων στα κόμματα φοιτητών, μερικούς  πρόσφυγες, συγγενείς των αγνοουμένων και μικροομάδες του αντικατοχικού χώρου. Τα χρόνια, όπου σύσσωμος ο κυπριακός ελληνισμός κατέβαινε στην Πλατεία Ελευθερίας στην επέτειο της εισβολής, για να φωνάξει ΕΞΩ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ, έχουν τελειώσει οριστικά. Έμειναν μόνο μερικοί φοιτητές και πρόσφυγες και συγγενείς αγνοουμένων, για να μας υπενθυμίζουν πως βρισκόμαστε υπό ΚΑΤΟΧΗ. Αυτό είναι ένα μεγάλο κατόρθωμα και της τουρκικής πολιτικής και του κυπριακού πολιτικού κόσμου, οι οποίοι θέλουν τον κυπριακό λαό αδιάφορο και ανίκανο ν’ αντισταθεί στα σχέδια τους. Γι’ αυτό και ΔΕΝ υποτιμούμε τη σημασία των εκδηλώσεων στο Λήδρα Πάλας. Όμως κι εμείς οφείλουμε να βρούμε τρόπους, ώστε αυτή η επετειακή εκδήλωση να μην καταντήσει μια ρουτίνα ανούσια, ένα συμβάν, που χρόνο με χρόνο θα φθείρεται και θα αποδυναμώνεται, μ’ αποτέλεσμα όλο και λιγότερος κόσμος να παρευρίσκεται.

Κάθε χρόνο εμείς γράφουμε κι επιμένουμε πως πρέπει πια να φύγουμε από το οδόφραγμα της Λήδρας ή να πορευτούμε από το οδόφραγμα και να πάμε εκεί που πραγματικά βρίσκεται η κύρια αντίθεση στον εθνικοαπελευθερωτικό μας αγώνα, δηλαδή στο ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ και τα γραφεία των κόμματων. Μόνο αν καταφέρουμε και μετακομίσουμε έξω απ το Προεδρικό, η ηγεσία μας θα πάρει τα μηνύματα. Όσο και αν φωνάξουμε στο ΟΔΟΦΡΑΓΜΑ, μόνο συμβολικά στέλλουμε κάποια μηνύματα. Όλα αυτά που φωνάζουμε εκεί θα έχουν πολλαπλή αξία, αν τ’ ακούσουν η δική μας ηγεσία και οι ξένοι και οι Τούρκοι ΕΞΩ απ’ το ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ. Εκεί που τώρα μαγειρεύεται απ’ όλους αυτούς η τελική μας εξαφάνιση. Μην έχετε αυταπάτες, το πρόβλημα μας πια δεν είναι άμεσα οι Τούρκοι. Οι Τούρκοι είναι κατακτητές και το γνωρίζουμε πολύ καλά, κάνουν καλά τη δουλειά τους και δεν περιμένουμε τίποτα από δαύτους. Το μεγάλο μας πρόβλημα είναι η δική μας ηγεσία. Αυτή η ηγεσία, που πολλές φόρες ξεπερνά και τους ίδιους τους Τούρκους στην προβολή Τούρκικων θέσεων.

Τώρα έφτασε η χρονιά να συναντηθούμε πάλι συμβολικά στο ΟΔΟΦΡΑΓΜΑ και μετά να πορευτούμε προς το ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ κι εκεί να ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΟΥΜΕ και, αν είναι ανάγκη, να μείνουμε εκεί όλο το καλοκαίρι, ώσπου να το χωνέψει η ηγεσία μας ότι η ΠΡΟΔΟΣΙΑ της θα έχει πολύ μεγάλο κόστος. Εκεί, στο Προεδρικό, ας φτιάξουμε τις δικές μας πλατείες, όχι αγανακτισμένων αλλά συνειδητών αγωνιστών της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Εκεί, στο Προεδρικό, ας δώσουμε στον Χριστόφια και τους συνοδοιπόρους του να καταλάβουν πως η Κύπρος είναι ελληνική και δεν δίνουμε ούτε σπιθαμή στους Τούρκους. Ας δώσουμε στο ΔΗΣΑΚΕΛΔΗΚΟ να καταλάβει πως ΔΕΝ θα ανεχτούμε καμιά υποχώρηση και ας δώσουμε να καταλάβουν και στο «δικό» μας στρατόπεδο, δηλαδή τους υπόλοιπους, να καταλάβουν πως δεν μπορούν πλέον να κοιτάζουν τα μικροκομματικά συμφέροντα και πως έφτασε ο καιρός να συνενωθούν σ’ ένα πανελλήνιο μέτωπο ΣΩΤΗΡΙΑΣ, που θα δώσει την προοπτική να αλλάξουμε επιτέλους πορεία πλεύσης. Η πολιτική της Δ.Δ.Ο. έχει αποτύχει πλήρως. Εάν εμμείνουμε σ’ αυτήν, οι μήνες που μας έρχονται θα είναι οδυνηροί. Ή θα αντισταθούμε τώρα ή θα περιμένουμε την κρίση να μας κτυπήσει κατακέφαλα και να μας στείλει βουρητούς στο δικό μας ΔΝΤ, δηλαδή στην τουρκοποίηση δια μέσου της ομοσπονδοποίησης της Κύπρου. Διαλέξτε, ω Κύπριοι. Ελευθερία ή ψηλό βιοτικό επίπεδο, αγώνα και θυσίες ή την υποδούλωσή μας στους Τούρκους και τις τράπεζες.

Στο Προεδρικό, λοιπόν, για να καταλάβει και ο Ντάουνερ και οι Ευρωπαίοι και η Μέρκελ και όλοι οι άλλοι πως η Κύπρος δεν είναι μόνο ήλιος, ξέπλυμα χρήματος και χαζοχαρούμενες επανεπροσεγγιστικές εκδηλώσεις. Για να καταλάβουν πως το 1955 και το 2004 δεν ήταν τυχαία γεγονότα αλλά αναπόσπαστα κομμάτια της ελληνικής μας ψυχοσύνθεσης. Όπως τότε, έτσι και τώρα, μπορούμε ξανά να τα βάλουμε με όλους τζ’ ας γινεί το γαίμαν τους αυλάτζιιν.

Advertisements