Εθνικωλογικόν εκδοτικόν σημείωμα

ΕΙΧΑΜΕ ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΙΚΡΑ ΣΤΗΝ ΟΡΦΑΝΙΑ…Νίκος Γκάτσος

Ο Βασίλης Τσιτσάνης σε μια συναυλία του στο Αλεξάντρα Παρκ του Λονδίνου το 1974 μας είπε και δυο λόγια. Ευχήθηκε το έθνος να γεννήσει νέους Κολοκοτρώνηδες και Καραϊσκάκηδες, για να απελευθερώσουν την Κύπρο από τους βάρβαρους Τούρκους εισβολείς. Αυτό δεν άρεσε τότε στους ακελικούς ινστρούχτορες της παροικίας, όπως δεν θα άρεσε και στους σημερινούς μεταμοντέρνους ΕΛΛΗΝΕΣ που ζουν στην Κύπρο και την Ελλάδα. Θα έλεγαν μάλιστα ότι ο Τσιτσάνης διακατέχεται από ένα έντονο εθνικισμό και πως δεν σκέφτεται με γνώμονα τα ανθρώπινα δικαιώματα του «άλλου» και πολλά άλλα τέτοια φαιδρά, που αμολούν οι υπερασπιστές μιας αποεθνικοποιημένης Ελάδας. Γράφω Ελάδα, διότι μια Ελλάδα που δεν θεώρει τον εαυτόν της ΕΛΛΗΝΙΚΗ παύει να είναι Ελλάδα και γίνεται Ελάδα, για να μην πω Αγελάδα.

Ο Τσιτσάνης είπε το αυτονόητο και χλευάστηκε γι’ αυτό. Πολλοί άλλοι σήμερα πάλι λεν τα αυτονόητα και πάλι χλευάζονται. Φτάσαμε στο σημείο στην κατεχομένη Κύπρο και στην κατεχομένη Ελλάδα, ναι, η Ελλάδα είναι ουσιαστικά κατεχομένη, να μην μπορούμε να πούμε το αυτονόητο, δηλαδή ΕΞΩ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ,  ΕΞΩ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Φτάσαμε πιο κάτω από τον πάτο, στον απόπατο. Είναι αυτονόητο ότι το έθνος χρειάζεται ένα καινούργιο ξεσηκωμό, μια καινούργια ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ εναντίον των ΝΕΟ-ΟΘΩΜΑΝΩΝ και των υπολοίπων, που σήμερα διαφεντεύουν τον λαό μας και καραδοκούν μπροστά στο ενδεχόμενο του διαμελισμού της Ελλάδας και της ομοσπονδοποίησης  της Κύπρου. Χρειάζεται και μια ταυτόχρονη ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ εναντίον των δικών μας γενίτσαρων, όλων αυτών των αριστερών και δεξιών ρεμαλιών, που κατάφεραν και μετέτρεψαν την Κύπρο και την Ελλάδα από τόπους αγίων και ηρώων, από τόπους υπερήφανων και ζωντανών ανθρώπων σε τόπους αλλοτριωμένων γουρουνιών, που το μόνο που τους νοιάζει είναι η αγοραστική τους δύναμη και το πόσα μπορούν να καταναλώσουν μέσα στη λάσπη και όχι εκτός. Είναι αυτονόητο ότι ο ελληνικός λαός έχει ανάγκη από Κολοκοτρώνηδες, Καραϊσκάκηδες, Αυξεντίου, Μάτσηδες και Μακρυγιάννηδες, ΤΩΡΑ. Τώρα ακριβώς που η εθνομηδενιστική αριστερά μαζί με την εθνοκτόνα δεξιά του λάιφ-στάιλ προσπαθούν μαζί, με κάθε τρόπο, να εκμηδενίσουν τη σημασία των αγώνων των ηρώων μας και των επαναστατών μας. Τώρα που ο αντρισμός μετριέται με το πόσο γκέι είναι ή δείχνει κάποιος και όχι με το πώς αντιστέκεται κάνεις για να υπερασπίσει την πατρίδα του, την οικογένειά του και τα ιδανικά του.

