THE LOSER (ΜΕΡΟΣ Β’)

ΕΘΝΙΚΩΛΟΓΙΚΟΝ ΕΚΔΟΤΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Κάθε φορά που έχουμε εκλογές, βρισκόμαστε πάντα στην δυσάρεστη θέση να ψηφίζουμε δυνάμεις που δεν μας εκφράζουν για να αποφύγουμε το χείριστον, που δεν είναι τίποτα άλλο από τις δυνάμεις που κυριαρχούν στο πολιτικό σκηνικό της νήσου, το δαιμόνιο ΔΗΣΑΚΕΛ. Πάντα ψηφίζουμε με την ψυχή στο στόμα ή δεν πάμε στις κάλπες καν, που ούτε αυτή είναι λύση, ή ακόμη ρίχνουμε λευκό ή άκυρο για να εκφράσουμε τη μεγάλη μας διαφωνία μ’ ένα πολιτικό κόσμο ο οποίος έχει προ πολλού απεμπολήσει, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, τα πολιτικά και εθνικά μας δικαιώματα. Τώρα ξανά βρισκόμαστε μπροστά στο δίλημμα ΔΗΣΑΚΕΛ ή ΤΡΙΤΟΣ ΠΟΛΟΣ. Εννοείται ότι είναι ένα ψευτοδίλημμα, διότι δεν υπάρχει περίπτωση να διαλέγαμε ΔΗΣΑΚΕΛ, όμως συνεχίζουμε να καθόμαστε σε αναμμένα κάρβουνα διότι και ο ισχυρός του τρίτου πόλου, το ΔΗΚΟ κάθε άλλο παρά εθνικά σκέφτεται. Το γεγονός ότι το ΔΗΚΟ είναι ικανό, για να μπορεί να παίζει τον ρυθμιστικό ρόλο του, να συμμαχήσει ακόμη και με το ΔΗΣΥ και με το ΑΚΕΛ και με τον διάβολο για να μην χάσει τις καρέκλες που του αναλογούν, δείχνει, όχι μόνο τον καιροσκοπισμό του, αλλά και την δική μας δεινή θέση, όταν κανένα από τα τρία μεγάλα κόμματα, ΔΕΝ μπορεί,  έστω και μεταφυσικά, να μας κάνει να νιώθουμε ολίγον πιο αισιόδοξοι. Ούτε οι άλλες τρεις οντότητες – ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ – του τρίτου πόλου μας εκφράζουν πλήρως, μάλλον σε ελάχιστα πράγματα συμφωνούμε μαζί τους, όμως τουλάχιστον στις σημερινές συνθήκες της πλήρους αποσύνθεσης, αυτοί κουβαλούν απάνω τους μια τσίπα και δεν έχουν απεμπολήσει όλα τα δικαιώματά μας. Αυτά τα τρία μικρά κόμματα καλύπτουν κιόλας ένα μεγάλο ποσοστό του λαού μας, ο οποίος ακόμη ΔΕΝ έχει δεχτεί την υποταγή στους Τούρκους. Παρ’ ότι κανένα απ’ αυτά δεν απορρίπτει τον ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟ με τους Τούρκους και κανένα απ’ αυτά δεν υποστηρίζει το ιερό δικαίωμα της ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ – ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗΣ,  που στη συγκεκριμένη περίπτωση σημαίνει το δικαίωμά μας να ζούμε ως Έλληνες και να καθορίζουμε ως Έλληνες το μέλλον μας και την τύχη μας, εμείς δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να τους στηρίξουμε εκλογικά με την λογική ότι ίσως έστω και την δωδεκάτη, κατανοήσουν ότι μόνο ως Έλληνες μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τους Τούρκους και τους Εγγλέζους και τους άλλους που θέλουν να μας ομοσπονδοποιήσουν και αφήσουν πίσω τις πολιτικές υπέρ μιας δήθεν καλής ομοσπονδίας και ενός δήθεν έντιμου συνεταιρισμού δύο συνιστώντων κρατών. Ίσως να ζητάμε πολλά και να βλέπουμε όνειρα ανοιξιάτικης νυκτός. Δεν είναι η πρώτη φορά που την παθαίνουμε, ούτε είναι η πρώτη φορά που οι σημερινοί σύμμαχοί μας είναι οι αυριανοί μας καταπιεστές.

