ΕΘΝΙΚΩΛΟΓΙΚΟΝ ΕΚΔΟΤΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΙ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ

Έχει δοθεί παρά πολλή δημοσιότητα στις τελευταίες «εξεγέρσεις» των Τουρκοκυπρίων και πολλά έχουν γραφτεί, κυρίως άρθρα, που βλέπουν με πολύ θετικό φακό τις εξελίξεις στα κατεχόμενα. Πολλοί αναλυτές συγκρίνουν τις κινητοποιήσεις των τουρκοκυπρίων με αυτές των άλλων μουσουλμάνων της περιοχής, δηλαδή με τις εξεγέρσεις των αραβικών λαών εναντίον των δεσποτικών η δικτατορικών καθεστώτων τους. Άλλοι ακόμη πιο αφελείς θεώρησαν ότι αυτές οι κινητοποιήσεις είναι το πρώτο βήμα και για τη δική μας σωτηρία, μιας και η Τουρκία ετοιμάζεται να πάρει τον δρόμο του Μουμπάρακ και των άλλων αράβων ηγετών, που κάτω από την πίεση του λαού το έβαλαν στα πόδια. Διαφωνούμε και με τις δυο απόψεις.

Ας δούμε πρώτα ποιοι είναι αυτοί οι περιβόητοι Τουρκοκύπριοι επαναστάτες. Πριν την κατάληψη της Κύπρου το 1571 δεν υπήρξε ούτε ένας Τουρκοκύπριος στην Κύπρο. Οι ελάχιστοι μουσουλμάνοι Οθωμανοί που διέμεναν στο νησί ήταν κάτι σαν τους τρεις Κυπρίους που δουλεύουν σήμερα στην Αλάσκα. Οι Τουρκοκύπριοι είναι οι απόγονοι των τουρκικών στρατευμάτων που έμειναν στο νησί και οι απόγονοι των εποίκων που ήρθαν μετά την κατάληψη και της Λευκωσίας. Κάποιοι άλλοι είναι απόγονοι των Ελλήνων που τούρκεψαν για λόγους οικονομικούς. Αυτό από μόνο του δεν είναι σημαντικό. Σημαντικό είναι το γεγονός ότι πια εδώ και ενάμιση αιώνα αποτελούν μια οντότητα στον τόπο αυτό, έστω και μειοψηφική. Ακόμη πιο σημαντικός, είναι ο ρόλος τους σε αυτή την κοινωνία. Οι Τουρκοκύπριοι αποτελούν οντότητα σημαντική από τη στιγμή που οι Άγγλοι τούς ονομάζουν και τους δίδουν το όνομα Τουρκοκύπριοι. Το μέγα σφάλμα είναι πως δεχτήκαμε κι εμείς το όνομα που μας έδωσαν οι Άγγλοι, το όνομα ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΟΙ. Εμείς δεν είμαστε κατά κανένα τρόπο ελληνοκύπριοι, εμείς είμαστε απλώς ΚΥΠΡΙΟΙ και ήταν αυτονόητο ότι ένας Κύπριος δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από Έλληνας και ορθόδοξος. Αυτή είναι όμως μια άλλη ιστορία, επιστρέφω στους Τουρκοκύπριους.

