η κάθοδος των ιθαγενών


Εισβολή ιθαγενών στη Κύπρο, την πρώτη εβδομάδα του Ιανουαρίου, και ευκαιρία για εκδηλώσεις, ώστε να γνωριστούν καλύτερα οι ιθαγενείς με τους γηγενείς. Εκδήλωση-συζήτηση στις 5 Ιανουαρίου, και παρουσίαση του βιβλίου «Νεοθωμανισμός» στις 8.

Η ΔΙΧΟΝΟΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ

Μόλις ακούστηκε η εγκύκλιος του Αρχιεπισκόπου για τα Χριστούγεννα, μια ήπια εγκύκλιος οφείλω να παρατηρήσω, η κυβέρνηση δια μέσου του κυβερνητικού εκπρόσωπου όπως και το ΑΚΕΛ δια μέσω Άντρου Κυπριανού όπως και ο υπόλοιπος συρφετός που ακολουθεί τα βήματα του Προέδρου Χριστόφια έσπευσαν να κατηγορήσουν τον Αρχιεπίσκοπο με την κατηγορία ότι επειδή κάνει κριτική στην κυβέρνηση, σπείρει την διχόνοια.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΓΕΛΟΙΟΣ ΩΣ ΚΛΟΟΥΝ

28.12.2010

Ο αλαζών Χριστόφιας αφού καταβρόχθισε το Κρίστμας Κέηκ του βγήκε στις τηλεοράσεις και ωραίος σαν γάδαρος και είρωνας, σαν κάττος που ξέρει ότι ο σσιύλλος εν τον φτάννει, αμόλησε απανωτές κοτσάνες. Μία απ αυτές, η παρότρυνση του σε όποιον διαφωνεί με την ομοσπονδία να βγει και ωραίος ως Έλλην να το πει φανερά, δείχνει συν τοις άλλοις  και την αδυναμία του να σοβαρευτεί και με επιχειρήματα να αντιμετωπίσει τους κριτές της πολιτικής τους. Εμείς πάντως χωρίς να είμαστε ωραίοι το λέμε φανερά για χιλιοστή φορά, ΝΑΙ ρε είμαστε εναντίον της ομοσπονδίας τζιαι ας γίνει το γαίμαν σου αυλάτζιν.

ΜΗ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ ΤΑΡΑΤΤΕ

27.12.2010

Έψαξα τις αθηναϊκές εφημερίδες, έψαξα και τις αγγλόφωνες αραβικές και ελληνικές δια μέσω του διαδικτύου και δεν βρήκα ούτε μια καταγγελία ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ εναντίον της απόφασης των φασιστών Τούρκων να απαγορεύσουν την θεία λειτουργία στα κατεχόμενα. Ούτε οι αναρχικοί ούτε οι αριστεριστές έβγαλαν τσιμουδιά ούτε οι εβραίοι της Αθήνας  ούτε οι μη κυβερνητικές οργανώσεις του Ερντογάν στην Τουρκία. Φαίνεται πως όλοι συμφωνούν σ ένα πράγμα, πως ΜΟΝΟ οι Έλληνες δεν έχουν δικαιώματα και ίσως  και σ’ ένα δεύτερο, πως τώρα μαζί με τον εβραϊκό προστέθηκε κι ο μουσουλμανικός λαός ως ο ΠΕΡΙΟΥΣΙΟΣ λαός.

