ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ

Το πιο κάτω τραγούδι το έγραψε ο Τσιτσάνης τον καιρό της ΕΟΚΑ και το τραγούδησε άψογα ο Μπιθικώτσης:

«Την καρδιά σου σφίξε απόψε, μάνα,

κάνε κουράγιο κι υπομονή.

Κι αν πικραμένα χτυπήσει η καμπάνα

μην κλάψεις το γίο σου τον λεβέντη.

 

Στην αυλή σου αν θα ‘ρθει κάποιο βράδυ

κυνηγημένο κι έρημο πουλί

αγκάλιασέ το, μανούλα μου καημένη

την πληγωμένη καρδιά του να γιατρέψεις.»

 

Περιέργως όταν ακούω αυτό το τραγούδι, ο νους μου δεν πάει μόνο στους αγωνιστές μας, αλλά κάνει ένα ταξίδι στο κατεχόμενο χωριό μου, εκεί που γι’ αυτούς τους αγωνιστές πήγα στην πρώτη μου διαδήλωση, μετά επιστρέφει στα φυλακισμένα μνήματα, στα διαβάσματά μου για τες τελευταίες ώρες των μελλοθάνατων και φτάνει στην απόγνωση που όλοι νιώσαμε, σαν σύσσωμοι οι σατανάδες προσπαθούσαν να μας επιβάλουν το σχέδιο Ανάν.

Περιέργως ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ. Μέσα από ένα τραγούδι η ζωή μου όλη κάνει κύκλους. Από το «Μολών λαβέ» του Αυξεντίου, στη βυζαντινή φωνή του Μπιθικώτση και το ιερό μπουζούκι του Τσιτσάνη, ο διαχρονικός και οικουμενικός μας πολιτισμός αντιστέκεται στον ΦΟΒΟ. Σκέφτομαι τα αγράμματα λαϊκά μας παιδιά, σκέφτομαι τα τραγούδια μας, σκέφτομαι τον Γρηγόρη με το παλαιομοδίτικο μουστάκι του στη σύγχρονη αποτριχωμένη Κύπρο και δεν φοβάμαι. Φέρτε μας, εάν θέλετε, κι άλλα σχέδια Ανάν, φέρτε ακόμα δέκα, πάλι με τους Γρηγόρηδες μπροστά θα τα ρίξουμε στα σκουπίδια. Το ξέρω ότι αυτό δεν φτάνει για να είναι κάνεις ελεύθερος. Αυτούς που φέρνουν τα σχέδια πρέπει να καταφέρουμε να ρίξουμε στα σκουπίδια. Το ξέρω. Γι’ αυτό, σαν μας ζώνουν οι Ανάν, μνημονεύετε Γρηγόρη, μνημονεύετε Παλληκαρίδη, μνημονεύετε Μιχαλάκη, μνημονεύετε …… εδώ μην σταματάτε, γράψτε ο καθένας κι ένα όνομα, μέσα θα πέσετε.

Advertisements