Οι Τουρκοκύπριοι βίωσαν την ύπαρξή τους σε αυτό το νησί ως ημικατακτητές και ως οι ευνοούμενοι των κατακτητών. Ήσαν από την εμφάνιση τους αναπόσπαστο γρανάζι στους μηχανισμούς της αποικιοκρατίας. Ήσαν τα τσιβίτζια, τα παράσιτα της αποικιοκρατίας. Πότε ως το δεξί χέρι των Οθωμανών Τούρκων, πότε των Βρετανών,  πότε ακόμη και του Ζυριχικού κατασκευάσματος και τώρα ξανά των Τούρκων. Αυτή η πτυχή της ιστορίας τους έχει διαμορφώσει ως μεγάλο βαθμό και την ψυχοσύνθεσή τους. Χωρίς να είναι προνομιούχοι δεν μπορούν να ζήσουν ούτε μπορούν να ζήσουν χωρίς να έχουν υποταγμένους με το άλφα ή βήτα τρόπο τους Έλληνες της Κύπρου. Οι Τουρκοκύπριοι τα θέλουν όλα δικά τους και μας πήραν χαμπάρι. Μας έχουν καταλάβει και κατευθύνουν την πορεία τους αναλόγως. Θέλουν να είναι αυτοί αφέντες στο βορρά. Κανείς τους, ακόμη και αυτοί που ανέμιζαν κυπριακές σημαίες, ΔΕΝ αμφισβητεί ότι ο βορράς είναι αποκλειστικά δικός τους, και συνέταιροι στην υπόλοιπη ευρωπαϊκή Κύπρο σε μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, ακριβώς όπως θέλουν οι ελληνόφωνοι Εφιάλτες σήμερα. Η αντιπαράθεση των Τουρκοκύπριων με την Άγκυρα έχει κάποια κοινωνικά βάση. Οι Τουρκοκύπριοι δεν θέλουν να μοιράζονται την εξουσία με τους εποίκους ούτε θέλουν οι έποικοι να είναι τόσο ισχυροί, ώστε να αποτελούν την χαλάστρα τους σε σχέση με τη διοίκηση και τα χρήματα που θα έρθουν από τους ελληνοκύπριους την Ευρώπη και τις άλλες χώρες, όταν θα θελήσουν να επιβάλουν την ομοσπονδία. Ούτε θέλουν να έχει τον αποκλειστικό λόγο η Τουρκία στα πεπρωμένα, επειδή ακριβώς γνωρίζουν ότι η Τουρκία μπορεί να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μπορεί να περάσει χειρότερες περιπέτειες απ’ ό,τι σήμερα. Έχουν φυσικά και άλλου είδους αντιθέσεις με τους Τούρκους της Άγκυρας, όπως ένα αίσθημα ανωτερότητας, επειδή μιλούν καλύτερα αγγλικά και ξέρουν καλύτερα το Λονδίνο – σας λέει κάτι αυτό; – και απ’ το γεγονός ότι ανέκαθεν είχαν ένα ψηλότερο βιοτικό επίπεδο από τους μητροπολίτες αδελφούς τους. Όμως θα είμαστε πολύ αφελείς, εάν πιστεύαμε ότι οι Τουρκοκύπριοι θα έριχναν τους Τούρκους στη θάλασσα χωρίς ισχυρές εγγυήσεις από την ίδια την Άγκυρα ότι ποτέ δεν θα εγκαταλείψει την Κύπρο. Γι’ αυτό και η λεγομένη «εξέγερσή» τους είναι εκ του πονηρού, για να ασκήσει στη δική μας πλευρά και τη διεθνή κοινότητα μια επιπρόσθετη πίεση να δεχτούμε ΤΩΡΑ την πολυπόθητη ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ έμπνευσης διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.

Αυτό το ρόλο παίζει ο Ντάουνερ, οι Εγγλέζοι και οι άλλοι ξένοι σήμερα στο κυπριακό με την αχαλίνωτη και άνευ όρων επαναπροσέγγιση και ελληνοτουρκική φιλία. Με τις καθημερινές πια επαφές Τουρκοκύπριων, ξένων και ελληνόφωνων δουλεύει ως ρολόι ένα σύστημα υπόσκαψης της εθνικής μας συνείδησης, για να μπορέσει να περάσει η αντίληψη ότι μόνοι μας εμείς οι ελληνόφωνοι και οι τουρκοκύπριοι μπορούμε να επανενώσουμε το νησί μας. Με άλλα λόγια εμείς παίζουμε το παιχνίδι των Τούρκων και οι τουρκοκύπριοι το παιχνίδι του Χριστόφια. Οι Τουρκοκύπριοι με τις ευλογίες των ελληνόφωνων διεκδικούν όλη την Κύπρο, μας έχουν πάρει πρέφα και μας παίζουν στα δάκτυλά τους. Εδώ πρέπει να τονίσω ότι η μάζα των εποίκων είναι πολύ πιο έντιμοι από τα τσιβίτζια, τους Τουρκοκύπριους. Οι έποικοι θέλουν μόνο μειονοτικά δικαιώματα, δηλαδή να μην εκδιωχτούν από το νησί. Προτιμώ τους έποικους από τους απογόνους τους.

Advertisements