ΑΥΤΟΜΑΣΤΙΓΩΜΑ

Στις ειδήσεις την ημέρα των Χριστουγέννων σε όλα τα κανάλια που κατάφερα να δω, ο Πάπας Βενέδικτος είχε την τιμητική του. Κάποια κανάλια είχαν το μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη ως πρώτην θρησκευτικήν  είδηση μόνο που μετά ο Πάπας των Μαρωνιτών που αποτελούν το 0.08% του πληθυσμού είχε τριπλάσιο χρόνο απ’ ότι ο Πατριάρχης των Ορθοδόξων που ως γνωστόν αποτελούν την τεράστια πλειοψηφία αυτού του λαού. Τρίτη στη σειρά Χριστουγεννιάτικη είδηση ήταν από την Βηθλεέμ όπου ξανά ως δια μαγείας το ΡΙΚ και άλλοι μας έδειξαν όχι τι κάνουν εκεί οι ομόδοξοι λαοί και κληρικοί αλλά διάφορα χαζοχαρούμενα των λαών της Ευρώπης με σάντακλος κκάρολς και τέτοια. Έλεος φτάνει πια αυτό το αυτομαστίγωμα. Το τι κάνουν οι άλλοι για να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα είναι σεβαστό και αυτό το δικαίωμα ας το χειρίζονται όπως θέλουν. Εμείς είμαστε ανίκανοι πια να δώσουμε την δική μας εκδοχή και πρέπει να αντιγράφουμε τα αίσχη του δυτικού καπιταλισμού που ακόμη και την μέρα των Χριστουγέννων την έχει εμπορευματοποιήσει; Εμείς αυτήν την εμπορευματοποίηση οφείλουμε να μην την σεβαστούμε. Η απάντησή μας στην εμπορευματοποίηση των Χριστουγέννων θα πρέπει να είναι η προβολή της δικής μας ταπεινής παράδοσης. Εκτός φυσικά εάν έχουμε ήδη ασπαστεί τον ρωμαιοκαθολικισμό και δεν το πήρα χαμπάρι.

 

ΑΠΟΕΛ

Παρ’ ότι Ανορθωσιάτης εκ γενετής,  οφείλω να αναγνωρίσω ότι σήμερα την εθνική σκυτάλη την έχει αναλάβει εξ ολοκλήρου το ΑΠΟΕΛ και κυρίως οι οπαδοί του. Το αντίπαλο δέος της ΟΜΟΝΟΙΑΣ δεν είμαστε εμείς ούτε καμία άλλη ομάδα, αλλά το ΕΘΝΙΚΟ ΑΠΟΕΛ, το σωματείο που ακόμη έχει ως λάβαρό του την ελληνική σημαία. Ας το σκεφτούν καλά οι παράγοντες της ΑΝΟΡΘΩΣΗΣ, διότι τα σημερινά χάλια της δεν είναι άσχετα με την απόπειρα αποεθνικοποίησης του σωματείου και μετατροπής του σ’ ένα νερόβραστο φλώρικο σωματείο. Η ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ θα ανορθωθεί μόνο όταν επιστρέψει στο ενωτικό και αντικατοχικό της παρελθόν, μόνο όταν αρνείται στον Χριστόφια να την σπονσάρει με την παρουσία του, μόνο όταν σεβαστεί τη γαλανόλευκη ιστορία της, μόνο όταν διώξει και τον τελευταίο νεοκύπριο Βαρωσιώτη που το μόνο που θέλει είναι την επιστροφή της Αμμοχώστου και ας δοθεί η υπόλοιπη Κύπρος στους Τούρκους.

Χρόνια πολλά στους ΑΠΟΕΛΙΣΤΕΣ και, ρε Ανορθωσιάτες, ξυπνάτε! Είμαστε Έλληνες και πρόσφυγες, είμαστε από τη γη των αγίων και των ηρώων, έχουμε πολύ περισσότερους λόγους να είμαστε εμείς οι πρωτοπόροι των εθνικών αγώνων. Άλλωστε για αυτό δημιουργήθηκε το σωματείο μας.

