ΕΘΝΙΚΩΛΟΓΙΚΟΝ ΕΚΔΟΤΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Λίγο ακόμα να σηκωθούμε

Ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε διαχρονικά είναι η έλλειψη της γνώσης και της κατανόησης ότι σε αυτή την περιοχή δεν είμαστε μόνοι μας ούτε είναι ανεξάρτητα τα προβλήματα των υπόλοιπων γειτονικών λαών απ’ τα δικά μας. Ποτέ δεν είχαμε μια έστω συμβουλευτική ομάδα μελέτης των προβλημάτων της περιοχής, των επιδιώξεων των μεγάλων δυνάμεων και των άλλων τοπικών συμφερόντων, ώστε να μπορούμε κι εμείς να παίζουμε τον έστω και μικρό ρόλο που μπορεί να μας αναλογεί. Πάντα λειτουργούσαμε ωσάν κι εδώ είμαστε μόνοι μας, χωρίς συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων, χωρίς συμφέροντα υπο-ιμπεριαλισμών, χωρίς κράτη τραμπούκων, χωρίς εθνικές αντιπαραθέσεις και χωρίς εθνικά και τοπικά, ακόμη και ταξικά συμφέροντα.

Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα, που ολόκληρη η Βόρεια Αφρική και η Μέση Ανατολή σείεται από μία νέου τύπου εξέγερση κι εμείς τον χαβά μας, σαν να μην μας αφορούν οι γειτόνοι μας, σάμπως και δε θα έχουν επιπτώσεις όλες αυτές οι κοσμοϊστορικές αλλαγές που συντελούνται. Εμείς παραμένουμε πιστοί στις αναλύσεις του άσπρου –μαύρου, στις απλοϊκές αναλύσεις που δείχνουν ότι τίποτα δεν έχουμε μάθει στα 50 χρόνια ανεξάρτητου βίου. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι μισοί Κυπραίοι θεωρούν ότι όλα αυτά συμβαίνουν για να ’ρθουν στην εξουσία οι ισλαμιστές και οι άλλοι μισοί πως τίποτα δεν τρέχει για μας, μιας και οι Αμερικανοί και οι Ισραηλίτες είναι πάλι μαζί μας λόγω των πετρελαίων μας και του φυσικού αερίου μας. Στην ουσία δεν θέλουμε να δούμε πέραν της μύτης μας. Στην ουσία αρνούμαστε να κατανοήσουμε πόσο αλληλένδετα είναι τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας. Ακριβώς όπως και παλιά., όπου σε ολόκληρη τη νήσο δεν υπήρχαν παρά ελάχιστοι που κατανοούσαν πως και οι Τούρκοι έπαιζαν παιχνίδι στο Κυπριακό και η Χούντα στην Αθήνα είχε δικά της σχέδια και πως άλλα συμφέροντα είχε η Αγγλία και άλλα η Αμερική, αλλά εμείς επιμέναμε να φωνάζουμε οι «αγγλοαμερικανοί», διότι έτσι βόλευε τον δορυφόρο της Σοβιετικής Ένωσης, το ΑΚΕΛ. Κανείς τότε δεν τόλμησε να αναλύσει στα σοβαρά εάν εμάς μας συνέφερε να μπούμε στο ΝΑΤΟ π.χ., παρά να διατηρούμε τις αγγλικές βάσεις, που έτσι κι αλλιώς οι αμερικανοί τις χρησιμοποιούσαν όταν τις χρειάζονταν και βουτήξαμε με τα μπούνια σ’ ένα κίνημα αδεσμεύτων, απλώς και μόνο για να μαζεύουμε μερικά ψηφίσματα στον ΟΗΕ και τίποτα άλλο. Κάνεις τότε δεν κατανόησε τη φύση του ελληνικού κράτους, φωνάζαμε ΕΝΩΣΙΣ απ’ την μια και βρίζαμε τους καλαμαράδες απ’ την άλλη, χωρίς έστω και ένας άνθρωπος να έχει μια στρατηγική για όλο το ελληνικό λαό σε Κύπρο και Ελλάδα, χωρίς ένα πανεθνικό σχέδιο δράσης, που δεν θα περιοριζόταν μόνο στα αλυτρωτικά συναισθήματα των Κυπρίων, αλλά και στην ανάγκη του υπόλοιπου ελληνισμού ν’ απαλλαγεί από την ξένη εξάρτηση και κηδεμονία. Είναι χαρακτηριστικό ότι κανένας ηγέτης μας δεν ήξερε την ΕΛΛΑΔΑ. Ακόμη και οι εθνικόφρονες αγωνιστές της ΕΟΚΑ, Κληρίδης και Παπαδόπουλος, είχαν επιδερμικές σχέσεις με τον ελληνισμό και τον ελληνικό πολιτισμό και πότε τους δεν είδαν την Ελλάδα ως αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνικού έθνους που θα έπρεπε να συμμετέχει πρακτικά και ουσιαστικά στον αγώνα μας για εθνική επιβίωση. Ανεξαιρέτως όλοι οι ηγέτες μας ένιωθαν μια μεγαλύτερη άνεση στις ξένες πρεσβείες της Λευκωσίας και της Αθήνας και ένιωθαν πιο κοντά στους Άγγλους διπλωμάτες παρά με τον ελληνικό λαό, που πολλές φόρες σνόμπαραν εγκληματικά. Φυσικά το ίδιο ισχύει κατ’ επέκταση και στον ίδιο τον λαό μας, που ενώ μπορεί να ανέβαινε στα σκαλοπάτια που οδηγούν στη λευτεριά, η ΕΝΩΣΙΣ με την Ελλάδα ήταν περισσότερο μια ιδέα, παρά ένα ζήτημα απελευθέρωσης ολόκληρου του ελληνικού λαού. Φυσικά οι αγώνες γίνονται και για ιδέες, όπως γίνονται και για ιδανικά, ακόμη και για ένα πείσμα, όμως δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι με μόνο τον αυθορμητισμό δεν βγαίνεις πάντα νικητής.

Είμαι της άποψης ότι οι σχέσεις μας με τον υπόλοιπο ελληνισμό διαχρονικά χρειάζονται μελέτη, για να μπορέσουμε σήμερα να επανεξετάσουμε τις ξεχωριστές μας πορείες και να βρούμε τρόπους, ενιαία και αδιαίρετα, να αντιμετωπίσουμε τους εχθρούς μας και σε επίπεδο κρατικό αλλά κυρίως σε επίπεδο ενιαίου κινήματος για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ όλου του έθνους. Είναι ανάγκη να προσδιορίσουμε τις σχέσεις μας με τους γείτονές μας, πάντα μέσα στα πλαίσια του συμφέροντος του έθνους μας και να βρούμε τρόπους να παραγνωρίσουμε τα κακά τους και να υιοθετήσουμε τα καλά τους. Δηλαδή, σήμερα παρά να βρίζουμε συλλήβδην τους Αραπάες τους ξημαρισμένους, είτε επειδή φοβουμαστέ το Ισλάμ είτε επειδή κάποιοι Παλαιστίνιοι μετανάστες δημιουργούν προβλήματα στην Κύπρο, θα ήταν καλύτερα εάν υιοθετούσαμε το παράδειγμά τους και κάναμε τα ίδια, δηλαδή να κατεβαίναμε στους δρόμους για να φύγουν, πριν μας καταστρέψουν εντελώς, οι Χριστόφιας και Παπαντρέου.

Β.Φ.

Advertisements