ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ…..Της Ένωσης

Νίκος Παπάζογλου, ένας λαϊκός τραγουδιστής του καιρού του.

Τώρα, τα κανάλια και οι σταθμοί σού κάνουν αφιερώματα, λένε τα καλύτερα λόγια για τα τραγούδια σου και για το άτομό σου. Σε Ελλάδα και Κύπρο, όλοι μιλούν για τον πρόωρο χαμό σου και όλοι χύνουν δάκρυα για την απώλεια της ελληνικής μουσικής και του ελληνικού πολιτισμού. Μίλησαν για σένα όλοι και είπαν λόγια πολύ συγκινητικά, σαν να σε αγαπούσαν κι εσένα και τα τραγούδια σου παράφορα. Τώρα, γιατί τις τελευταίες δεκαετίες, ελάχιστα τραγούδια σου έπαιζαν οι σταθμοί, μόνο οι ιθύνοντες των σταθμών ξέρουν. Τώρα, όμως, κλαίνε, Χάσαμε τον Παπάζογλού μας. Μεγάλη η απώλεια. Κλαίνε, όπως αύριο θα κλαίνε και για τον Θεοδωράκη και για τον Σαββόπουλο, για τον Ξαρχάκο, τον Μούτση και όλους τους άλλους μεγάλους μας μουσικούς και τραγουδοποιούς. Αυτή είναι η δουλειά των σύγχρονων καναλιών και σταθμών, πάνω απ’ τα πτώματα των νεκρών μας να βγάλουν και λίγη δόξα για τον εαυτό τους. Να δείξουν πως είναι και αυτοί ένα κομμάτι του Παπάζογλου, να οικειοποιηθούν τα τραγούδια του, ανεξαρτήτως αν οι σταθμοί τους παίζουν μέρα νύκτα σαχλαμάρες και όχι τα τραγούδια του.

Δεν θέλω να καταθέσω τη δική μου μαρτυρία για τον Παπάζογλου. Λέω μόνο πως ήταν κάτι σαν φάρος για πολλούς ανθρώπους, έδινε σε όλους μας το κουράγιο να μένουμε εκτός Αθήνας, να μην σνομπάρουμε την επαρχία και την καταγωγή μας και να δημιουργούμε στον τόπο μας και αν πράγματι αξίζουμε, τότε τίποτα δεν θα πάει χαμένο. Έμεινε πιστός στη Θεσσαλονίκη ως Έλλην Μικρασιάτης, παιδί μιας δεκαετίας με Καζαντζίδη και Rolling Stones, παιδί μιας γενιάς στο μεταίχμιο τρομερών κοινωνικών και πολιτισμικών αντιφάσεων και αλλαγών. Έμεινε πιστός σε έναν άλλο τρόπο ζωής, χωρίς φτιασίδια, φρου φρου και αρώματα, χωρίς το αυτάρεσκο των φώτων της τηλεόρασης. Όλα αυτά πάλι θα είχαν νόημα, έστω και αν δεν ήταν ένας λαμπρός τραγουδοποιός. Παίρνουν όμως άλλες διαστάσεις, διότι ακριβώς δεν ήταν ένας απλός τραγουδοποιός, αλλά ένας καλλιτέχνης, που άλλαξε τον τρόπο που ακούμε τα λαϊκά τραγούδια, χωρίς να τα ξεφτιλίζει.

            Στο Παραλίμνι σ’ ένα γήπεδο, μάλλον της ΕΝΩΣΗΣ ΝΕΩΝ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ, τον είδαμε για πρώτη φορά στην Κύπρο, πριν πολλά χρόνια. Στη μέση ο Σαββόπουλος, αριστερά του η Αρβανιτάκη και δεξιά του ο Παπάζογλου. Μια απίστευτη συναυλία. Έκτοτε και οι τρεις τους κόλλησαν κυπρίτιδα, μία ασθένεια που, ναι μεν έγινε γνωστή λόγω Σεφέρη, όμως στις μέρες μας, δυστυχώς, έχει πάρει λάθος διαδρομές, ειδικά ανάμεσα σε Ελλαδίτες καλλιτέχνες και καλλιτεχνίζοντες. Ο Παπάζογλου έκτοτε ξόδεψε πολλές ζωές στην Κύπρο. Περπατούσε την παλιά πόλη ωσάν να περπατούσε στη Μικρά Ασία. Κοίταζε αυτόν τον άλλο ελληνισμό με μια ματιά διαφορετική. Δεν είχε τη ματιά του καλαμαρά ούτε καν του Ελλαδίτη. Κοίταζε αυτό τον τόπο σαν να τον ήξερε, σαν να έζησαν κάπου εδώ οι δικοί του άνθρωποι, οι δικοί του πρόγονοι. Εγώ ξέρω γιατί. Ο Παπάζογλου ήταν από τους λίγους Ελλαδίτες που γνώρισα, που κατάλαβαν εξ αρχής ότι η Κύπρος αποτελεί το μόνο ελεύθερο κομμάτι της Μικράς Ασίας, το μόνο κομμάτι του ελληνισμού, που ακόμη αντιστέκεται στον ελλαδιτισμό ως γνήσια ελληνική μικρασιατική γη.

            Θέλαμε να κάνουμε ένα δίσκο με μικρασιατικά τραγούδια, από αυτά που αρχές του 20ου αιώνα τραγουδούσαν όλοι στην Κύπρο. Δεν τα καταφέραμε. Καλό σου ταξίδι, φίλε μου. Εκεί που θα πας, βρες τον παππού μου, να ακούσεις ξανά τη φωνή του και να κλάψεις ξανά. Για όλους μας.

Advertisements