15.1.1950

Είμαι πολύ ευτυχής και τυχερός. Σαν σήμερα πριν πολλά χρόνια δυο μηνών παιδί στην κοιλιά της μάνας μου πήρα τον δρόμο προς τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και είδα την μάνα μου και τον πατέρα μου να υπογράφουν το ΕΝΩΤΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ. Τώρα δεν μπορώ να επιστρέψω στην Γιαλούσα για να περπατήσω την ιερή διαδρομή που έκαναν οι πρόγονοί μου για να ζήσουμε εμείς με το κεφάλι ψηλά. Δεν πτοούμαι και αν δεν πτοούμαι δεν είναι επειδή είμαι γενναίος αλλά γιατί με την υπογραφή τους και το αίμα τους κάποιοι εμφύτεψαν στην καρδιά μου την αγάπη για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Μπορεί σήμερα ελάχιστοι να θυμούνται το δημοψήφισμα του ’50, μπορεί μερικοί και να θέλουν να το αποβάλουν απο την μνήμη τους όμως ελάχιστα θα καταφέρουν διότι οι λαοί ακόμη και οι αλλοτριωμένοι έχουν ακόμη ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ. Σήμερα πρωί πρωί πέντε άτομα, όλα κάτω των 25 μου έστειλαν μηνύματα με χρόνια πολλά για την επέτειο. Αισιοδοξώ. Θα έρθουν καιροί όπου πιτσιρικάδες που οι παππούδες τους δεν θα ήταν τόσο μεγάλοι για να υπογράψουν, θα θέσουν ξανά το ζήτημα  ΕΝΩΣΙΣ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ τουτέστιν γάαροι νεοκύπριοι ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ.  Χρόνια πολλά συναγωνιστές και σύντροφοι.

Advertisements