 

ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΝ ΓΥΜΝΑΣΙΟΝ

Η απόπειρα να βάλουν χέρι στο Παγκύπριον Γυμνάσιον έχει πολύ μεγαλύτερες παραμέτρους απ’ ό,τι αφήνουν να φανεί ο υπουργός Παιδείας και οι συνοδοιπόροι του. Εάν δεν υπάρξει ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στα σχέδια τους, ακόμη ένα σημαντικό ιστορικό ίδρυμα, άμεσα συνυφασμένο με την περηφάνια αυτού του λαού, θα πάρει την κατρακύλα. Ο υπουργός και η διευθύντρια του σχολειού, Χριστίνα Καρατζιά, ως εντολοδόχοι της πολιτικής αφελληνισμού της κυβέρνησης Χριστόφια και του αριστερού ανιστόρητου συρφετού, θέλουν πάση θυσία να βάλουν χέρι στο Παγκύπριον Γυμνάσιον και να κάνουν σταδιακώς τις απαραίτητες αλλαγές, ώστε το ΕΘΝΙΚΟ στοιχείο του ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΥ να υποπέσει σε μαρασμό και τη θέση του να πάρει η ΧΡΗΣΤΙΚΗ αξία της περιουσίας του σχολείου και της γύρω περιοχής. Ήδη το σχολείο τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε μαρασμό και η ακελοποίησή του συνεχίζεται με γρήγορους ρυθμούς.

Η σημερινή διευθύντρια, όργανο του υπουργού και γνωστή ανθέλλην, επαναπροσεγγίστρια, Χριστίνα Καράτζια, ως νευρωτική αριστερίστρια δεν μπορεί να καταλάβει τη σημασία της παράδοσης ούτε τη σημασία των εθνικών αγώνων και θυσιών που έγιναν για να είναι αυτή ελεύθερη να ασχημονεί και να αυθαιρετεί.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ

Την ώρα που η ΕΡΤ μέρα των Χριστουγέννων μετέδιδε τη θεια λειτουργία από την Κωνσταντινούπολη προεξάρχοντος του οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, το ΡΙΚ μετέδιδε ένα χριστουγεννιάτικο αμερικάνικο μιούζικαλ, το ΡΙΚ 2 μια ηλίθια παντομίμα μαγνητοσκοπημένη από θέατρο του Λονδίνου, το ΜΕΓΑ της εκκλησίας μια ηλίθια ελληνική σειρά, το ΣΙΓΜΑ μια κουτσομπολίστικη πρωινή εκπομπή από εκείνες που ενημερώνουν τον κόσμο τι κάνει το κάθε ψώνιο της τηλεόρασης και ο ΑΝΤΕΝΑ έδειχνε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ανάμεσα σε ηθοποιούς του σταθμού που έτρεχαν πάνω κάτω, προσπαθώντας να μας κάνουν να γελάσουμε, ενώ στην ουσία ακόμη και τα μωρά θα έπλητταν. Αυτά είναι τα ελληνικά Χριστούγεννα. Και εις ανώτερα.

 

ΕΙΧΑΜΕ ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Δήμος Μούτσης
Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Στον πόλεμο με γνώρισες,
στο χαλασμό του κόσμου
και φυλαχτό μου φόρεσες
για να γυρίσω, φως μου.

Το δάκρυ κάναμε νερό
και το κρασί φαρμάκι
και με το κύμα τ’ αλμυρό
χορτάσαμε ψωμάκι
και με το κύμα τ’ αλμυρό
χορτάσαμε ψωμάκι
το δάκρυ κάναμε νερό
και το κρασί φαρμάκι.

Κι είχαμε περηφάνια
στην πίκρα στην ορφάνια,
στην πίκρα στην ορφάνια
είχαμε περηφάνια.

Φτερά μου δώσαν οι Θεοί
κι απ’ τη φωτιά σε πήρα,
χαρά να σ’ έχω στη ζωή,
παρηγοριά στη μοίρα.

Το δάκρυ κάναμε νερό
και το κρασί φαρμάκι
και με το κύμα τ’ αλμυρό
χορτάσαμε ψωμάκι
και με το κύμα τ’ αλμυρό
χορτάσαμε ψωμάκι
το δάκρυ κάναμε νερό
και το κρασί φαρμάκι

Κι είχαμε περηφάνια
στην πίκρα στην ορφάνια,
στην πίκρα στην ορφάνια
είχαμε περηφάνια.