Έτσι καιρό πριν 16 χρόνια κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος της ΕΝΩΣΙΣ. Από τότε δίνουμε μια μάχη, για να μην περάσει η αποεθνικοποίηση των προβλημάτων μας, να μην περάσει η επίθεση κατά  της ταυτότητάς μας και να μην περάσουν οι ιδεολογίες που μας οδηγούν στην αποχαύνωση και τον εκμαυλισμό. Δώσαμε σκληρές μάχες και στα εθνικά και κοινωνικά και πολιτιστικά ζητήματα, για να σταματήσει η κατρακύλα προς το χάος μιας εθνικής και κοινωνικής σήψης. Γνωρίζαμε από τότε και πιο πριν, κι εμείς και πολλοί άλλοι, ότι μόνο ως Έλληνες μπορούμε να αντισταθούμε, μόνο εάν κρατηθούμε από την πίστη μας και τον πολιτισμό μας θα μπορέσουμε να βάλουμε τέρμα στην πολτοποίησή μας, την παγκοσμιοποίησή μας και εν τέλει στη βαρβαροποίησή μας. Χλευαστήκαμε πολύ γι’ αυτές τις θέσεις μας κι εμείς και πολλοί άλλοι και στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Να όμως που δικαιωθήκαμε. Δεν είναι παρηγοριά αυτό. Αντιθέτως είναι πικρό ποτήρι για να το πιει κανείς. Η γουρουνοποίησή μας, τα τελευταία 40 χρόνια, δεν είχε άλλο σκοπό παρά για να μας οδηγήσει στην υποταγή και την απεμπόληση της εθνικής ανεξαρτησίας μας. Μας έβαλαν αγαθά και από τον κώλο για να εκποιήσουμε γη και δικαιώματα. Σε μόνο σαράντα χρόνια κατάφεραν ένα αντιστασιακό λαό, ένα λαό γέννημα και θρέμμα των αγώνων και των εξεγέρσεων και της περηφάνιας να τον μαλθακέψουν σε τέτοιο βαθμό, που οι 10,000 μέλισσες του Μηχανικού δεν αρκούν ούτε για δείγμα για να τον ξυπνήσουν από τον λήθαργο. Τώρα η Κύπρος και η Ελάδα, μ’ ένα λαό εληνικό ανίκανο να καταλάβει γιατί του κόβουν την αγοραστική του δύναμη, πρέπει να πληρώσει το τίμημα. Πολλοί νομίζουν ότι η σημερινή κρίση είναι μόνο για να κερδίσουν κάτι περισσότερο οι τράπεζες και τίποτα άλλο. Ο Θεός να μας βοηθήσει, αφού πρώτα εμείς σε Κύπρο και Ελλάδα αρχίσουμε να αντιδρούμε ως Έλληνες. Στους δρόμους της Αθήνας, της Λευκωσίας, της Θεσσαλονίκης και των άλλων πόλεών μας, στα χωριά και στα νησιά μας, ας δώσουμε άλλη μια μάχη. Τη μάχη της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, τη μάχη της ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ, τη μάχη της ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ και ας είμαστε φτωχοί. Μικρό το κακό.

Στην πάμπτωχη Γιαλούσα της δεκαετίας του ’50, στην τάξη μου στο δημοτικό, από κάπου 38 μαθητές ελάχιστοι είχαν παπούτσια να φορούν κάθε μέρα στο σχολείο. Φορούσαμε τα καλά μας μόνο την Κυριακή για την εκκλησία. Από τους τριανταοκτώ σπούδασαν οι 30. Κάποιοι άλλοι, λίγο πιο μεγάλοι εξίσου φτωχοί, έγραψαν ιστορίες απείρου κάλλους στον αγώνα της ΕΟΚΑ.

Αισιοδοξώ. Όταν με πιάνουν οι διαβόλοι, θυμάμαι τον Τσιτσάνη και αυτό το τραγούδι που πρωτάκουσα τον καιρό του αγώνα, πιτσιρίκι. Έκτοτε έμεινε σφηνωμένο στο μυαλό μου.

 

ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΡΓΗΣΕΙ

Στίχοι – Μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης, Βλάχος

Μην απελπίζεσαι και δε θ’ αργήσει
κοντά σου θα ‘ρθει μια χαραυγή
καινούργια αγάπη θα σου ζητήσει,
κάνε λιγάκι υπομονή.

Γλυκοχαράματα θα σε ξυπνήσει
και ο έρωτας σας θ’ αναστηθεί,
καινούργια αγάπη θα σου ζητήσει
κάνε λιγάκι υπομονή.

Διώξε τα σύννεφα απ’ την καρδιά σου
και μες το κλάμα μην ξαγρυπνάς,
τι κι αν δε βρίσκεται στην αγκαλιά σου,
θα ‘ρθει μια μέρα, μην το ξεχνάς.

 

Καλή χρονιά σε όλους και η Αγία Μαρίνα μαζί μας.

Advertisements