 

Ζούμε συνεχώς σε αυτήν την αντίφαση για τον απλούστατο λόγο ότι ο λαός μας ακόμη ΔΕΝ κατάφερε να αυτονομηθεί απ’ τα κόμματα και να φτιάξει τις δικές του αντικατοχικές, αντιιμπεριαλιστικές οργανώσεις για να διεκδικήσει την εθνική και κοινωνική του ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Έως τότε θα συνεχίσουμε να ζούμε στο χάος με την ελπίδα ότι κάτι θα μπορέσουμε να περισώσουμε από την εξαθλίωση της σημερινής κυπριακής πολιτικής σκηνής. Λίγα μπορούμε να κάνουμε αλλά δεν μπορούμε να μείνουμε αμέτοχοι. Ο Χριστόφιας, η μεγαλύτερη απάτη που γνώρισε η σύγχρονη ιστορία μας, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΩΡΑ, πριν μετατρέψει την Κύπρο σε Μάλτα και τους Κύπριους σε κουτοπόνηρους φοινικολεβαντίνους. Φεύγοντας, δεν πρέπει να μας αφήσει ως φυσιολογικό του διάδοχο το έτερον ήμισύ του, το Νίκο Αναστασιάδη, ο οποίος δια της μεθόδου της ομοιοπαθητικής, δηλαδή με ελληνικές σημαίες, θα μας καταντήσει ανθέλληνες φοινικολεβαντίνους. Για να φύγουν και οι δύο πρέπει να πιεστεί το αμαρτωλό ΔΗΚΟ, οι καρεκλοκένταυροι του κέντρου, να συμπράξει με τα άλλα μικρά κόμματα, ώστε στις προεδρικές εκλογές να αποφύγουμε το αυτοκτονικό δίλημμα ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ ή ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ. Πρέπει να βρεθεί ΚΟΙΝΟΣ υποψήφιος του τρίτου αντικατοχικού πόλου για να υπάρχει τουλάχιστον η προοπτική ότι την επόμενη πενταετία θα βρεθεί κάποιος που δε θα υπογράψει τις υποχωρήσεις και παραχωρήσεις, που έκανε η ΧΑΜΕΝΗ ΨΥΧΗ, ο Χριστόφιας. Για να είμαστε, όμως, δίκαιοι, πρέπει να πούμε ότι χαμένες ψυχές ήσαν ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως οι Πρόεδροί μας μετά το ’74, διότι κανείς δεν απέρριψε τη λύση δια μέσου του συμβιβασμού της ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ, που ουσιαστικά και τελεσίδικα παραχωρεί την Κύπρο στην επικυριαρχία της Τουρκίας. Κανείς Πρόεδρος, με εξαίρεση τον Παπαδόπουλο σε κάποιες στιγμές, δεν βρέθηκε που να πίστεψε στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα για την απαλλαγή μας από τα κατοχικά δεδομένα. Κανένας δεν πίστεψε σε αυτόν τον λαό και γι’ αυτό βάλθηκαν όλοι να τον ΑΛΛΑΞΟΥΝ. Κανείς δεν πίστεψε ότι αυτός είναι ο ίδιος λαός που την δεκαετία του ‘50 υποχρέωσε τον κόσμο όλο να τραγουδά τα επιτεύγματά του και να δοξάζει τους ήρωές μας.

Τώρα έπεσε και η μάσκα του δήθεν πατριώτη, του δήθεν προοδευτικού, του δήθεν κομμουνιστή, του δήθεν αγωνιστή της αριστεράς, Χριστόφια. Αυτός συνέχισε την παράδοση των προκατόχων του για να διατηρήσει το παγκόσμιο προνόμιο, να ηγείται ενός κόμματος που είναι το μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία που, όχι μόνο δεν συμμετείχε στους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες του λαού του, αλλά τους ΠΡΟΔΩΣΕ κιόλας.

Γράφει σ’ ένα τραγούδι του για την Κύπρο ο αριστερός Κώστας Βίρβος: «Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ». Το είπαν και το έγραψαν πολλοί άλλοι αριστεροί διανοούμενοι, το είπαν και το έγραψαν με το ίδιο τους το αίμα χιλιάδες κομμουνιστές και πατριώτες αγωνιστές. Καλή ψήφο, καλό βόλι.

Advertisements