 

Το τραγούδι αυτό του Δήμου Μούτση κυκλοφόρησε το 1969 σε στίχους Νίκου Γκάτσου και ερμηνευτή τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και σπανίως ακούγεται από τα ραδιόφωνα και τις πίστες. Σήμερα ακούγονται άλλα πράγματα. Το αριστουργηματικό τραγούδι του Μούτση δεν είναι στα σύγχρονα σουξέ της τηλεόρασης κι ευτυχώς. Δεν το γνωρίζουν ούτε οι ξανθιές χορευταρούδες ούτε οι γκέι περσόνες των πολλαπλών ριάλιτι της καθημερινής ζωής μας. Ευτυχώς, διότι φαντάζεστε να μας έπαιρναν και αυτά τα τραγούδια να τα εξευτέλιζαν όλα; Φαντάζεστε τι θα είμαστε, εάν δεν είχαμε τραγούδια που τραγουδάμε όταν είμαστε μόνοι μας με την παρέα τη δική μας, με τα πάθη τα δικά μας; Τραγούδια που ΔΕΝ τα μοιραζόμαστε όλοι μαζί και τα χορεύουμε όλοι μαζί ζεϊμπέκικα και ας είναι χασάπικα. Τραγούδια μοναδικά, γραμμένα για τον καθένα μας ξεχωριστά και γραμμένα για όλους μας μαζί, για τον λαό, την ώρα που τα έχει ανάγκη ο συλλογικός του ιστός.

 

Σε είκοσι χρόνια, πιτσιρίκια άλλου είδους θα ψάχνουν παντού και θα ανακαλύπτουν τέτοια τραγούδια, όπως ακριβώς εμείς ανακαλύπταμε σιγά σιγά τα ρεμπέτικα και τα δημοτικά, όπως κάποιοι άλλοι πιτσιρικάδες ανακαλύπτουν ΤΩΡΑ τον Σαββόπουλο και βρίσκουν νόημα στη ζωή τους. Αυτά τα πιτσιρίκια θα ακούν το Μπιθικώτση και θα διερωτούνται: «Καλά, ρε, οι γονείς μας γιατί δεν μας είπαν γι’ αυτή τη φωνή  και η πολιτεία γιατί δεν έχει δώσει στην πλατεία μας το όνομα αυτού του ανθρώπου»; Θα τραβούν τα μαλλιά τους και θα μιλάνε για τους στίχους και τη μουσική και τη φωνή, που μαζί παρασύρουν τις αισθήσεις μας σε άλλους ουρανούς. Τα παιδιά των σημερινών Ρουβίτσων στα σκοτεινά υπόγεια της ψυχής τους, σαν ακούνε τον Μπιθικώτση να τους ερμηνεύει την ιστορία των Ελλήνων, θα φωτίζουν τα μονοπάτια της ελευθερίας τους, κάποια θα καίνε και το Υπουργείο Παιδείας που δεν διδάσκει σε όλα τα ελληνόπουλα τη μουσική μας.

 

Ανακαλύπτοντας τέτοια τραγούδια τα πιτσιρίκια θα νιώθουν περήφανα, θα βρει νόημα η ανατρεπτική τους διάθεση, θα πετούν στους ουρανούς και, χωρίς ίχνος μειονεξίας έναντι του συρμού, θα θέλουν να καταλάβουν πού πήγαν στραβά οι γονείς τους και οι παππούδες τους. Ο Μπιθικώτσης θα τους καθοδηγεί και με κάθε τραγούδι θα τους ανοίγει νέους ορίζοντες, ώσπου τα πιτσιρίκια θα το πάρουν απόφαση να τελειώνουν με τον παλιό κόσμο, τον κόσμο τον ψεύτικο και τότε με φωνές ηλεκτρικές, με φωνές αγγελικές, με φωνές που θα βγαίνουν από την ελληνική γη μας, θα τα κάνουν όλα άνω κάτω. Άνω κάτω, για να μπορεί ο κόσμος να είναι ξανά περήφανος στην πίκρα, στην ορφάνια.

 

Άκουσα αυτό το τραγούδι μετά από είκοσι χρόνια. Έκλαψα από αισιοδοξία. Είμαι σίγουρος πια ότι κανένας Τούρκος, ντόπιος ή καλαμαράς δεν μπορεί να μας γονατίσει, κανένας ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να μας υποτάξει, κανένα ΔΝΤ δεν μπορεί να μας διαλύσει, κανένας γιάπης δεν μπορεί να μας παγκοσμιοποιήσει. Στη φωνή του Μπιθικώτση ταξιδεύουν οι άγιοί μας, οι μάρτυρες και οι ήρωές μας, από τα βάθη της μάνας γης στα βάθη της ψυχής μας. Αν νομίζουν όλοι αυτοί οι σύγχρονοι εχθροί μας ότι έχουμε χάσει το παιχνίδι, ας μείνουν με τις πλάνες τους. Εμείς ξέρουμε ότι ο Άης Γιώρκης το κοντάρι του συνεχώς το κρατά μήπως και κάποιος δράκος εμφανιστεί, ξέρουμε πως οι Κολοκοτρώνηδες και οι Καραϊσκάκηδες μοιάζουν με τους θείους μας, τους παππούδες μας και κάτι χωριάτες που βλέπουμε στους δρόμους σαν πηγαίνουμε στις καθημερινές δουλειές μας, ξέρουμε πως οι Αυξεντίου και Μάτσηδες κάπου στις  Γρηγόρη Αυξεντίου και Κυριάκου Μάτση σεργιανίζουν ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΙ. Μάλιστα, κάποιος μου είπε ότι τις προάλλες τους άκουσε μαζί να σιγοτραγουδούν «είχαμε περηφάνια στην πίκρα, στην ορφάνια» εκεί κοντά στο Στάρπακς, όπου χαχάνιζαν δεκάδες θαμώνες ακούγοντας σαχλαμάρες.

 

Τώρα μπορεί να διερωτηθεί κάποιος μα γιατί τα γράφεις όλα αυτά δεν είναι αυτονόητο και γνωστό ότι κάθε λίγα χρόνια αλλάζουν οι μόδες τα γούστα και οι προτιμήσεις των ανθρώπων;  Είναι. Τα γράφω όμως διότι πολλοίς κόσμος έχει την εντύπωση ότι ο ελληνισμός εμπνέεται μόνο από Παρθενώνες και Σπαρτιάτες και υψηλές τέχνες και άλλα τέτοια φαιδρά. Κάποιοι επιμένουν ότι μόνο με την κλασσική παιδεία, με τους μεγάλους ποιητές μας και την αρχαιολαγνεία μπορούμε να πάμε μπροστά. Δεν έχουμε αντίρρηση, όμως αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού μας είναι κι ο ΛΑΪΚΟΣ πολιτισμός, αυτός που σε κάθε ιστορική στιγμή μας είναι πιο οικείος, πιο αναγνωρίσιμος, πιο παλλαϊκός. Γι’ αυτό και στην σειρά ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΕΙΜΗΛΙΑ, δίπλα από τον Διονύσιο Σολωμό βάλαμε και τον Καζαντζίδη, δίπλα από τον Ακάθιστο ύμνο θα έχουμε τα δημοτικά μας τραγούδια, δίπλα από τον Παπαδιαμάντη θα βάλουμε τον Μπιθικώτση και πάει συνεχίζοντας. ΝΑΙ στην σειρά αυτή θα συμπεριλάβουμε τους Τσιτσάνη, Βαμβακάρη, Μπιθικώτση, Μπέλλου, Ξαρχάκο, Μούτση, Μαρκόπουλο, Ξυλούρη, Λοϊζο, Βίκυ Μοσχολιού και προφανώς τον Θεοδωράκη και τον Χατζηδάκι και όποιος θέλει ας έχει τις αντιρρήσεις του.